Et boek Psalmen is een verzaemeling van dichterlike gebeden en vassies. Et woord 'psalm' komt van et Griekse woord veur 'lied bi'j snaorenspul'. De psalms bin maekt deur verschillende dichters; de ooldsten bin uut de tied van veur David, de jongsten uut de tied van nao de ballingschop. Geleidelik an wodden ze gadderd en uutaendelik bin ze in iene bundel terechte kommen. De opschriften boven de psalms bin d'r naotied an toevoegd; ze geven historische en muzikaole anwiezings, die veur oons niet de hieltied dudelik binnen.

Wat de inhoold angaot kuj' verschillende soorten psalms onderscheiden. D'r bin vassies waorin God anbeden en zien roem as keuning bezongen wodt, him smeekt wodt om hulpe en bescharming en waorin hi'j daankt wodt veur overwinning, vrede en welvaort. In aandere psalms wodt zien nood klaegt en wodt vraogt om vergelding van et leden onrecht of om vergeving van de schuld. Pattie meensken vertolken et nationaole gevuulte, aandere hebben een meer persoonlik kerakter.

De psalms brengen op een diep meenskelike wieze tot uutdrokking wat meensken ondervienen in heur relaosie tot God. Dat het dit biebelboek een biezundere betekenisse geven. In et Ni'je Testement wodden de psalms vaeke citeerd en liekegoed in de joodse gemienschop as in de kristelike karke bin ze deur de ieuwen henne slim geliefd bleven as bron van troost en utering van geleuf en godsvertrouwen.

In et boek Psalmen bin verschillende verzaemelings opneumen, zoas die van David (o.a. Psalm 3-9; 11-32), die van Asaf (psalm 73-83) en die van de Korachieten (o.a. Psalm 42-49). Verwiezings naor bi'jgelieks de bundel van David hebben gien betrekking op et auteurschop van David; zi'j betekenen wel dat de psalm toeheurt tot een verzaemeling van vassies die zien naeme dreug. Soms bin psalms bliekber bundeld op grond van heur gebruuk, zoas de pelgrimsvassen (psalm 120-134). Ok op grond van de inhoold bin kleine bundels maekt, zoas de psalms waorin God as keuning bezongen wodt (psalm 93-99).

In laeter tieden is een verdieling ontstaon in vuuf boeken. Die vuuf boeken wodden vormd deur Psalm 1-41, 42-72, 73-89, 90-106 en 107-150. Elk van die boeken wodt ofsleuten mit een lofpriezinge, zoas in 41:14, 72:19, 89:53 en 106:48. Psalm 150 is iene grote lofpriezing en vormt de ofsluting van et hiele boek Psalmen.

In NBV-vertaeling bin an now toe allienig de zonuumde 'hymnische' psalms vertaeld. Dissen hebben heur plak had in de eredienst in de synagogen en wodden vaeke begeleided deur meerdere instermenten.

Psalm 1.

1 Gelokkig is de meenske
die niet mitgaot mit wie kwaod doen,
die niet aachter zundige meensken anlopt,
bi'j spotters niet an taofel zitten gaot,
2 mar vreugde vint in de wet van de Heer
en him verdiept in zien wet, dag en naacht.
3 Hi'j zal wezen as een boom,
plaant an stromend waeter.
Op tied dreegt hi'j vrucht,
zien blad druugt niet uut.
Alles wat hi'j dot komt tot bluui.
4 Zo niet de wettelozen!
Zi'j bin as kaf
dat verwi'jt in de wiend.
5 Wettelozen holen gien staand waor recht heerst,
zundige meensken niet in de ronte van de rechtveerdigen.
6 De Heer bescharmt de weg van de rechtveerdigen,
de weg van de wettelozen lopt dood.
 
 
Psalm 2.

1 Waortoe leidet et woestwezen van de volken,
de reboelie van de naosies? Tot niks.
2 De keunings van de eerde kommen in verzet,
de wereldmachten spannen saemen
tegen de Heer en zien zalfde:
3 "Wi'j moe'n heur jok ofwarpen,
oons van heur boeien bevri'jden."
4 Die in de hemel troont lacht,
de Heer spot mit heur.
5 As praot hi'j tot heur in woede,
en zien argernis verbijstert heur:
6 "Ikzels hebbe mien keuning zalfd,
op de Sion, mien heilige barg."
7 Et besluut van de Heer wil ik bekendmaeken.
Hi'j zee tegen mi'j:
"Ie bin mien zeune,
ik heb je vandaege verwekt.
8 Vraog et mi'j
en ik geef je de volken in bezit,
de aenden van de eerde in eigendom.
9 Ie kun ze breken mit een iezeren staf,
ze stokkend slaon as een pot van eerde."
10 Daorom, keunings, wees verstaandig,
wees waorschouwd, leiders van de eerde.
11 Onderwarp jow, toon de Heer jow ontzag,
breng him bevend jow hulde.
12 Bewies ere an zien zeune mit een tuut,
aanders ontvlamt zien woede, en jow weg lopt dood,
want bi'j et geringste wodt hi'j kwaod.
Gelokkig dienend die bi'j him schoelen.
 
 
Psalm 3.

1 Een psalm van David, op de vlocht veur zien zeune Absalom.
2 Heer, hoe talriek bin mien belaogers,
een hieleboel valen mi'j an,
3 een hieleboel zeggen van mi'j:
"God zal him niet redden."
4 Jow, Heer, bin een schilde om mi'j henne,
jow bin mien eer, jow holen mi'j staonde.
5 Roep ik tot de Heer om hulpe,
hi'j geft mi'j bescheid vanof zien heilige barg.
6 Ik gao liggen, vaal in slaop
en wor wakker – de Heer bescharmt mi'j.
7 Ik bin niet bange veur de tienduzenden
die mi'j an alle kaanten omringen.
8 Stao op, Heer, en red mi'j, God,
slao mien vi'janen in et gezichte,
breek de tanen van de wettelozen.
9 Bi'j jow, Heer, is redding,
jow zegen rust op jow volk.
 
 
Psalm 4.

1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Een psalm van David.
2 Geef mi'j bescheid as ik roepe,
God die mi'j recht dot.
Geef mi'j ruumte as ik belaogd wor,
wees genaodig, heur mien gebed.
3 Machtigen, hoe lange maeken jim mi'j nog te schaande,
is de schien jim lief, de leugen jim leidraod?
4 De Heer schinkt zien geunst an wie him trouw is,
de Heer luustert as ik tot him roepe.
5 Beef veur him en zundig niet,
bezin je in de naacht en zwieg.
6 Breng de juuste offers,
hebbe fedusie in de Heer.
7 Een protte meenken zeggen: "Wie maekt oons gelokkig?" –
Heer, laot et locht van jow gezicht over oons schienen.
8 In jow vient mien hatte meer vreugde
as zi'j in heur koren en wien.
9 In vrede leg ik mi'j daele
en drekt slaop ik in,
want jow, Heer, laoten mi'j wonen
in een vertrouwd en veilig huus.
 
 
Psalm 5.

1 Veur de koorleider. Bi'j et spul op de fluiten. Een psalm van David.
 
2 Heur mien woorden, Heer,
slao acht op mien klaegen.
3 Luuster naor mien hulpgeroep,
mien keuning en mien God,
tot jow richt ik mien bede.
4 In de morgen, Heer, heuren jow mien stemme,
in de morgen keer ik mi'j tot jow en waachte.
5 Jow bin een God die him niet verheugt in et kwaod,
bi'j jow is de misdaod niet welkom.
6 Gewetenlozen holen gien staand
onder de blik van jow ogen.
Jow hebben een hekel an iederiene die onrecht doen,
7 liegebulen richten jow te gronde.
Jow minaachten, Heer,
wie bedriegt en bloed vergiet.
8 Mar ik mag deur jow grote liefde jow huus binnengaon,
van ontzag vervuld mi'j bugen naor jow heilige tempel.
9 Leide mi'j langs mien belaogers, Heer, deur jow gerechtighied,
maek de weg effen die jow mi'j wiezen.
10 Onwaorhied komt uut heur mond,
onheil huust in heur hatte,
een eupen graf is heur keel,
spleten is heur tonge.
11 Laot heur boeten, God,
laot heur in heur eigen valkoele lopen.
Verstoot heur om heur grote wandaoden,
want zi'j bin opstaandig tegen jow.
12 D'r is vreugde bi'j iederiene die bi'j jow schoelt,
iewige jubel omreden jow heur bescharmen,
wie jow naeme beminnen juichen jow toe!
13 Jow zegenen de rechtveerdigen, Heer,
as een schilde beschutten jow heur genaode.
 
 
Psalm 6.

1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul, op de wieze van De achtste. Een psalm van David.
2 Heer, straf mi'j niet in jow woede,
tuchtig mi'j niet in jow argernis.
3 Heb erbarmen, Heer, want ik kwien vot.
Geneze mi'j, Heer, ik bin doodsbenauwd,
4 ik vrees veur mien leven.
Hoe lang, Heer, moe 'k nog waachten?
5 Keer weeromme, Heer, speer mien leven toch,
toon mi'j jow trouw en redde mi'j.
6 Want dooien numen jow naeme niet meer!
Wie in et doderiek kan jow nog loven?
7 Mu bin ik van zuchten,
iedere naacht is mien kussen nat,
mien bedde dweildeurnat van traonen.
8 Mien ogen bin zwöld van verdriet,
roodomraand van alles wat mi'j benauwt.
9 Gao bi'j mi'j weg, iederiene die kwaod doen!
De Heer heurt hoe hadde ik goele,
10 de Heer heurt mien roep om erbarmen,
de Heer nemt mien smeekbede an.
11 Beschaemd en doodsbenauwd keren mien vi'janen om,
in een oogwink mit schaande bedekt.
 
 
Psalm 7.

1 Een klaegzang van David, dat hi'j veur de Heer zongen het over de Benjaminiet Kus.
2 Heer, mien God, bi'j jow schoel ik,
bevri'jde mi'j van mien vervolgers, redde mi'j,
3 zi'j zullen mi'j nog verscheuren as lieuwen,
mi'j mitsleuren zonder dat iene mi'j redt.
4 Heer, mien God, as ik wat misdaon hebbe,
as d'r onrecht an mien hanen plakt,
5 as ik goed mit kwaod vergullen hebbe,
of mien belaoger zonder reden beroofd hebbe –
6 laot dan de vi'jaand mi'j aachtervolgen, mi'j inhaelen,
vertreden en vertrappen in et stof,
mi'j beroven van mien ere en mien leven.
7 Kom overaende, Heer, laot jow argernis ontbranen,
keer jow tegen de raozerni'je van mien belaogers,
kom mi'j te hulpe, gebieder van et recht.
8 Laot jow omringen deur de raod van de volken
en bestieg hoog boven heur jow troon,
9 Heer, rechter van de wereld.
Doe mi'j recht, Heer, ik bin onschuldig,
mi'j treft gien blaom.
10 Roep de goddelozen een halt toe
en wees de rechtveerdige tot steun.
Jow die hatte en nieren deurgronden
bin een rechtveerdige God.
11 God is et schilde dat mi'j bescharmt,
hi'j bevri'jdt de oprechten van hatte.
12 God is een rechtveerdige rechter,
hi'j bestraft et kwaod, elke dag.
13 Mar de vi'jaand scharpt opni'j zien zwaord,
hi'j spant zien boge en legt an,
14 hi'j richt zien waopens om dood te maeken,
zien pielken bin schichten van vuur.
15 Hi'j dreegt verdarf onder et hatte,
zwanger van onheil baort hi'j bedrog.
16 Hi'j greeft een putte en diept die uut,
mar vaalt in de koele die hi'j zels greuven het.
17 Et onheil keert heur tegen him,
et geweld komt daele op zien eigen heufd.
18 Ik zal de Heer om zien rechtveerdighied loven,
de naeme van de Heer, de Allerhoogste, bezingen.
 
 
Psalm 8.

1 Veur de koorleider. Op de wieze van De Gatitische. Een psalm van David.
2 Heer, oonze Heer,
hoe machtig is jow naeme
op de hiele eerde.
Jow, die an de hemel jow luuster tonen –
3 mit de stemmen van kiender en poppies
bouwen jow een macht op tegen jow vi'janen
om heur wraoke en verzet te breken.
4 Zie ik de hemel, et wark van jow vingers,
de maone en de steerns deur jow daor daele zet,
5 wat is dan de starveling dat jow an him daenken,
et meenske-kiend dat jow naor him omme kieken?
6 Jow hebben him bi'jkaans een god maekt,
him kroond mit glaans en glorie,
7 him toevertrouwd et wark van jow hanen
en alles an zien voeten legd:
8 schaopen, geiten, al et vee,
en ok de dieren van et veld,
9 de voegels in de locht, de vissen in de zee
en alles wat trekt over de wegen van de zeeën.
10 Heer, oonze Heer,
hoe machtig is jow naeme
op hiel de eerde.
 
 
Psalm 9.

1 Veur de koorleider. Op de wieze van De dood van de zeune. Een psalm van David.
2 Ik wil jow loven, Heer, mit hiel mien hatte,
vertellen van jow wonderdaoden.
3 Ik wil vrolik wezen, jow toejuichen,
jow naeme bezingen, Allerhoogste,
4 now mien vi'janen terogge deinzen,
stroffelen en onder jow blik vergaon.
5 Want jow hebben mien rechten verdedigd,
jow nammen plak op jow zetel, rechtveerdige rechter.
6 Jow hebben volken bedriegd, goddelozen ommebrocht,
heur naemen uutwist veur iewig.
7 De vi'janen bin versleugen, uut et heugenschop verdwenen.
Jow veegden heur steden vot: ruïnes veur altied.
8 Zo vergaot et heur! Mar de Heer zetelt veur iewig,
zien rechterstoel staot onwrikber vaaste.
9 Hi'j bestuurt de wereld naor recht en wet,
alle volken berecht hi'j eerlik.
10 Mag de Heer een burcht wezen veur de verdrokte,
een burcht in tieden van nood.
11 Wie jow naeme kent, kan op jow vertrouwen,
jow verlaoten niet wie jow zuken, Heer.
12 Zing veur de Heer die zetelt op de Sion,
maek an de volken zien daoden bekend.
13 Hi'j wreekt vergeuten bloed, gedaenkt de dooien,
de noodkreet van de nederigen verget hi'j niet.
14 Hebbe erbarmen, Heer, kiek hoe mien haters mi'j kwellen,
dreeg mi'j weg van de poorten van de dood.
15 Dan kan ik vertellen van jow roemrieke daoden,
juichen in de poorten van Sion: "jow hebben mi'j redded!"
16 De volken verdwienen in de koele die zi'j greuven,
heur voete raekt verstrikt in et net dat zi'j stiekem spanden.
17 De Heer maekt him bekend en dot recht,
deur zien haand komt de goddeloze te stroffelen.
18 Laoten de goddelozen votgaon naor et doderiek,
alle volken die God vergeten binnen.
19 Mar God verget de aarme meensken niet,
veur de zwakken is niet alle hope verleuren.
20 Kom overaende, Heer, laot de macht niet an meensken.
Meugen de volken berecht wodden in jow anwezigens.
21 Maek ze bange, Heer,
zi'j moe'n weten dat ze meensken binnen.
 
 
Psalm 10.

1 Waoromme, Heer, bin jow zo veer
en verbargen jow je in tieden van nood?
2 In heur hoogmoed vervolgen zundige meensken de zwakken –
maek heur gevangenen van heur eigen plannen!
3 De meenske zonder God priest wat hi'j naojaegt,
en as hi'j riek is, vervluukt en veracht hi'j de Heer.
4 Hi'j daenkt in zien waon: Gieniene vragt mi'j rekenschop.
D'r is gien God, maekt hi'j him wies.
5 Et gaot him goed, wat hi'j ok ondernemt,
mar jow verheven oordielen raeken him niet.
Zien tegenstaanders verdaenkt hi'j van leugens.
6 Hi'j daenkt bi'j himzels: Ik komme niet te valen,
nooit kan et kwaod mi'j deren.
7 Zien mond vluukt en liegt, driegt mit geweld,
zien tonge brengt misdaod en onrecht.
8 Op stille plakken ligt hi'j in hinderlaoge,
op verburgen plakken doodt hi'j onschuldigen,
zien ogen loeren naor weerloze meensken.
9 Hi'j loert, verburgen as een leeuw in et struukgewas,
hi'j loert naor een prooi en perbeert him te vangen,
hi'j vangt zien prooi in een net en sleurt him mit –
10 die buugt, krimpt inmekeer,
en vaalt in zien klauwen, weerloos.
11 Hi'j daenkt bi'j himzels: God verget et,
wendt zien blik of, ziet et niet.
12 Kom overaende, Heer, hef jow haand, God,
vergeet de aarme meensken niet.
13 Hoe kan de zundige persoon jow verachten
en daenken: God vragt gien rekenschop.
14 Toch zien jow de zeerte en et verdriet,
jow marken et op en wegen et in jow haand.
Op jow vertrouwen weerloze meensken,
de wezen, jow kommen heur te hulpe.
15 Breek de macht van de goddelozen,
eis rekenschop en ban et kwaoie uut.
16 De Heer is keuning veur iewig en altied:
vi'jandige volken verdwienen uut zien laand.
17 Jow, Heer, verheuren de weenske van de nederigen,
jow vieteren heur an en luusteren mit andacht,
18 jow doen recht an wezen en verdrokten.
Gien meenske kan heur nog uut et laand verjaegen.
 
 
Psalm 11.

1 Veur de koorleider. Van David.
Schoelen doe ik bi'j de Heer.
Hoe kun jim dan zeggen:
"Voegel, vlieg vot naor de bargen!
2 Zundige meensken spannen de boge
en leggen heur pielken al op de peze
om de oprechte in et duuster te treffen.
3 Wat kan een rechtveerdige aanders doen,
as de grond onder alles wegzinkt?"
4 De Heer in zien heilig peleis,
de Heer op zien troon in de hemel,
mit andacht bekikt hi'j
en fronsend keurt hi'j
de meensken op eerde.
5 De Heer keurt rechtveerdigen en zundige meensken.
Wie et geweld liefhet, haat hi'j.
6 Vuur en zwaovel stot hi'j over heur uut,
storm drinken zi'j uut de beker die hi'j anrikt.
7 Rechtveerdig is de Heer, hi'j het rechtveerdighied lief.
De oprechte zal zien gezicht zien.
 
 
Psalm 12.

1 Veur de koorleider. Op de wieze van De achtste. Een psalm van David.
2 Griep in, Heer! Gieniene is nog trouw,
gien meenske praot nog waorhied.
3 Zi'j beliegen mekeer allemaole,
vals en verraodelik is heur woord.
4 Heer, sniede heur valse tongen of,
snoer de monden vol grootspraoke
5 die zeggen: "Mit oonze tonge biwwe stark,
oonze mond helpt oons, wie kan oons an?"
6 Zwakken en aarme meensken zuchten onder et geweld –
"Om heur stao ik op," zegt de Heer,
"ik breng de redding die zi'j langeren."
7 De woorden van de Heer bin zuver
as zulver, smulten in de smultkoele,
louterd tot zeuvenmaol toe.
8 Behoed heur, Heer,
bescharm heur de hieltied tegen dat volk.
9 Rondomme strunen verraoders rond
en onder de meensken verbreidt him et kwaod.
 
 
Psalm 13.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Hoe lang nog, Heer, zullen jow mi'j vergeten,
hoe lang nog verbargen jow veur mi'j jow gezichte?
3 Hoe lang nog wodt mien ziel kweld deur zorgen
en mien hatte deur verdriet overstelpt, dag an dag?
Hoe lang nog hoolt mien vi'jaand de overhaand?
4 Kiek mi'j, geef mi'j bescheid, Heer, mien God!
Verlocht mien ogen, dat ik niet in doodsslaop wegzinke.
5 Laot mien vi'jaand niet roepen: "ik hebbe him versleugen",
mien belaogers niet juichen omreden ik bezwieke.
6 Ik vertrouw op jow liefde:
mien hatte zal juichen omreden jow redding brengen,
ik zal zingen veur de Heer, hi'j het mi'j hulpen.
 
 
Psalm 14.

1 Veur de koorleider. Van David.
Dwazen daenken: D'r is gien God.
Verdurven bin ze, en gruwelik heur daoden,
gienend van heur deugt.
2 De Heer kikt vanuut de hemel naor de meensken
om te kieken of d'r iene verstaandig is,
iene die God zuukt.
3 Iederiene is ofdwaeld, iederiene ontaord,
gienend van heur deugt, niet iene.
4 Hebben ze dan gien inzicht, die kwaodstichters?
Zi'j verslinden mien volk asof et bolle is
en roepen de Heer niet an.
5 Nog even, en heur overvalt een slimme aangst,
want God is mit de rechtveerdigen.
6 Lach mar om et vertrouwen van de zwakke –
hi'j vint zien toevlocht bi'j de Heer.
7 Ach, laot uut Sion redding kommen veur Israël.
As de Heer et goed veur het mit zien volk,
zal Jakob juichen, Israël him verheugen.
 
 
Psalm 15.

1 Een psalm van David.
Heer, wie mag gaast wezen in jow tente,
wie mag wonen op jow heilige barge?
2 Wie de volmaekte weg gaot en dot wat goed is,
wie oprecht de waorhied praot.
3 Hi'j dot an lasterpraot niet mit,
hi'j benaodielt een aander niet
en drift niet de spot mit zien naoste.
4 Hi'j veracht wie gien aachtinge weerd is,
mar eert wie ontzag het veur de Heer.
Zien eed brekt hi'j niet, al brengt et him naodiel,
5 veur een liening vragt hi'j gien rente,
hi'j verraodt gien onschuldigen veur geld.
Wie zo dot, komt nooit te valen.
 
 
Psalm 16.

1 Een stil gebed van David.
Behoede mi'j, God, ik schoele bi'j jow.
2 Ik zeg tegen de Heer: "Jow bin mien Heer,
mien gelok, gieniene gaot jow te boven."
3 Mar tegen de goden in dit laand,
de machten die ik vereerd hebbe, zeg ik:
4 "Wie jim volgen, waacht een protte verdriet."
Ik pleng veur heur gien bloed meer,
niet langer ligt heur naeme op mien lippen.
5 Heer, mien ienig bezit, mien levensbeker,
jow holen mien lot in hanen.
6 Een lieflik laand is veur mi'j uutmeten,
ik bin verrukt van wat mi'j is toebedield.
7 Ik prieze de Heer die mi'j inzicht geft,
alderdeegst in de naacht praot mien geweten.
8 De hieltied hool ik de Heer veur ogen,
mit him an mien ziede wankel ik niet.
9 Daorom verheugt him mien hatte en juicht mien ziel,
mien lichem vuult him veilig en beschut.
10 Jow leveren mi'j niet over an et doderiek
en laoten jow trouwe knecht et graf niet zien.
11 Jow wiezen mi'j de weg naor et leven:
overvloedige vreugde in jow naobi'jhied,
veur altied een aorige plak an jow ziede.
 
 
Psalm 17.

1 Een gebed van David.
Luuster, Heer, ik vraog om recht,
luuster naor mien smeken,
heur mien gebed –
gien leugen komt over mien lippen.
2 Laot van jow et oordiel kommen,
laot jow oge zien wat goed is.
3 Kommen jow bi'j mi'j in de naacht
en schouwe en peile mien hatte,
jow zullen niks in mien naodiel vienen,
gien kwaod kwam uut mien mond.
4 Hoe de meensken ok leven,
ik hool mi'j an et woord van jow lippen.
De weg van roof en geweld
heb ik de hieltied meden,
5 mien bienen volgden jow spoor,
mien stappen waankelden niet.
6 Ik roepe tot jow om hulpe,
want jow geven mi'j bescheid.
Wil mi'j heuren, God,
luuster naor mien praoten,
7 toon mi'j de wonderen van jow trouw.
Wie bi'j jow schoelen die redden jow
van heur tegenstaanders, mit jow machtige haand.
8 Hude mi'j as de appel van jow oge,
verschoel mi'j in et schaad van jow vleugels
9 veur de goddelozen die mi'j geweld andoen,
veur de vi'janen die mi'j naor et leven staon.
10 Heur hatte is gevuulloos en sleuten,
heur mond praot hoogmoedige tael.
11 Zi'j sluten mi'j in, waor ik mien bienen ok zet,
ze holen mi'j in et oge en hopen op mien val.
12 Mien vi'jaand is een leeuw, belust op prooi,
een roofdier dat him schoel hoolt.
13 Kom in de bienen, Heer,
gao op him of en wark him tegen de grond.
Laot jow zwaord mi'j bevri'jden van de goddelozen,
14 jow haand, Heer, mi'j verlossen van die manluden
van de dood, die leven veur kotstondig gewin.
Zi'j meugen heur boek vullen mit de straf die heur toekomt,
zi'j meugen heur kiender d'r mit verzaedigen,
heur kleinkiender geven wat d'r van overschöt.
15 Laot mi'j, recht daon, jow gezichte zien,
bi'j et ontwaeken mi'j verzaedigen an jow bield.
 
 
Psalm 18.

1 Veur de koorleider. Van David, de knecht van de Heer.
Hi'j zee de woorden van dit lied tegen de Heer doe de Heer him an de greep van zien vi'janen losmaekt hadde, ok an die van Saul.
2 Hi'j zee:
Ik hebbe jow lief, Heer, mien starkte,
3 Heer, mien rots, mien vesting, mien bevri'jder,
God, mien stienrots, bi'j jow kan ik schoelen,
mien schilde, kracht die mi'j redt, mien burcht.
4 Ik roep: "Geleufd is de Heer,"
want ik bin van mien vi'janen verlost.
5 Mi'j omsleuten de banen van de dood,
de kolkende ofgrond jaegde mi'j aangst an,
6 de stringen van et doderiek vaemen mi'j,
op mien weg laggen de valstrikken van de dood.
7 In mien nood reup ik tot de Heer,
ik raosde naor mien God om hulpe.
In zien peleis heurde hi'j mien stemme,
mien roepen beriekte zien oren.
8 Doe schudde en schokte de eerde,
de bargen trilden op heur grondvesten,
beefden omreden hi'j vlamde van woede,
9 rook steeg op uut zien neuze,
verterend vuur kwam uut zien mond,
hi'j spi'jde hiete aske.
10 Hi'j scheuf de hemel eupen en daelde of,
duusternis onder zien bienen,
11 hi'j besteeg de cherub en vleug,
zwevend op de vleugels van de wiend.
12 Hi'j maekte van et duuster zien schoelplak,
trok een tente om him henne
van duuster waeter, dichte wolken.
13 Een vuurgloed gong veur him uut,
wolken joegen vot, haegel en gloeiende aske.
14 De donder van de Heer klonk an de hemel,
de Allerhoogste verheef zien stemme:
haegel en glundige aske.
15 Hi'j scheut zien pielken en sleug de vi'janen uutmekere,
gooide zien bliksemschichten en verdreef heur.
16 De bojems van et waeter wodden zichtber,
de follementen van de wereld kwammen bloot
deur jow driegende blik, Heer,
deur de briesende aosem uut jow neuze.
17 Hi'j beud hulpe van omhogens, greep mi'j vaaste
en trok mi'j op uut de woeste waeters,
18 ontrukte mi'j an mien machtige vi'jaand,
an mien haters, die starker weren as ikke.
19 Op de dag van mien ondergaank vullen zi'j an,
mar de Heer was mi'j tot steun.
20 Hi'j leidde mi'j vot uut de nood en gaf mi'j ruumte,
redde mi’j, omreden hi'j mi'j liefhad.
21 De Heer het mien onschuld vergullen,
mi'j beloond veur mien reine hanen:
22 ik volgde de wegen die de Heer had wezen
en wodde mien God niet ontrouw,
23 zien regels hul ik veur ogen,
zien wetten wees ik nooit of.
24 Ik was him hielemaole toewijded
en hude mi'j de hieltied veur et kwaod,
25 daorom het de Heer mien onschuld beloond,
hi'j zag mien reine hanen.
26 Jow bin trouw veur de trouwe,
volmaekt veur de volmaekte,
27 zuver veur de zuvere,
mar veur de liepe niet te griepen.
28 Jow bin de redder van et vertrapte volk,
wie him hoge wanen, laoten jow valen.
29 Jow bin et die mien laampe schienen dot,
jow, Heer, mien God, verlocht mien duusternis,
30 mit jow storm ik of op een legerbende,
mit mien God beklim ik de hoogste mure.
31 God zien weg is volmaekt,
et woord van de Heer is zuver,
een schilde is hi'j
veur iederiene die bi'j him schoelt.
32 Wie aanders is God as de Heer,
wie aanders een rots as oonze God?
33 De God die mi'j mit kracht vaemt,
leidet mi'j op een volmaekte weg,
34 hi'j geft mi'j bienen vlogge as hinden,
dot mi'j op toppen van bargen staon,
35 oefent mien hanen veur de stried –
mien aarms spannen de broonzen boge.
36 Jow weren et schilde dat mi'j redde,
jow rechterhaand ondersteunde mi'j,
jow woord maekte mi'j stark,
37 jow baenden de weg veur mien voeten,
ik waankelde niet.
38 Ik aachtervolgde mien vi'janen, haelde heur in
en keerde niet weeromme veur ik heur vernietigd had,
39 ik verpletterde heur, zi'j kwammen niet weer overaende,
dood laggen ze onder mien voeten.
40 Jow hebben mi'j vaemd mit kracht veur de stried,
mien tegenstaanders veur mi'j doen bugen,
41 jow leuten mi'j de rogge van mien vi'janen zien,
mien haters, ik roeide ze uut.
42 Ze reupen om hulpe, mar d'r was gien redder,
ze reupen de Heer, mar hi'j gaf gien bescheid.
43 Ik verpulverde heur tot stof in de wiend,
veegde heur vot as smerigte van de straote.
44 Jow bevri'jdden mi'j van een opstaandig volk,
stelden mi'j an tot heufd van de naosies.
Een volk dat ik niet kende, onderwurp him,
45 geheurzemde mi'j zogauw et van mi'j heurde.
Vremden toonden heur onderdaonig,
46 vremde volken verleuren heur kracht,
bevend kwammen zi'j uut heur burchten.
47 De Heer leeft, prezen zi'j mien rots,
hoogverheven is God, mien redder.
48 De God die mi'j wraoke nemen leut,
dwong volken op de kni'jen,
49 bevri'jdde mi'j van mien vi'janen,
verhief mi'j boven mien tegenstaanders,
ontrukte mi'j an manluden van geweld.
50 Daorom wil ik jow priezen te midden van de volken, Heer,
een loflied zingen tot ere van jow naeme.
51 Hi'j schinkt zien keuning grote overwinnings,
betoont him trouw an zien zalfde,
an David en zien naogeslaacht, veur altied.
 
 
Psalm 19.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 De hemel verhaelt van God zien majesteit,
et uitspansel roemt et wark van zien hanen,
3 de dag vertelt et an de dag die komt,
de naacht vertelt et deur an de ankem naacht.
4 Toch wodt d'r niks zegd, gien woord
heurd, et is een spraoke zonder klaank.
5 Over de hiele eerde gaot heur stemme,
tot an et aende van de wereld heur tael.
Daor het hi'j een tente opsleugen veur de zunne:
6 een jonge bruidegom die uut et bruidsbedde stapt,
een held die bliede de weg uutdraeft.
7 An et iene aende van de hemel komt hi'j op,
an et aandere aende voltooit hi'j zien loop,
niks blift veur zien gloed verburgen.
8 De wet van de Heer is volmaekt:
levenskracht veur de meenske.
De richtlijn van de Heer is betrouwber:
wieshied veur de ienvooldige.
9 De bevelen van de Heer bin iendudig:
vreugde veur et hatte.
Et gebod van de Heer is helder:
locht veur de ogen.
10 Et ontzag veur de Heer is zuver,
hoolt stand, veur altied.
De regels van de Heer bin werachtig,
rechtveerdig, hielendal.
11 Zi'j bin begeerliker as goold,
as fien goold in overvloed,
en zuter as hunning,
as hunning vas uut de raot.
12 Jow knecht laot him d'r deur verlochten,
wie ze opvolgt wodt riekelik beloond.
13 Mar wie kan al zien fouten kennen?
Spreek mi'j vri'j van verburgen zunden.
14 Bescharm mi'j, jow knecht, en laot hoogmoed
niet over mi'j heersen, dan zal ik volmaekt wezen
en bevri'jd van grote zunde.
15 Laoten de woorden van mien mond jow behaegen,
de overdaenkings van mien hatte jow bekoren,
Heer, mien rots, mien verlosser.
 
 
Psalm 20.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Mag de Heer jow bescheid geven in daegen van nood
en de naeme van Jakob zien God jow huden,
3 mag hi'j hulpe sturen uut zien heiligdom,
uut Sion jow bi'jstaon.
4 Mag hi'j al jow giften gedaenken,
jow braandoffers welwillend anveerden,
5 mag hi'j geven wat jow hatte verlangt,
en al jow plannen slaegen laoten.
6 Laot oons juichen om jow overwinning,
et vaandel heffen, in de naeme van oonze God.
Mag de Heer al jow weensken doen.
7 Dit weet ik grif:
de Heer schinkt de overwinning an zien zalfde,
hi'j geft him bescheid uut zien heilige hemel
mit de overwinning deur zien machtige haand.
8 Aanderen hebben fedusie in peerden en waegens,
wi'j op de naeme van de Heer, oonze God.
9 Aanderen bugen en valen op de grond,
wi'j kommen overaende en holen staand.
10 Heer, geef de keuning de overwinning,
geef oons bescheid as wi'j jow anroepen.
 
 
Psalm 21.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Heer, jow kracht maekt de keuning bliede,
luud juicht hi'j om jow overwinning.
3 Jow gavven him wat zien hatte langde,
de vraoge van zien lippen wezen jow niet of.
4 Jow kwammen op him toe mit rieke zegen
en zetten him een goolden kroon op zien heufd.
5 Leven het hi'j vraogd, jow hebben et him geven,
lengte van daegen, veur iewig en altied.
6 Groot is zien roem deur jow overwinning,
jow tooien him mit glaans en mit glorie,
7 jow geven him veur altied jow zegen,
jow maeken him bliede mit et locht van jow gezicht.
8 Ja, de keuning vertrouwt op de Heer,
deur de trouw van de Allerhoogste waankelt hi'j niet.
9 Jow haand zal jow vi'janen slaon,
jow rechterhaand al die jow haten,
10 jow doen heur branen as vuur in een ovend
as jow verschienen.
De Heer zal heur in zien woede verslinden,
vuur zal heur verteren.
11 Heur kiender zullen jow op eerde verdelgen,
heur naogeslaacht uutroeien onder de meensken.
12 Al spannen zi'j tegen jow saemen,
al zinnen zi'j op kwaod, ze berieken niks,
13 want jow zullen heur op de vlocht jaegen,
jow schieten jow pielken recht op heur of.
14 Verheffe jow, Heer, in jow kracht,
wi'j zullen jow macht in vassies bezingen.
 
 
Psalm 22.

1 Veur de koorleider. Op de wieze van De hinde van de morgenlochten. Een psalm van David.
2 Mien God, mien God,
waoromme hebben jow mi'j verlaoten?
Jow blieven veer vot en redden mi'j niet,
ok al raos ik et uut.
3 "Mien God!" roep ik
overdag, en jow geven gien bescheid,
naachs, en ik vien gien rust.
4 Jow bin de Heilige,
die op Israël zien lofzangen tronen.
5 Op jow hebben oonze veuroolden vertrouwd;
zi'j hebben vertrouwd en jow verlosten heur,
6 tot jow reupen en zi'j ontkwamen,
op jow vertrouwd en zi'j wodden niet beschaemd.
7 Mar ik bin een worm en gien meenske,
deur iederiene versmaad, bi'j et volk veracht.
8 Iederiene die mi'j zicht, bespot mi'j,
zi'j gniezen wat en schudden heur heufd:
9 "Kere je tot de Heer! Laot hi'j je verlossen,
laot hi'j je bevri'jden, hi'j hoolt toch van je?"
10 Jow hebben mi'j uut de boek van mien moeke haeld,
mi'j an heur bosten toevertrouwd,
11 bi'j mien geboorte vongen jow hanen mi'j op,
van de moekeschoot of bin jow mien God.
12 Blief dan niet veer van mi'j,
want de nood is dichtebi'j
en d'r is gieniene die helpt.
13 Een troep bollen staot om mi'j henne,
buffels van Basan omsingelen mi'j,
14 roofzuchtige, brullende leeuwen
sperren heur bek naor mi'j eupen.
15 As waeter bin ik uutgeuten,
mien bonkerak vaalt uutmekeer,
mien hatte is as was,
et smult in mien lief.
16 Mien kracht is dreuge as een potscherf,
mien tonge plakt an mien gehemelte,
jow leggen mi'j daele in et stof van de dood.
17 Honnen staon om mi'j henne,
een woeste bende sluut mi'j in,
zi'j hebben mien hanen en bienen deurboord.
18 Ik kan al mien bonken tellen.
Zi'j kieken vol leedvermaek toe,
19 verpatten mien kleren onder mekeer
en gooien et lot om mien maantel.
20 Heer, hool jow niet veer van mi'j,
mien starkte, kom mi'j vlogge te hulpe.
21 Bevri'jde mien ziel van et zwaord,
mien leven uut de greep van die honnen.
22 Red mi'j uut de bek van de leeuw,
bescharm mi'j tegen de horens van de wilde bolle.
Jow geven mi'j bescheid.
23 Ik zal jow naeme uutdregen,
jow loven in de ronte van mien volk.
24 Eer him, iederiene die de Heer vrezen,
breng him ere, kiender van Jakob,
wees beducht veur him, volk van Israël.
25 Hi'j veracht de zwakke niet,
minaacht niet die vernederd wodden,
hi'j keert zien blik niet van him of,
mar heurt zien hulpgeroep.
26 Van jow komt mien lofzang in de ronte van et volk,
mien geloften los ik in bi'j wie jow vrezen.
27 De vernederden zullen eten en zat wodden.
Zi'j die him zuken, brengen lof an de Heer.
Veur altied meugen jim leven!
28 Rondomme, tot an de aenden van de eerde,
zal men de Heer gedaenken en heur tot him keren.
Veur jow zullen zi'j heur bugen
alle stammen en volken.
29 Want et keuningschop is an de Heer,
hi'j heerst over de volken.
30 Wie op eerde in overvloed leven,
zullen aanzitten en him veur him bugen.
Ok zullen veur him knielen
wie in et graf daele gaon binnen,
wie heur leven niet beholen konnen.
31 Een ni'j geslaacht zal him dienen
en an de kiender vertellen van de Heer;
32 an et volk dat nog geboren wodden moet
zal et van zien gerechtighied verhaelen:
hi'j is een God van daoden.
 
 
Psalm 23.

1 Een psalm van David.
De Heer is mien hedder,
et ontbrekt mi'j an niks.
2 Hi'j laot mi'j rusten in grune weiden
en voert mi'j naor vredig waeter,
3 hi'j geft mi'j ni'je kracht
en leidet mi'j langs veilige paeden
tot ere van zien naeme.
4 Al gaot mien weg
deur een duuster dal,
ik vrees gien geveer,
want jow bin bi'j mi'j,
jow stok en jow staf,
zi'j geven mi'j moed.
5 Jow neudigen mi'j an taofel
veur et oge van de vi'jaand,
jow zalven mien heufd mit eulie,
mien beker stroomt over.
6 Gelok en genaode volgen mi'j
alle daegen van mien leven,
ik keer weeromme in et huus van de Heer
tot in lengte van daegen.
 
 
Pslam 24.

1 Van David, een psalm.
Van de Heer is de eerde en alles wat daor leeft,
de wereld en wie heur bewonen,
2 hi'j het heur op de zeeën vaaste zet,
op de stromen het hi'j heur verankerd.
3 Wie mag de barge van de Heer bestiegen,
wie mag staon op zien heilig stee?
4 Wie reine hanen het en een zuver hatte,
him niet inlat mit leugens
en niet bedrieglik zweert.
5 Zegen zal hi'j kriegen van de Heer
en recht kriegen van God, zien redder.
6 Dat vaalt heur te diel die jow zuken,
die him tot jow keren – et volk van Jakob.
7 Hef, och poorten, jow heufden omhogens,
verhef jow, aloude ingangen:
de keuning vol majesteit wil binnengaon.
8 Wie is die keuning vol majesteit?
De Heer, machtig en heldhaftig,
de Heer, heldhaftig in de stried.
9 Hef, och poorten, jow heufden omhogens,
verhef ze, aloude ingangen:
de keuning vol majesteit wil binnengaon.
10 Wie is hi'j, die keuning vol majesteit?
De Heer van de hemelse machten,
hi'j is de keuning vol majesteit.
 
 
Psalm 25.

1 Van David.
Naor jow, Heer, gaot mien langeren uut,
2 mien God, op jow vertrouw ik, maek mi'j niet te schaande,
laot mien vi'janen niet triomferen.
3 Zi'j die op jow hopen wodden niet beschaemd,
beschaemd wodden zi'j die jow achteloos verraoden.
4 Maek mi'j, Heer, mit jow wegen vertrouwd,
leer mi'j jow paeden te gaon.
5 Wies mi'j de weg van jow waorhied en geef mi'j les,
want jow bin de God die mi'j redt,
op jow blief ik hopen, alle daegen weer.
6 Daenk an jow baarmhattighied, Heer,
an jow liefde deur de ieuwen henne.
7 Daenk niet an de zunden uut mien jeugd,
mar daenk mit liefde an mi'j
en laot jow goedhied praoten, Heer.
8 Goed en rechtveerdig is de Heer:
hi'j wiest zundige meensken de weg,
9 wie nederig binnen leidt hi'j in et rechte spoor,
hi'j leert heur zien paeden te gaon.
10 Liefde en trouw bin de weg van de Heer
veur wie de wetten van zien verbond onderholen.
11 Vergeef mi'j, Heer, mien grote schuld,
omwille van jow naeme.
12 An wie in ontzag veur him leven,
leert de Heer de rechte pad te kiezen.
13 Heur leven verlopt in veurspoed
en heur kiender zullen et laand bezitten.
14 De Heer is een vrund van wie him vrezen,
hi'j maekt heur vertrouwd mit zien verbond.
15 Ik hool mien oge richt op de Heer,
hi'j bevri'jdt mien voeten uut et net.
16 Keer jow tot mi'j en wees mi'j genaodig,
ik bin allienig en ellendig.
17 Mien hatte is vol van aangst,
bevri'jd mi'j uut mien benauwenis.
18 Zie mi'j in mien nood, in mien ellende,
vergeef mi'j al mien zunden.
19 Zie mit hoe vule mien vi'janen binnen,
hoe zi'j mi'j dodelik haten.
20 Hude mi'j en bevri'jde mi'j,
maek mi'j niet te schaande, want ik schoel bi'j jow.
21 Onschuld en oprechthied meugen mi'j beweren,
op jow is mien hope vestigd.
22 God, verlos Israël,
verlos et van al zien aangsten.
 
 
Psalm 26.

1 Van David.
Doe mi'j recht, Heer,
want zonder dwaelen bin ik mien weg gaon,
op jow, Heer, he'k vertrouwd,
ik waankelde niet.
2 Deurgrond mi'j, Heer, en ken mi'j,
peil mien hatte en mien nieren,
3 want jow liefde staot mi'j veur ogen
en ik bewaandel de weg van jow waorhied.
4 Mit bedriegers zit ik niet an,
mit huichelders gao ik niet omme,
5 ik haat de ronte van minne meensken,
mit wettelozen wil ik niet an taofel.
6 Ik zal mien hanen in onschuld wasken,
een rondgang maeken om jow alter, Heer,
7 om een loflied an te heffen
en van jow wonderen te verhaelen.
8 Heer, et huus waor jow wonen heb ik lief,
et plak waor jow glorie verblift.
9 Wies mi'j niet of mit de zundige meensken,
mit meensken die bloed vergieten.
10 An heur vingers plakt onrecht,
heur hanen bin mit smeergeld vuld.
11 Mar ik gao mien weg zonder dwaelen.
Verlos mi'j en wees mi'j genaodig.
12 Mien voeten staon op effen grond,
waor jow volk bi'jmekeer is, wil ik jow priezen, Heer.
 
 
Psalm 27.

1 Van David.
De Heer is mien locht, mien behoold,
wie zol ik vrezen?
Bi'j de Heer is mien leven veilig,
veur wie zol ik bange wezen?
2 Kwaodwilligen kwammen op mi'j of
om mi'j levend te verslinden,
mien vi'janen belaagden mi'j,
mar zi'j stroffelden, zi'j vullen.
3 Al trok een leger tegen mi'j op,
mien hatte zol niet bange wezen,
al woedde d'r een oorlog tegen mi'j,
dan nog zo'k mi'j veilig weten.
4 Ik vraoge an de Heer iene ding,
et ienige wat ik verlange:
wonen in et huus van de Heer
alle daegen van mien leven,
om de liefde van de Heer te zien,
him te treffen in zien tempel.
5 Hi'j lat mi'j schoelen onder zien daoke
op de dag van et kwaod,
hi'j verbargt mi'j veilig in zien tente,
hi'j tilt mi'j hoge op een rots.
6 Daorom heft mien heufd him
kruderig boven de vi'janen rondom mi'j,
ik wil offers brengen in zien tente,
him juichend offers brengen,
ik wil zingen en speulen veur de Heer.
7 Heur mi'j, Heer, as ik tot jow roepe,
wees genaodig en geef mi'j bescheid.
8 Mien hatte zegt jow nao:
"Zuuk mien naobi'jhied!"
Jow naobi'jhied, Heer, wil ik zuken,
9 verschoel jow gezicht niet veur mi'j,
wies jow knecht niet of in jow argernis.
Jow bin mi'j de hieltied tot hulpe west,
verstoot mi'j niet, verlaot mi'j niet,
God, mien behoold.
10 Al verlaoten mi'j heit en moeke,
de Heer nemt mi'j liefdevol an.
11 Wies mi'j jow weg, Heer,
leid mi'j op een slicht pad,
bescharm mi'j tegen mien vi'janen,
12 lever mi'j niet uut an mien belaogers.
Valse getugen staon tegen mi'j op
en driegen mit geweld.
13 Mag ik niet verwaachten
de goedhied van de Heer te zien
in et laand van de levenden?
14 Waacht op de Heer,
wees dapper en vastberaoden,
ja, waacht op de Heer.
 
 
Psalm 28.

1 Van David.
Jow, Heer, roep ik an,
mien rots, hool jow niet doof.
As jow zwiegen blieven, wor ik
een dooie mit de dooien in et graf.
2 Heur mien smeekbede
as ik jow om hulpe roep,
as ik mien hanen opstikke
naor et hatte van jow heiligdom.
3 Ruk mi'j niet weg mit de kwaodwilligen,
mit heur die onrecht doen,
die heur vrunden vrede weensken,
mar in heur hatte zinnen op kwaod.
4 Geef heur wat ze verdienen,
vergeld heur naor heur daoden,
naor et wark van heur hanen,
laot heur veur heur misdrieven boeten.
5 Veur jow daoden, Heer, hebben ze gien oge,
noch veur et wark van jow hanen.
Breek heur of, bouw heur niet meer op.
6 De Heer is prezen,
hi'j het mien vraoge heurd.
7 De Heer is mien kracht en mien schild,
op him vertrouwde mien hatte,
ik wodde hulpen en mien hatte jubelde,
him wil ik loven in mien lied.
8 De Heer is de kracht van zien volk,
een burcht van redding veur zien zalfde.
9 Red et volk dat jow toeheurt, zegen et,
wees zien hedder en dreeg et veur iewig.
 
 
Psalm 29.

1 Een psalm van David.
Erken de Heer, och goden,
erken de Heer, zien macht en majesteit,
2 erken de Heer, de majesteit van zien naeme,
buug jow veur de Heer in zien heilige glorie.
3 De stem van de Heer boven de waeters,
de God vol majesteit dot de donder rulen,
de Heer boven de wiede waeters,
4 de stem van de Heer vol kracht,
de stem van de Heer vol glorie.
5 De stem van de Heer spliet ceders,
de Heer spliet de ceders van de Libanon.
6 Opspringen dot hi'j de Libanon as een kalf
en de Sirjon as et jong van een wilde bolle.
7 De stem van de Heer ontbraant in vurige vlammen,
8 de stem van de Heer brengt de woestijn tot beven,
beven dot de Heer de woestijn van Kades.
9 De stem van de Heer dot de hinden kalven
en de geiten heur jongen warpen.
Majesteit! roept hiel zien peleis.
10 De Heer het zien troon boven de vloed,
op ‘e troon zit de Heer as keuning veur iewig.
11 De Heer zal macht an zien volk verlienen,
de Heer zal zien volk zegenen mit vrede.
 
 
Psalm 30.

1 Een psalm. Een lied bi'j de inwijding van de tempel. Van David.
2 Hoog wil ik jow priezen, Heer, want jow hebben mi'j redded
en mien vi'jaand gien reden tot vreugde geven.
3 Heer, mien God, ik reup tot jow
om hulpe en jow hebben mi'j beter maekt.
4 Heer, jow trokken mi'j uut et doderiek omhogens,
ik daelde of in et graf, mar jow hullen mi'j in leven.
5 Zing veur de Heer, iederiene die him trouw is,
eer zien heilige naeme.
6 Zien woede duurt een oogwink,
zien liefde een leven laank,
goelende gaon we de naacht in,
morgens staon we juichend op.
7 In mien overmoed docht ik:
Nooit zal ik waankelen.
8 Heer, jow hadden mi'j lief en ik ston as een machtige barge,
jow verburgen jow gezicht en ik bezweek van aangst.
9 Jow, Heer, roep ik an,
jow, Heer, smeek ik om genaode.
10 Wat baot et jow as ik starve,
as ik ofdaele in et graf?
Kan et stof jow soms loven
en getugen van jow trouw?
11 Luuster, Heer, en toon jow genaode,
Heer, kom mi'j te hulpe.
12 Jow hebben mien klacht veraanderd in een daans,
mien rouwklied votneumen, mi'j in vreugde huld.
13 Mien ziel zal veur jow zingen en niet zwiegen.
Heer, mien God, jow wil ik iewig loven.
 
 
Psalm 31.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Bi'j jow, Heer, schoel ik,
maek mi'j nooit te schaande.
Bevri'jd mi'j en doe mi'j recht,
3 heur mi'j,
haost jow mi'j te helpen,
wees veur mi'j een rots, een toevlocht,
een vesting die mi'j redding bödt.
4 Jow bin mien rots, mien vesting,
jow zullen mien gids wezen,
mi'j leiden, tot roem van jow naeme,
5 mi'j losmaeken uut et net dat veur mi'j spannen is,
jow bin mien toevlocht.
6 In jow haand leg ik mien leven,
Heer, trouwe God, jow verlossen mi'j.
7 Wie aarmzalige goden vereren – ik haat ze,
ík vertrouw op de Heer.
8 Ik zal mi'j bliede vulen, juichen over jow trouw,
want jow zien mien ellende,
jow kennen de nood van mien ziel,
9 jow laoten niet toe dat de vi'jaand mi'j insluut,
jow geven mien voeten de ruumte.
10 Heb erbarmen, Heer,
want ik verkeer in nood,
mien ogen bin zwöld van verdriet,
mien ziel en mien lichem gaon hadde aachteruut,
11 mien leven verlopt in ellende,
zochtend sliet ik mien daegen,
deur eigen schuld slinken mien krachten,
tot op mien bonken teer ik weg.
12 Bi'j iederiene die mi'j belaogen
wek ik de lachlust,
bi'j mien buren nog et meerst.
Wie mi'j kennen bin veraldereerd,
wie mi'j zien ankommen op straote
keren heur of en ontkommen mi'j.
13 Vergeten bin ik as een dooie, vot uut et hatte,
ofdaankt as breuken diggelgoed.
14 Ik heur de meensken over mi'j fluusteren,
van alle kaanten driegt geveer.
Zi'j stikken de heufden bi'jmekeer
en smeden plannen om mi'j omme te brengen.
15 Mar ik vertrouw op jow, Heer,
ik zeg: Jow bin mien God,
16 in jow haand liggen mien lot en mien leven, bevri'jd mi'j
uut de greep van mien vi'janen en vervolgers.
17 Laot et locht van jow gezicht over mi'j schienen,
toon jow trouw en red jow knecht.
18 Heer, jow roep ik an, maek mi'j niet te schaande,
laot de goddelozen te schaande staon
en verstommen in et doderiek.
19 Zwiegen moe'n de liegebulen,
die eigenwies en vol verachting
rechtveerdige meensken beschuldigen.
20 Hoe groot is et gelok
dat jow weglegd hebben veur wie jow vrezen,
dat jow klaorzet hebben veur wie schoelen bi'j jow,
hiel de wereld zal et zien.
21 Jow verbargen heur in de beschutting van jow gezicht
veur de laogen en listen van meensken,
jow tente bödt heur een verschoel
veur de laster van kwaoie tongen.
22 Prezen is de Heer om zien trouw,
hi'j het een wonder veur mi'j daon,
hi'j maekte mi'j vri’j as een belegerde stad.
23 In mien aangst had ik zegd:
"Ik bin verbannen uut jow ogen,"
mar jow hebben mien smeekbede heurd
doe ik jow om hulpe reup.
24 Getrouwen van de Heer, hebbe him lief.
De Heer huded de standvaastigen,
veurgoed rekent hi'j of mit de hoogmoedigen.
25 Iederiene die zien hope vestigt op de Heer:
wees stark en hool moed.
 
 
Psalm 32.

1 Van David, een keunstig lied.
Gelokkig de meenske van wie de ontrouw vergeven wodt,
van wie de zunden bedekt wodden.
2 Gelokkig as de Heer zien schuld niet telt,
as in zien geest gien spoor van bedrog is.
3 Zolange ik zweeg, teerden mien bonken weg,
kreunend leed ik, de hiele dag.
4 Zwaor drokte jow haand op mi'j, dag en naacht,
mien kracht raande vot as in de zoemerhitte.
5 Doe beleed ik jow mien zunde,
ik dekte mien schuld niet toe,
ik zee: "Ik beken de Heer mien ontrouw" –
en jow vergavven mi'j mien zunde, mien schuld.
6 Laoten jow getrouwen dus tot jow bidden
as zi'j in heurzels een zunde vienen.
Stormt dan een vloed van waeter an,
die zal heur niet berieken.
7 Bi'j jow bin ik veilig, jow huden mi'j in de nood
en omringen mi'j mit gejuich van bevri'jding.
8 "Ik geef inzicht en wies de weg die ie gaon moeten.
Ik geve raod, op jow rust mien oge.
9 Wees niet redeloos as peerden of ezels
die mit bit en toom bedwongen wodden,
dan zal gien kwaod je treffen."
10 Een slecht meenske het een protte leed te verduren,
mar wie op de Heer vertrouwt wodt mit liefde omringd.
11 Verheug jow in de Heer, rechtveerdigen, en juich,
zing et uut, iederiene die oprecht binnen van hatte.
 
 
Psalm 33.

1 Juich, rechtveerdigen, veur de Heer,
de oprechten moe'n him loven.
2 Huldig de Heer bi'j de klaank van de liere,
speul veur him op de tiensnaorige harpe.
3 Zing veur him een ni'j lied,
speul en zing mit overgaove.
4 Oprecht is et woord van de Heer,
alles wat hi'j dot is betrouwber.
5 Hi'j het recht en gerechtighied lief,
van de trouw van de Heer is de eerde vervuld.
6 Deur et woord van de Heer is de hemel maekt,
deur de aosem van zien mond et leger van de steerns.
7 Hi'j gaddert et zeewater en sluut et in,
hi'j bargt de oceanen in schatkaemers op.
8 Laot hiel de eerde vrezen veur de Heer,
en wie de wereld bewonen him duchten,
9 want hi'j zee en et was d'r,
hi'j beveul en daor ston et.
10 De Heer dot de plannen van volken teniet,
hi'j veurkomt wat naosies beraomen,
11 mar et doel van de Heer hoolt iewig staand,
wat hi'j beraomt, blift van geslacht tot geslacht.
12 Gelokkig et volk dat de Heer as zien God het,
de naosie die hi'j keus as zien eigen.
13 Uut de hemel kikt de Heer omlegens
en kikt wat de starveling dot.
14 Vanof zien troon hoolt hi'j et oge
op iederiene die de eerde bewonen.
15 Hi'j die de hatten van iederiene vormt,
hi'j deurzicht al heur daoden.
16 Keunings winnen niet deur een machtig leger,
brute kracht redt kriegsheren niet.
17 Van gien nut zien peerden veur de overwinning,
hoe stark ok, ze bieden gien uutkomst.
18 Et oge van de Heer rust op wie him vrezen
en hopen op zien trouw:
19 hi'j zal heur redden in doodsgeveer,
bi'j hongersnood zal hi'j heur leven speren.
20 Wi'j verwaachten vol verlangst naor de Heer,
hi'j is oonze hulpe en oons schilde.
21 Ja, om him is oons hatte bliede,
op zien heilige naeme vertrouwen wi'j.
22 Geef oons jow trouw, Heer,
op jow is al oonze hope vestigd.
 
 
Psalm 34.

1 Van David, doe hi'j him an et hof van Abimelech as een gek veurdee en eerst votgong doe disse him votjaegde.
2 De Heer wil ik priezen, elk ure van de dag,
mien mond is de hieltied vol van zien lof.
3 Laot mien leven een loflied wezen veur de Heer,
de gewone man zal et mit vreugde heuren.
4 Roem mit mi'j de groothied van de Heer,
sluut jow an om zien naeme te verheffen.
5 Ik zocht de Heer en hi'j gaf bescheid,
hi'j het mi'j van alle aangst bevri'jd.
6 Wie naor him opzien, straolen van vreugde,
schaemte zal heur gezichte niet kleuren.
7 In mien verdrokking reup ik tot de Heer,
hi'j het luusterd en mi'j uut de nood redded.
8 De engel van de Heer waekt
over wie him vrezen, en bevri'jdt heur.
9 Pruuf, en geniet de goedhied van de Heer,
gelokkig de meenske die bi'j him schoelt.
10 Vromen, hebbe ontzag veur de Heer:
wie him vreest lidt gien gebrek.
11 Jonge leeuwen lopen hongerig rond,
wie de Heer zuukt, ontbrekt et an niks.
12 Kom, kiender, luuster naor mi'j,
ik leer je ontzag veur de Heer.
13 Hebben jim et leven lief,
wi'j' goeie jaoren genieten?
14 Behoed dan je tonge veur et kwaod,
je lippen veur woorden van bedrog.
15 Miede et kwaoie, doe wat goed is,
streef naor vrede, jaege die nao.
16 Et oge van de Heer rust op de rechtveerdigen,
zien oor luustert naor heur hulpgeroep.
17 Toornig zicht de Heer wie kwaod doen an,
hi'j wist heur naemen op eerde uut.
18 De Heer heurt de kreten van de rechtveerdigen,
hi'j bevri'jdt heur uut de nood,
19 teleurstelde meensken wodden hulpen,
en hi'j redt wie zwaor troffen wodt.
20 Al blift de rechtveerdige niks bespeerd,
de Heer zal him de hieltied weer bevri'jden.
21 Hi'j waekt alderdeegst over zien bonken,
niet iene d'r van verbriezeld wodt.
22 Een slecht meenske komt omme deur eigen kwaod,
wie een rechtveerdige haat zal boeten,
23 de Heer redt et leven van zien knechten,
nooit zal boeten wie schoelt bi'j him.
 
 
Psalm 35.

1 Van David.
Bestried, Heer, wie mi'j bestrieden,
vecht tegen wie mi'j bevechten,
2 waopen jow, griep et schilde,
kom overaende om mi'j te helpen!
3 Zwaai mit jow speer en striedbiele
en gooi ze naor mien aachtervolgers.
Zeg tegen mi'j:
"Ik bin et die je reddet."
4 Dat beschaemd en vernederd wodden
wie mi'j naor et leven staon,
dat eerloos terogge deinzen
wie mi'j kwaod doen willen.
5 Laoten ze verwi'jen as kaf in de wiend
as de engel van de Heer heur opjacht,
6 laot heur weg duuster en glad wezen
as de engel van de Heer heur vervolgt.
7 Zonder reden hebben ze een net spannen,
zonder reden een koele veur mi'j greuven.
8 Laot ze kreperen veur zi'j et weten,
verstrikt raeken in heur eigen netten
en zels de ondergaank integen gaon.
9 Dan zal ik juichen om de Heer,
mi'j verheugen over de redding die hi'j brengt.
10 Uut de grond van mien hatte zal ik zeggen:
"Heer, wie is an jow geliek?
Jow bevri'jden de zwakken van heur onderdrokkers,
de zwakken en de aarme meensken van heur uutbuiters."
11 Valse getugen staon tegen mi'j op
en vraogen mi'j naor wat ik niet weet.
12 Ze vergelden goed mit kwaod,
ik vuul mi'j van iederiene verlaoten.
13 Weren zi'j ziek, ik trok een boeteklied an,
en bleef mien gebed onverheurd,
ik pienigde mi'j deur te vaasten.
14 Ik leup rond as weren zi'j vrunden, breurs,
ik gong in et zwatte kleren en leup veurover
as iene die rouwt om zien moeke.
15 Mar doe ik driegde te valen, verheugden zi'j heur,
ze leupen te hoop en sleugen mi'j onverwaachs daele,
ze hadden mi'j willen verscheuren,
16 die bende godvergeten spotters
mit een grimas op heur gezichte.
17 Heer, hoe lang nog blieven jow toekieken?
Behoed mi'j veur heur moordlust,
red mien kostber leven van die leeuwen.
18 Dan zal ik jow priezen in de gemienschop,
jow loven waor hiel jow volk bi'jmekeer is.
19 Gun mien vi'janen, die gemenerikken, gien leedvermaek,
mien redeloze haters gien blik van triomf,
20 want et woord vrede kennen zi'j niet,
en tegen de weerlozen in et laand
smeden zi'j bedrieglike plannen.
21 Ze roepen spottend,
heur mond wied eupen:
"Kiek him daor!"
22 Jow hebben et zien, Heer, zwieg dan niet,
mien Heer, hool jow niet veer van mi'j.
23 Verheffe jow, wor wakker, mien God en mien Heer,
verdedig mi'j, vecht veur mien zaeke.
24 Doe mi'j recht, Heer, mien God,
jow bin rechtveerdig,
stao niet toe dat zi'j heur om mi'j vermaeken,
25 laot heur niet daenken kunnen:
"Dit is wawwe wollen."
Laot heur niet zeggen kunnen:
"We hebben him opeten."
26 Dat beschaemzem staon en vernederd
wie him verheugen op mien ondergaank.
Dat mit schaemte en schaande bedekt wodden
wie him boven mi'j verheffen.
27 Dat van vreugde juichen
wie willen dat mi'j recht daon wodt.
Laot heur gedurig zeggen meugen:
"Groot is de Heer,
vrede wil hi'j veur zien knecht."
28 Van jow gerechtighied zal mien tonge praoten,
van jow roem wil ik zingen, dag an dag.
 
 
Psalm 36.

1 Veur de koorleider. Van David, de knecht van de Heer.
2 De zunde krigt vat op de goddeloze,
diep in zien hatte
aangst veur God kent hi'j niet.
3 De zunde sust zien geweten in slaop –
gien besef van schuld, gien hekel an kwaod.
4 Hi'j zegt woorden van onheil en bedrog
en blift veer van wat wies en goed is,
5 op zien bedde bedaenkt hi'j verdarfelike plannen,
hi'j loopt een verkeerde weg in
en et kwaoie verwarpt hi'j niet.
6 Heer, hoge as de hemel is jow liefde,
tot in de wolken riekt jow trouw,
7 jow gerechtighied is as de machtige bargen,
jow rechtveerdighied as de wiede oceaan:
jow, Heer, bin de redder van meenske en dier.
8 Hoe kostber is jow liefde, God!
In et schaad van jow vleugels schoelen de meensken,
9 zi'j doen heur tegoed an de overvloed van jow huus,
jow lessen heur dust mit een stroom van vreugden,
10 want bi'j jow is de bron van et leven,
deur jow locht zien wi'j locht.
11 Toon an jow getrouwen algedurig jow liefde,
an de oprechten van hatte jow gerechtighied.
12 Laot de voete van hoogmoedigen mi'j niet vertrappen,
de haand van goddelozen mi'j niet verjaegen.
13 Daor liggen zi'j die verdarf zi'jden – valen,
daelestot, zonder kracht om weer overaende te kommen.
 
 
Psalm 37.

1 Van David.
Arger je niet an slechte meensken,
wees niet jeloers op wie kwaod doen,
2 zi'j verdorren vlogge as grös,
zi'j verwelken as et jonge gruun.
3 Vertrouw op de Heer en doe et goeie,
bewoon et laand en leef d'r veilig.
4 Zuuk je gelok bi'j de Heer,
hi'j zal geven wat je hatte verlangt.
5 Leg je leven in de hanen van de Heer,
vertrouw op him, hi'j zal dit veur je doen:
6 et recht zal daegen as et morgenlocht,
de gerechtighied straolen as de middagzunne.
7 Blief kalm en waacht op de Heer,
arger je niet an wie slaegt in et leven,
an wie mit listen te wark gaon.
8 Wien je niet op, laot je woede veren,
arger je niet, dat brengt mar onheil.
9 Slechte meensken wodden verdelgd,
wie hopen op de Heer, zullen et laand bezitten.
10 Nog even, en de zundige meenske is verdwenen,
ie kieken waor hi'j is, mar ie vienen him niet.
11 Wie nederig binnen, zullen et laand bezitten
en gelokkig leven in overvloed en vrede.
12 De zundige meenske belaogt de rechtveerdige
mit een gnieze op zien gezicht.
13 Mar de Heer lacht him uut
en zicht de dag al van zien ondergaank.
14 Zundige meensken trekken heur zwaord
en spannen heur boge,
om zwakken en aarme meensken omme te brengen,
om of te slaachten wie eerlik heur weg gaon.
15 Mar et zwaord dringt in heur eigen hatte
en heur bogen wodden breuken.
16 Beter et weinige dat een rechtveerdige het
as de riekdom van een protte zundige meensken.
17 De macht van de zundige meensken wodt breuken,
mar de Heer zal de rechtveerdigen steunen.
18 De Heer trekt him et lot van onschuldigen an,
heur bezit blift veur iewig beholen.
19 Zi'j wodden niet teleursteld in kwaoie daegen,
in tieden van hongersnood hebben zi'j te eten.
20 De zundige meensken zullen verdistreweren,
de vi'janen van de Heer verdwienen
as bloemen in et veld, verdwienen as rook.
21 De zundige vragt te lien en brengt niet weeromme,
de rechtveerdige geft, uut mededogen.
22 God zien gezegenden zullen et laand bezitten,
de vervluukten wodden verdelgd.
23 Wie de Heer welgevallig is,
mag zien weg gaon mit vaaste tred.
24 Al komt hi'j te valen, hi'j blift niet liggen,
want de Heer help him overaende.
25 Ooit was ik jong, now bin ik oold,
en nooit zag ik dat een rechtveerdige verlaoten wodde,
nooit zag ik zien kiender vraogen om bolle;
26 hi'j is vol mededogen en lient uut, elke dag,
veur zien kiender is hi'j een zegen.
27 Gao et kwaoie uut de weg en doe et goeie,
en ie zullen veur iewig wonen in et laand,
28 want de Heer het gerechtighied lief,
wie him trouw binnen, verlaot hi'j niet.
Zi'j blieven veur iewig beholen,
mar et naogeslaacht van zundige meensken wodt verdelgd.
29 De rechtveerdigen zullen et laand bezitten
en et bewonen, heur leven lang.
30 De mond van de rechtveerdige praot wieshied,
zien tonge praot gerechtighied,
31 hi'j dreegt de wet van God in zien hatte
en zien bienen stroffelen niet.
32 De zundige meenske loert op de rechtveerdige
en zuukt een kaans om him omme te brengen,
33 mar de Heer laot zien knecht niet los:
wodt hi'j anklaegd, vri'jspraoke zal volgen.
34 Vestig je hoop op de Heer
en blief op de weg die hi'j wiest,
hi'j zal je anzien geven en grondbezit,
ie zullen beleven dat de zundigen verdelgd wodden.
35 Ik heb een zundig meenske zien, een uutbuiter,
hi'j gruuide uut as een woekerende laurier;
36 op een dag was hi'j verdwenen,
ik zocht him en ik vun him niet.
37 Zie de onschuldigen, kiek naor de oprechten:
wie vredelievend binnen hebben de toekomst.
38 Mar de zundige meensken wodden verdelgd,
d'r is gien toekomst veur een slecht meenske.
39 De rechtveerdigen vienen redding bi'j de Heer,
hi'j is heur toevlocht in tieden van nood.
40 De Heer het heur de hieltied hulpen en bevri'jd,
hi'j bevri'jdt heur now ok van de zundige meensken, hi'j redt heur,
want zi'j schoelen bi'j him.
 
 
Psalm 38.

1 Een psalm van David, een dringend gebed.
2 Wees niet lelk, Heer, straf mi'j niet,
bedwing jow woede, slao mi'j niet.
3 Diepe bin jow pielken in mi'j drongen,
zwaor is jow haand op mi'j daelekommen.
4 Deur jow argernis is niks an mien lichem nog geef,
deur mien zunden is niks van mien bonkerak nog hiel.
5 Mien schuld stikt hoge boven mi'j uut,
as een zwaore last, te zwaor om te dregen.
6 Mien wonden zweren en stinken
vanwegens mien lichtzinnig leven.
7 Ik lope kroem, diepe veurover,
ik gao zwat in de kleren, dag in dag uut.
8 In mien lendenen woedt de koorse,
niks an mien lichem is nog geef,
9 ik bin verdoffeld, breuken,
mit bonzend hatte raos ik et uut.
10 Heer, al mien verlangsten bin jow bekend,
mien zuchten is jow niet verburgen,
11 mien hatte gaot tekeer, mien kracht ebt vot,
mien ogen verliezen heur glaans.
12 Mien liefste vrunden ontlopen mien leed,
wie mi'j nao staon, holen heur veer van mi'j.
13 Mien belaogers lokken mi'j in de valle,
wie mien ongelok willen, praoten driegende tael,
dag in dag uut vertellen zi'j leugens.
14 Mar ik hool mi'j doof en wil niet heuren,
ik doe as een stomme mien mond niet eupen,
15 ik bin as iene die niet heuren kan,
gien verweer komt uut mien mond.
16 Want op jow, Heer, hoop ik,
van jow komt bescheid, mien Heer en mien God.
17 Ik daenke: Laoten zi'j niet om mi'j lachen,
niet triomferen now mien voete wankelt.
18 Want ik bin dichtebi'j mien ondergaank
en de hieltied vergezelt mi'j de piene.
19 Ik wil jow mien schuld belieden,
deur mien zunden wodde ik kweld.
20 Mar mien vi'janen leven, zi'j bin stark,
zi'j bin manmachtig mit ’n waes veur de ogen.
21 Zi'j vergelden goed mit kwaod
en valen mi'j an, al zuuk ik et goeie.
22 Verlaot mi'j niet, Heer,
mien God, blief niet veer van mi'j.
23 Haost jow om mi'j te helpen,
Heer, jow bin mien redding.
 
 
Psalm 39.

1 Veur de koorleider. Veur Jedutun. Een psalm van David.
2 Ik had mi'j veurhullen: Ik moet mi'j inholen
en mien tonge veur zunde huden,
mien lippen stief opmekeer holen
bi’j meensken zonder God of gebod.
3 En ik zee dan ok niks, gien woord,
ik zweeg en vun gien verlochting,
ik vuulde de hieltied slimmer piene.
4 Et braande in mien binnerste,
bi'j mien zuchten laaide een vuur op
en mien tonge begon te praoten:
5 "Geef mi'j weet van mien aende, Heer,
van de maote van mien levensdaegen,
laot mi'j weten hoe vergaankelik ik bin.
6 Jow maeken mien daegen een haandbrette lang,
mien levensduur is niks in jow ogen,
niet meer as locht is et bestaon van een meenske,
7 niet meer as een schaad zien levenspad,
niet meer as locht waor hi’j him drok om maekt,
hi'j gaddert en weet niet wie et toevalt."
8 Wat heb ik dan te verwaachten, Heer?
Mien hope is allienig op jow vestigd.
9 Bevri'jde mi'j van al mien zunden,
bespeer mi'j de hoon van dwazen.
10 Ik zee niks, dee mien mond niet eupen,
want jow weren et die mi'j dit alles andee.
11 Hool op mit mi'j nog langer te kwellen,
ik bezwieke onder de slaegen van jow haand.
12 Jow kastijden de meenske as straf veur zien zunde,
as een motte vreten jow weg wat hi'j begeert,
niet meer as locht is een meenske.
13 Heur mien gebed, Heer,
luuster naor mien hulpgeroep,
wees niet doof veur mien verdriet,
want een vremdeling bin ik, bi'j jow te gaaste
zoas ok mien veuroolden weren.
14 Keer jow straffende blik van mi'j of,
dan beleef ik nog vreugde
veurdat ik hennegao en niet meer bin.
 
 
Psalm 40.

1 Veur de koorleider. Van David, een psalm.
2 Vol langeren heb ik op de Heer waacht
en hi'j beug him naor mi'j toe,
hi'j het mien roep om hulpe heurd.
3 Hi'j trok mi'j uut de koele van et graf,
uut de modder, uut et sliek.
Hi'j zette mi'j daele op een rots,
een vaaste grond onder mien bienen.
4 Hi'j legde mi'j een ni'j lied in de mond,
een lofzang veur oonze God.
Meugen pattie et zien vol ontzag
en vertrouwen op de Heer.
5 Gelokkig de meenske
die vertrouwt op de Heer
en him niet keert tot hoogmoedigen,
tot heur die verstrikt binnen in leugens.
6 Een protte wonderen hebben jow daon,
een protte goeds veur oons besleuten,
Heer, mien God.
Gieniene is te vergelieken mit jow!
Wil ik d'r over praoten, d'r van verhaelen,
et is te vule om op te numen.
7 Offers en giften verlangen jow niet,
braand- en reinigingsoffers vraogen jow niet.
Nee, jow hebben mien oren veur jow eupend
8 en now kan ik zeggen: "Hier bin ik,
over mi'j is in de boekerolle schreven."
9 Jow wil te doen, mien God, verlange ik,
diepe in mi'j koester ik jow wet.
10 As et volk bi'jmekeer is,
praot ik over jow rechtveerdighied,
ik hool mien lippen niet sleuten,
jow weten et, Heer.
11 Ik zwiege niet over jow goedhied,
mar getuug van jow trouw en jow hulpe.
In de ronte van et volk verzwiege ik niet
hoe liefdevol, hoe trouw jow binnen.
12 Jow, Heer,
jow weigeren mi'j jow ontfarming niet,
jow liefde en jow trouw
zullen mi'j de hieltied beweren,
13 ok, now rampen om mi'j henne gebeuren,
niet te tellen, een hiele protte,
now mien zunden mi'j aachtervolgen
en ik gien uutweg zie,
now ze talrieker binnen as de haoren op mien heufd
en de moed mi'j ontzonken is.
14 Wil uutkomst brengen, Heer,
Heer, kom mi'j haostig te hulpe.
15 Laot beschaemzem en vernederd wodden
wie mi'j naor et leven staon,
mit schaande terogge deinzen
wie mien ongelok zuken,
16 van schaemte verstommen
wie de spot mit mi'j drieven.
17 Wie bi'j jow heur gelok zuken
zullen lachen en vrolik wezen,
wie van jow heur redding verwaachten
zullen de hieltied weer zeggen:
"Groot is de Heer."
18 Ik bin aarm en zwak,
Heer, daenk an mi'j.
Jow bin mien helper, mien bevri'jder,
mien God, waacht niet langer.
 
 
Psalm 41.

1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Gelokkig, die zorgt veur de aarme meensken;
in kwaoie daegen zal de Heer him uutkomst geven,
3 de Heer zal him huden en in leven holen,
men priest him gelokkig in et hiele laand.
"Lever him niet uut an zien vi'janen!"
4 Op zien ziekbedde zal de Heer him tot steun wezen.
"Hoe lang hi'j ok ziek ligt, jow verzaachten zien lot."
5 Ik zegge: "Heer, wees mi'j genaodig,
geneze mi'j, ik hebbe tegen jow zundigd."
6 Mien vi'janen verweensken mi'j, zi'j zeggen:
"Wanneer starft hi'j en verdwient zien naeme?"
7 Wie mi'j bezuukt, het mooie woorden,
mar zien hatte is vol kwaoie gedaachten;
staot hi'j buten, dan zegt hi'j ze.
8 Wie mi'j haten hopen op et slimste veur mi'j
en fluusteren an mien bedde tegen mekeer:
9 "Een dodelike kwaol het him veld,
wie zo ziek ligt, komt nooit weer overaende."
10 Alderdeegst mien beste vrund,
op wie ik vertrouwde, die at van mien bolle,
het him tegen mi'j keerd.
11 Toon mi'j, Heer, jow genaode en laot mi'j in de bienen kommen,
dan zal ik heur geven wat zi'j verdienen.
12 Hieran zal ik weten dat jow van mi'j holen:
as mien vi'jaand niet langer juicht,
13 as jow mi'j helpen, omreden ik onschuldig bin,
en mi'j veurgoed wonen laoten in jow naobi'jhied.
14 Prezen is de Heer, de God van Israël,
van iewighied tot iewighied.
Amen, amen.
 
 
Psalm 42.

1 Veur de koorleider. Een keunstig lied van de Korachieten.
2 Zoas een hinde smacht
naor stromend waeter,
zo smacht mien ziel
naor jow, mien God.
3 Mien ziel dust naor God,
naor de levendige God,
wanneer mag ik dichterbi'j kommen
en God zien gezichte zien?
4 Traonen bin mien bolle,
bi'j dag en bi'j naacht,
want de hiele dag heur ik zeggen:
"Waor is dan je God?"
5 Weemoed vervult mien ziel
now ik mi'j herinner hoe
ik mitleup in een dichte stoet
en optrok naor et huus van God –
een feestende mennigte,
juichend en lovend.
6 Wat bin ie bedroefd, mien ziel,
en onrustig in mi'j.
Vestig je hope op God,
iens zal ik him weer loven,
mien God die mi'j zicht en mi'j redt.
7 Mien ziel is bedroefd,
daorom daenk ik an jow,
hier in et laand van de Jordaan,
bi'j de Hermon, op de toppe van de Misar.
8 De roep van vloed naor vloed,
de stemme van jow waeterstromen –
al jow golven slaon
zwaor over mi'j henne.
9 Daegs bewiest de Heer mi'j zien liefde,
naachs klinkt een lied in mi'j op,
een gebed tot de God van mien leven.
10 Tot God, mien rots, wil ik zeggen:
"Waorom vergeten jow mi'j,
waorom dreeg ik rouwkleren,
en wor deur de vi'jaand plaogd?"
11 Mi'j gaot deur murg en bien
de hoon van mien belaogers,
want zi'j zeggen hiel de dag:
"Waor is dan je God?"
12 Wat bin ie bedroefd, mien ziel,
en onrustig in mi'j.
Vestig je hope op God,
iens zal ik him weer loven,
mien God die mi'j zicht en mi'j redt.
 
 
 
Psalm 43.

1 Geef mi'j recht, mien God,
vecht veur mien zaeke.
Bescharm mi'j tegen
een liefdeloos volk, vol list en bedrog.
2 Jow bin toch mien God, mien toevlocht,
waorom wiezen jow mi'j of,
waorom dreeg ik zwatte kleren,
deur de vi'jaand plaogd?
3 Stuur jow locht en jow waorhied,
laoten zi'j mi'j geleiden
en brengen naor jow heilige barge,
naor et plak waor jow wonen.
4 Dan zal ik naoderen tot et alter van God,
tot God, mien hoogste vreugde.
Dan zal ik jow loven bi'j de liere,
God, mien God.
5 Wat bin ie bedroefd, mien ziel,
en onrustig in mi'j.
Vestig je hope op God,
iens zal ik him weer loven,
mien God die mi'j zicht en mi'j redt.
 
 
Psalm 44.

1 Veur de koorleider. Van de Korachieten, een keunstig lied.
2 God, mit eigen oren hebben wi'j et heurd,
oonze veuroolden vertelden et oons deur:
de daoden die jow deden in heur daegen,
in de daegen van vroeger.
3 Om heur te plaanten hebben jow volken verdreven,
naosies versleugen om ruumte te geven an heur.
4 Zi'j kregen et laand niet mit et zwaord,
niet heur eigen kracht het heur redded,
mar jow rechterhaand, jow aarm,
et locht van jow gezichte – jow hullen van heur.
5 Jow, God, bin mien keuning,
jow bevelen de redding van Jakob.
6 Mit jow stoten wi'j oonze belaogers daele,
mit jow naeme vertrappen wi'j oonze tegenstaanders.
7 Et is niet mien boge waorop ik vertrouw,
niet mien zwaord dat mi'j redt,
8 jow hebben oons redded van oonze belaogers,
jow leuten oonze haters beschaemzem staon.
9 God, wi'j loven jow dag nao dag,
jow naeme zullen wi'j de hieltied priezen.
10 Toch hebben jow oons now verstoten en vernederd:
jow trokken niet te striede mit oonze legers,
11 jow deden oons wieken veur oonze belaogers,
oonze haters roofden oons leeg.
12 Jow hebben oons as slachtvee uutleverd,
oons onder vremde volken verstri'jd,
13 jow hebben jow volk van de haand daon,
vule brocht de verkope jow niet op.
14 Jow hebben oons et mikpunt van spot maekt,
oonze naobers smaden en hunen oons,
15 jow hebben oons bi'j de volken belachelik maekt,
zi'j schudden meewaorig et heufd.
16 Hiel de dag moet ik mien schaande dregen,
et schaemrood bedekt mien gezichte
17 as ik de vi'jaand heur spotten en narren,
him vol wraakzucht zie staon.
18 Dit is oons overkommen, mar wi'j bin jow niet vergeten,
jow verbond miskenden wi'j niet,
19 oons hatte keerde him niet van jow of,
oonze bienen weken niet van jow pad.
20 Toch hebben jow oons naor de jakhalzen verbannen
en oons mit diepe duusternis bedekt.
21 Hadden wi'j de naeme van oonze God vergeten,
oonze hanen uutstrekt naor een vremde god,
22 zol God dit niet ontdekt hebben?
Hi'j kent de geheimen van oons hatte.
23 Toch wodden wi'j dag nao dag om jow ommebrocht
en ofvoerd as schaopen veur de slaacht.
24 Wor wakker, Heer, waorom slaopen jow?
Wor wakker! Verstoot oons niet veur iewig.
25 Waorom verbargen jow jow gezichte,
waorom vergeten jow oonze ellende, oonze nood?
26 Oonze ziel ligt daelebeugen in et stof,
oons lichem vaaste plakt an de eerde.
27 Kom overaende, kom oons te hulpe,
verlos oons, omwille van jow trouw.
 
 
Psalm 45.

1 Veur de koorleider. Op de wieze van De lelies. Van de Korachieten, een keunstig lied. Een liefdeslied.
2 In mien hatte wellen de juuste woorden op,
mien gedicht zeg ik op veur de keuning,
mien tonge is de stift van een veerdige schriever.
3 Jow bin de mooiste van alle meensken
en lieflikhied stroomt van jow lippen –
God het jow veur altied zegend.
4 Gorde jow zwaord an de heupe, o held,
et teken van jow majesteit en glorie.
5 Treed op in jow glorie en begin et gevecht
veur waorhied, deemoed en recht.
Laot jow haand geduchte daoden doen.
6 Jow pielken bin scharpt en treffen
de vi'janen van de keuning in et hatte.
Volken valen dood veur jow daele.
7 Jow troon is veur iewig en altied, o god,
de scepter van et recht is jow keuningsscepter,
8 jow hebben gerechtighied lief en haten et kwaod.
Daorom het God, jow God, jow zalfd
mit vreugde-eulie, as gien van jow gelieken.
9 Jow kleren roeken naor mirre, aloë en keneel,
meziek die jow bliede maekt, klinkt uut ivoren peleizen,
10 juwelen sieren de dochters van keunings,
rechts van jow staot de keuninginne, tooid mit goold uut Ofir.
11 Luuster, dochter, zie en heure,
vergeet jow volk en et huus van jow heit.
12 Begeert de keuning jow schoonhied,
buge veur him, hi'j is jow heer.
13 Dochter van Tyrus, mit kedo's
zuken de rieksten van et volk jow geunst.
14 Straolend waacht de keuningsdochter binnen,
van gooldbrokaot is heur maantel.
15 Een kleurige stoet brengt heur naor de keuning,
in heur gevolg de maegies, heur vrundinnen.
Zi'j wodden naor him toe brocht;
16 begeleided deur gejuich en vreugdezang
gaon zi'j et peleis van de keuning binnen.
17 Jow zeunen volgen jow veuroolden op,
jow laoten heur heersen over et hiele laand.
18 Ik zal jow naeme bezingen, geslacht nao geslacht,
alle volken zullen jow priezen, iewig en altied.
 
 
Psalm 46.

1 Veur de koorleider. Van de Korachieten. Op de wieze van De jonge vrouwluden. Een lied.
2 God is veur oons een veilig schoelplak,
een betrouwbere hulpe in de nood.
3 Daorom biwwe niet bange, al waankelt de eerde
en stotten de bargen in et diepst van de zee.
4 Laot et waeter mar broezen en schoemen,
de hoge golven de bargen beven doen.
5 Een revier, wied vertakt, maekt de stad van God bliede,
et heilige huus van de Allerhoogste.
6 Mit God in heur midden stot zi'j niet in,
vroeg in de morgen komt God heur te hulpe.
7 Volken ruren heur, rieken stotten inmekeer,
zien donderstemme klinkt – de eerde siddert.
8 De Heer van de hemelse machten is mit oons,
oonze burcht is de God van Jakob.
9 Kom en kiek wat de Heer daon het,
biesterbaorlik wat hi'j op eerde dot:
10 wereldwied bant hi'j oorlogen uut,
bogen brekt hi'j, lansen verbriezelt hi'j,
waegens verbraandt hi'j in et vuur.
11 "Hool op mit de stried, en erken dat ik God bin,
verheven boven de volken, verheven boven de eerde."
12 De Heer van de hemelse machten is mit oons,
oonze burcht is de God van Jakob.
 
 
Psalm 47.

1 Veur de koorleider. Van de Korachieten, een psalm.
2 Klap in de hanen, o volken,
juich God toe mit jubelzang:
3 geducht is de Heer, de Allerhoogste,
machtige keuning van hiel de eerde.
4 Volken dwong hi'j veur oons op de kni'jen,
naosies legde hi'j an oonze voeten.
5 Hi'j keus veur oons een eigen laand,
de trots van Jakob, et volk dat hi'j liefhet.
6 Onder gejuich steeg God omhogens,
de Heer steeg op bi'j hoorngeschal.
7 Zing veur God, zing een lied,
zing veur oonze keuning, zing him een lied:
8 God is keuning van de hiele eerde.
Zing een feestelik lied.
9 God heerst as keuning over de volken,
God zetelt op zien heilige troon.
10 De vosten van de volken bin bi'jmekeer
in et gevolg van Abraham zien God.
Zien schildwachten bin ze op eerde.
Hoge is hi'j verheven.
 
 
Psalm 48.

1 Een lied, een psalm van de Korachieten.
2 Groot is de Heer, him komt alle lof toe.
In de stad van oonze God, op zien heilige barg
3 – verheven hoogte, vreugde van de hiele eerde,
Sionsberg, flaank op et noorden,
zetel van de grote keuning –
4 in heur vesting wet men:
God is oonze burcht.
5 Keunings spanden saemen,
en trokken mit mekeer op.
6 Mar wat zi'j zaggen, brocht heur van de riebel,
veraldereerd sleugen zi'j op de vlocht.
7 Een siddering greep heur daor an,
zoas kraampen een barende vrouw,
8 zoas de oosterstorm inbeukt
op schippen uut Tarsis.
9 In de stad van de Heer van de hemelse machten,
in de stad van oonze God,
hebben wi'j zien wat wi'j heurd hadden:
God hoolt heur veur iewig in staand.
10 In jow tempel, God,
gedaenken wi'j jow blieken van trouw.
11 Zoas jow naeme, o God, zo riekt ok jow roem
tot an de aenden van de eerde,
jow rechterhaand is vol van gerechtighied.
12 De Sionsberg verheugt him,
de steden van Juda juichen
om jow rechtveerdige daoden.
13 Gao rond Sion, trekke d'rommehenne,
telle zien torens.
14 Bekieke mit andacht zien muren,
bewonder zien vesting
en vertel an jow naogeslaacht:
15 "Zo is God,
oonze God, now en altied,
hi'j is et die oons leided, veur iewig."
 
 
Psalm 49.

1 Veur de koorleider. Van de Korachieten, een psalm.
2 Luuster, alle volken,
luuster, bewoners van de wereld,
3 meensken, kiender van Adam,
riek en aarm, iederiene.
4 Mien mond zegt wieze woorden,
diepzinnig is wat mien hatte overpeinst,
5 ik hebbe een eupen oor veur raodselspreuken,
bi'j et spul op de liere onthul ik een geheim.
6 Waorom zol ik vrezen in minne tieden,
as ik deur uutbuiters omringd wodde,
7 die vertrouwen op heur vermogen
en pronken mit heur riekdom?
8 Gien meenske kan een aander vri'jkopen,
wat God vragt veur een leven, is niet te betaelen.
9 De pries van et leven is te hoge,
in iewighied niet op te brengen.
10 Onmeugelik dat iene veur altied leven zol,
de koele van et graf nooit zien zol.
11 Dit zien we: wieze meensken starven,
mar ok dommen en dwaezen vergaon
en laoten heur vermogen aachter.
12 Et graf is heur iewig thuus,
heur huus van geslacht op geslacht,
ok al ston d'r een protte laand op heur naeme.
13 Nee, een meenske, hoe riek ok,
ontkomt niet an et duuster,
hi'j is as een dier dat ofmaekt wodt.
14 Dit is et lot van wie op himzels vertrouwt,
zo vergaot et wie heurzels graeg heuren:
15 as schaopen verblieven zi'j in et doderiek,
en de dood is heur hedder.
In de morgen vertrappen de oprechten heur graf,
heur lichem teert vot in et doderiek en vint gien rust.
16 Mar mi'j zal God vri'jkopen uut de macht
van et doderiek, mi'j zal hi'j wegnemen.
17 Wees niet bange as iene riek wodt,
een groter huus het en meer weelde.
18 Want bi'j zien dood kan hi'j niks mitnemen,
zien weelde volgt him niet in et graf.
19 Ok al priest hi'j him gelokkig mit zien leven
– wie roemt je niet in je veurspoed? –,
20 hi'j zal him voegen bi'j zien veurgeslacht,
bi'j heur die et locht nooit meer zien zullen.
21 Een meenske zonder inzicht, hoe riek ok,
is as een dier dat ofmaekt wodt.
 
 
Psalm 50.
1 Een psalm van Asaf.
De God van de goden, de Heer,
gaot praoten en ropt de eerde bi'jmekeer
van waor de zunne opkomt tot waor zi'j ondergaot.
2 Uut Sion, stad van volmaekte pracht,
verschient God in straolend locht.
3 Hi'j komt, oonze God, en zal niet zwiegen!
Laaiend vuur raost veur him uut,
rondom him raost een storm.
4 Hi'j ropt de hemel op, daor boven,
en ok de eerde, bi'j et oordiel over zien volk:
5 "Breng mien getrouwen veur mi'j,
die heur mit offers an mi'j verbienen."
6 De hemel verkondigt zien gerechtighied,
God zels treedt op as rechter.
7 "Luuster, mien volk, ik gao praoten,
Israël, ik gao tegen je getugen,
ik, God, je eigen God.
8 Ik klaeg je niet an om je offers,
nooit dooft veur mi'j et offervuur.
9 Mar de bolle uut je stal heb ik niet neudig,
noch de bokken uut je hokken.
10 Mi'j beheuren de dieren van et woold,
de beesten op duzenden bargen,
11 ik kenne alle voegels van et gebargte,
wat beweegt in et veld is van mi'j.
12 Had ik honger, ik zol et je niet zeggen,
van mi'j is de wereld en wat daor leeft.
13 Eet ik soms et vleis van bollen
of drink ik et bloed van bokken?
14 Breng God een daankoffer
en doe waj' de Allerhoogste beloven.
15 Roep mi'j te hulpe in tieden van nood,
ik zal je redden, en ie zullen mi'j eren."
16 Mar tot wie kwaod dot zegt God:
"Wat het et veur nut daj' mien geboden opzeggen
en mien verbond in de mond nemen?
17 Ie haten et as ik je terechte wies,
mien woorden leg ie an kaante.
18 Ziej' een dief, ie lopen mit him mit,
en bi'j overspeuligen bin ie thuus.
19 Ie bruukt je mond veur lastertael
en verbienen je tonge an bedrog.
20 Ie getugen tegen je eigen breur,
gooien een smet op de zeune van je moeke.
21 Zol ik dan zwiegen bi'j wat ie doen,
ie daenken toch niet dat ik bin as ie?
Ik klaeg je an, ik somme je wandaoden op.
22 Begriep dit goed, jim die God vergeten,
of ik verscheur je, en d'r is gieniene die redt:
23 wie een daankoffer brengt, geft mi'j alle roem,
wie zo zien weg gaot, zal zien dat God redt."
 
 
Psalm 51.
1 Veur de koorleider. Een psalm van David,
2 doe de profeet Natan him bezocht had, naodat hi'j mit Batseba slaopen had.
3 Wees mi'j genaodig, God, in jow trouw,
jow bin vol erbarmen, doe mien daoden teniet,
4 maeke mi'j hemmel van alle schuld,
waske mi'j van mien zunden.
5 Ik ken mien wandaoden,
ik bin mi'j de hieltied bewust van mien zunden,
6 tegen jow, tegen jow allienig heb ik zundigd,
ik heb daon wat slecht is in jow ogen.
Laot jow uutspraoke rechtveerdig wezen
en jow oordiel zuver.
7 Ik was al schuldig doe ik geboren wodde,
al zundig doe mien moeke mi'j kreeg,
8 mar jow willen dat waorhied mi'j vervult,
jow leren mi'j wieshied, diepe in mien hatte.
9 Neem mit majoraan mien zunden weg en ik wor rein,
waske mi'j en ik wor witter as sni'j.
10 Laot mi'j vreugde en bliedschop heuren:
jow hebben mi'j breuken, laot mi'j ok juichen.
11 Sluut jow ogen veur mien zunden
en doe al mien schuld teniet.
12 Schep, o God, een zuver hatte in mi'j,
verni'j mien geest, maek mi'j staandvaastig,
13 verban mi'j niet uut jow naobi'jhied,
neem jow heilige geest niet van mi'j weg.
14 Red mi'j, geef mi'j de vreugde van vroeger,
de kracht van een starke geest.
15 Dan wil ik verdweelden heur jow wegen leren,
en zullen zundige meensken weeromme kommen naor jow.
16 Jow bin de God die mi'j redt,
bevri'jde mi'j, God, van de driegende dood,
en ik zal juichen om jow gerechtighied.
17 Ontsluut mien lippen, Heer,
en mien mond zal jow lof verkondigen.
18 Jow willen van mi'j gien offerdieren,
in braandoffers scheppen jow gien behaegen.
19 Et offer veur God is een breuken geest;
een breuken en verbriezeld hatte
zullen jow, God, niet verachten.
20 Wees Sion welgezind en geef et veurspoed,
bouw de muren van Jeruzalem weer op.
21 Dan zullen jow de juuste offers anveerden,
offers in heur gehiel verbraand,
dan legt men bollen op jow alter.
 
 
Psalm 52.
1 Veur de koorleider. Een keunstig lied van David,
2 doe de Edomiet Doëg naor Saul gaon was en him zegd had: "David is in et huus van Achimelech."
3 Wat pries ie et kwaoie an, ie held,
en smaal ie alsmar op God!
4 Ie zinnen op ongelok, je tonge
is et scharpe mes van een bedrieger.
5 Ie hebben et kwaoie lief, meer as et goeie,
de leugen meer as de waorhied.
6 Ie holen van woorden die zeer doen,
van een tonge die bedriegt.
7 God zels zal je breken, veurgoed,
hi'j zal je griepen en mitslepen uut je tente,
je wegrokken uut et laand van de levenden.
8 De rechtveerdigen zullen et zien, vol ontzag,
en zi'j lachen him uut:
9 "Kiek die held,
die zien toevlocht niet zocht bi'j God,
mar vertrouwde op zien riekdom –
zien toevlocht wodde zien ongelok."
10 Mar ik bin as een grune olijfboom
in et huus van God,
ik vertrouw op de liefde van God
veur iewig en altied.
11 Ik zal jow iewig loven om wat jow daon hebben,
ik blief hopen op jow naeme, die goed is,
in de kringe van meensken waor as jow van holen.
 
 
Psalm 53.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De rietpijp. Een keunstig lied van David.
2 Dwazen daenken bi'j heurzels: D'r is gien God.
Verdurven bin ze, en gruwelik is heur onrecht,
gienend van heur deugt.
3 God kikt vanuut de hemel naor de meensken
om te kieken of d'r iene verstaandig is,
iene die God zuukt.
4 Iederiene is ofgleden, iederiene ontaord,
gienend van heur deugt, niet iene.
5 Hebben zi'j dan gien inzicht, die kwaodstichters?
Ze verslinden mien volk krek as et bolle is
en God roepen ze niet an.
6 Nog even, en heur overvaalt een slimme aangst,
een aangst as nooit teveuren.
God zal et bonkerak van je belaogers verstri'jen,
lach mar om heur, want God het heur verwurpen.
7 Ach, laot uut Sion redding kommen veur Israël.
As God et lot van zien volk wat betert,
zal Jakob juichen, Israël him verheugen.
 
 
Psalm 54.
1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Een keunstig lied van David,
2 doe de inwoners van Zif tegen Saul zegd hadden: "Weten jim niet dat David him bi'j oons verstopt hoolt?"
3 God, bevri'jde mi'j deur jow naeme,
geef mi'j recht deur jow macht.
4 God, luuster naor mien gebed,
heur de woorden van mien mond.
5 Vremden valen mi'j an,
zi'j staon mi'j mit geweld naor et leven,
zi'j holen God niet veur ogen.
6 Kiek, God is mien helper,
de Heer is et die mien leven dreegt.
7 Laot et kwaod him keren tegen mien belaogers,
toon jow trouw en breng heur tot zwiegen.
8 Van hatte zal ik jow offers brengen
en jow naeme loven, Heer, want hi'j is goed:
9 hi'j het mi'j uut de nood redded,
onbevreesd kiek ik mien vi'janen an.
 
 
Psalm 55.
1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Een keunstig lied van David.
2 Luuster, God, naor mien gebed,
verschoel jow niet as ik om hulpe smeek,
3 slao acht op mi'j en geef mi'j bescheid.
Klaegend loop ik rond, raodeloos
4 deur et raozen van de vi'jaand
en et tieren van de goddelozen,
want zi'j stotten onheil over mi'j uut
en bestoken mi'j mit heur woede.
5 Mien hatte krimpt in mien binnerste,
doodsangst het mi'j bevangen,
6 vrees en beven griepen mi'j an,
ik huver over hiel mien lichem.
7 Had ik mar vleugels as een doeve,
ik zol opvliegen en daelestrieken,
8 veer, veer vot zol ik vlochten,
overnaachten in de woestijn,
9 haostig beschutting zuken
tegen de vlaegen van de stormwiend.
10 Spliet heur tonge, Heer, verwar heur spraoke,
want in de stad zie ik geweld en stried,
11 daegs en naachs gaon die rond op heur muren.
In et hatte van de stad is onheil en leed,
12 in et hatte van de stad is rampspoed,
et plein is in de greep van terreur en bedrog.
13 Zol een vi'jaand mi'j grieven, ik zol et verdregen,
zol hi'j mi'j haten en him tegen mi'j keren,
ik zol me veur him verschoelen.
14 Mar ie, die dochten en deden as ikke,
mien hatsvrund, mien vertrouwde!
15 Wat geneuten wi'j as wi'j tegere weren
bi'j et feestgedrang in God zien huus.
16 Laot de dood heur onverhoeds treffen,
laot heur levend daelekommen in et doderiek,
want bi'j heur huust et kwaod,
et heerst in heur hatte.
17 En ik? Ik roepe tot God,
de Heer zal mi'j redden.
18 In de aovend, in de morgen, in de middag
klaeg ik en zucht ik,
en hi'j heurt mien stemme.
19 Hi'j zal mi'j verlossen en in veilighied brengen,
mien vi'janen zal hi'j ofweren,
al bin ze mit een hieleboel tegen mi'j.
20 God heurt mi'j en vernedert heur.
Hi'j troont van veur oonze daegen,
in him is gien veraandering,
mar zi'j hebben veur him gien ontzag.
21 Zoe'n iene verraodt zien vrunden
en verbreekt de broederband.
22 Zien mond is glad as botter,
mar vi'janig is zien hatte,
zien woorden, zachieser as eulie,
bin een trokken dolk.
23 Leg jow last op de Heer
en hi'j zal jow steunen,
nooit zal hi'j dulden
dat een rechtveerdige stroffelen zal.
24 Mar heur, God, dot jow daelekommen
in de koele van de ontbiening.
Die manluden van bloed en bedrog –
zi'j zullen heur leven niet half ofmaeken,
mar ik, ik vestig mien hope op jow.
 
 
Psalm 56.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Een roerloze doeve in de veerte. Van David, een stil gebed, doe de Filistijnen him in Gat grepen hadden.
2 Wees mi'j genaodig, God, want zi'j bedriegen mi'j,
de hiele dag bestoken en bestrieden ze mi'j.
3 Mien tegenstaanders bedriegen mi'j, de hiele dag,
en bestrieden mi'j vanuut heur hoge vesting.
4 In mien bangste ure vertrouw ik op jow.
5 Op God, wie zien woord ik prieze,
op God vertrouw ik, aangst ken ik niet,
wat kan een starveling mi'j andoen?
6 Heur woorden krenken mi'j de hiele dag,
tegen mi'j bin heur lelke plannen richt.
7 Zi'j waachten heur kaans of
en beloeren mien gangen,
loerend op mien leven.
8 Zullen zi'j heur straf ontlopen?
Toon jow argernis, God, en slao dat volk daele!
9 Mien omzwarvings hebben jow optekend,
vang mien traonen op in jow kruke.
Staot et niet allemaole in jow boek?
10 In et ure dat ik jow aanroep wieken mien vi'janen,
want dit weet ik: God staot aan mien kaante.
11 Op God, wie zien woord ik prieze,
op de Heer, wie zien woord ik prieze,
12 op God vertrouw ik, aangst ken ik niet,
wat kan een meenske mi'j andoen?
13 An jow, God, heb ik geloften daon,
mit daankoffers wil ik jow betaelen,
14 jow hebben mien leven an de dood ontrukt,
mien voete veur stroffelen behoed.
Now kan ik kuieren onder God zien hoede
in et locht van et leven.
 
 
Psalm 57.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Verdelg niet. Van David, een stil gebed, doe hi'j veur Saul vlocht was in een spelonk.
2 Wees mi'j genaodig, God, wees mi'j genaodig,
want bi'j jow is mien leven burgen.
In et schaad van jow vleugels zal ik schoelen,
tot et doodsgeveer weken is.
3 Ik roepe tot God, de Allerhoogste,
tot God, die mi'j bescharmt.
4 Uut de hemel zal hi'j hulpe sturen,
wie mi'j bedriegt wodt vernederd verjacht.
Ja, God stuurt mi'j zien liefde en trouw.
5 Tussen lieuwen moet ik liggen,
tussen dieren die meensken verslinden,
heur tanen bin speren en pielken,
heur tonge is een slepen zwaord.
6 Verhef jow boven de hemelen, God,
laot jow glorie hiel de eerde vullen.
7 Zi'j hadden een net op mien weg spand,
mien bienen raekten d'r in verstrikt,
zi'j hadden veur mi'j een koele greuven,
mar vullen d'r zels in.
8 Mien hatte is gerust, o God,
mien hatte is gerust,
ik wil veur jow zingen en speulen.
9 Wor wakker, mien ziel, wor wakker
mit harp en liere,
ik wil et morgenrood wakker maeken.
10 Jow, Heer, zal ik loven onder de volken,
over jow zingen veur alle naosies.
11 Hemelhoog is jow liefde,
tot an de wolken riekt jow trouw.
12 Verhef jow boven de hemels, God,
laot jow glorie hiel de eerde vullen.
 
 
Psalm 58.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Verdelg niet. Van David, een stil gebed.
2 Machtigen, praoten jim warkelik recht,
beoordelen jim de meensken eerlik?
3 In jim hatte bedrieven jim al onrecht, en rondomme op eerde
geven jim vri'j spul an et geweld van jim hanen.
4 Van de moekeschoot of bin ze van God vervremd,
van heur geboorte of dwaelden die liegebulen.
5 Giftig bin ze as een bietende adder,
doof as een slange die zien oren sluut,
6 die niet luustert naor de stem van zien bezweerders,
hoe begaon zi'j heur spreuken ok zeggen.
7 God, slao heur de tanen uut de mond,
verbriezel de kaeken van die lieuwen, Heer –
8 dat ze verdwienen as waeter dat weglopt,
as pielken die op de boge al breken,
9 as een slakke die kroepend oplost in sliem,
as een misgeboorte die nooit de zunne zicht,
10 as een stiekeltakke die in storm verwi'jt,
nog veur hi'j de pot kan verhitten.
11 Verhoopt is de rechtveerdige as hi'j vergelding zicht,
in et bloed van de wettelozen waskt hi'j zien voeten.
12 As wodt d'r zegd: "De rechtveerdige wodt beloond,
d'r is een God die recht dot op eerde."
 
 
Psalm 59.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Verdelg niet. Van David, een stil gebed, doe Saul opdracht geven had om David thuus vaaste te holen en him omme te brengen.
 
2 Bevri'jde mi'j van mien vi'janen, mien God,
bescharm mi'j tegen mien belaogers.
3 Bevri'jde mi'j van wie onrecht doen,
redde mi'j van heur die bloed vergieten.
4 Zi'j hebben et op mien leven veurzien
en valen mi'j an mit geweld.
Niet om mien misdaod, niet om mien zunde, Heer,
5 ik bin onschuldig, mar zi'j dringen op en sluten de ri'jen.
Kom overaende om mi'j te helpen, kiek naor mi'j omme,
6 Heer, God van de hemelse machten,
God van Israël, wor wakker en straf alle volken,
heb gien genaode mit verraod en onrecht.
7 Aovend an aovend kommen zi'j weeromme
en zwalken rond in de stad,
grommend as honnen.
8 Heur mond lopt over van venien,
de woorden op heur lippen bin zwaorden,
zi'j daenken: Wie heurt et?
9 Jow, Heer, zullen om heur lachen,
jow drieven de spot mit alle volken.
10 Mien starkte, an jow hool ik mi'j vaaste,
ja, God is mien burcht.
11 God, die trouw is, zal mi'j te hulpe kommen,
God zal mi'j daele kieken laoten op wie mi'j anvalen.
12 Dood heur nog niet – mien volk mag niet vergeten –,
laot heur ronddolen en slao heur dan daele,
mit jow kracht, Heer, oons schilde.
13 Zunde is de tael uut heur mond,
et woord van heur lippen.
Laot heur stikken in heur trots,
in heur vluken en leugens.
14 Slao toe in jow argernis,
slao vernietigend toe.
Tot an de aenden van de eerde
zullen zi'j weten dat God
over Jakob heerst.
15 Zi'j kommen weeromme, aovend an aovend,
grommend as honnen
zwalken zi'j rond deur de stad,
16 dolend op zuuk naor eten,
jankend as ze niet zat kriegen.
17 Mar ik, ik zal jow starkte roemen,
in de morgen jow trouw bezingen:
jow bin veur mi'j de hieltied een burcht west,
een toevlocht in tieden van nood.
18 Mien starkte, veur jow wil ik zingen,
mien burcht is God,
de God die mi'j trouw blift.
 
 
Psalm 60.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De lelie van de getugenis. Een stil gebed van David, om van te leren,
2 doe hi'j vocht tegen de Arameeërs uut et Twiestromenlaand en uut Soba, en doe Joab op zien weerommereize de Edomieten in et Zoutdal versleug, twaelfduzend man.
3 God, jow hebben oons verstoten, oons uutmekeer sleugen,
jow argernis over oons uutstot. Beter oons in oons bestaon.
4 Jow hebben et laand schokt en spleten,
geneze zien scheuren, want et stot inmekeer.
5 Jow hebben jow volk zwaor lieden laoten,
oons een bittere wien drinken laoten.
6 Geef een teken an wie ontzag hebben veur jow,
laot heur ontkommen an de pielken van de boge.
7 Bevri'jde jow geliefde volk,
help et mit jow machtige haand, verheur oons.
8 God het zegd in zien heiligdom:
"Juichend zal ik Sichem verpatten,
et dal van Sukkot uutmeten.
9 Van mi'j is Gilead, en van mi'j is Manasse,
Efraïm is de helm op mien heufd,
Juda de scepter in mien haand.
10 Moab is mien wasbekken,
op Edom zet ik mien voete.
Filistea, juich mi'j toe!"
11 Wie voert mi'j de vesting binnen,
wie zal mi'j naor Edom leiden?
12 Bin jow et niet, God, jow die oons verstoten had,
voeren jow niet, God, oonze legers an?
13 Help oons tegen de vi'jaand,
de hulpe van meensken is ommenocht.
14 Mit God zullen wi'j winnen,
hi'j zal oonze vi'janen vertrappen.
 
 
Psalm 61.
1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Van David.
2 Heur, o God, mien smeken,
slao acht op mien gebed,
3 van et aende van de eerde roep ik jow an,
want mien hatte bezwiekt.
Breng mi'j op de rots hoge boven mi'j,
4 jow bin altied mien schoelplak west,
een toren te stark veur de vi'jaand.
5 Laot mi'j de hieltied wonen in jow tente,
veilig verscheulen onder jow vleugels,
6 jow heuren mien geloften, God,
jow belonen wie jow naeme vereren.
7 Voeg daegen toe an de daegen van de keuning,
dat zien jaoren duren van geslacht op geslacht.
8 Wil zien troon altied huden, God,
laot trouw en waorhied over him waeken.
9 Dan zal ik jow naeme veur altied bezingen,
en mien geloften volbrengen, dag nao dag.
 
Psalm 62.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Jedutun. Een psalm van David.
2 Allienig bi'j God vint mien ziel heur rust,
van him komt mien redding.
3 Hi'j allienig is mien rots en mien redding,
mien burcht, nooit zal ik waankelen.
4 Hoe laank nog valen jim an op iene man
en bedriegen jim him mit de dood?
Hi'j is as een mure die ommevaalt,
as een wal die op instotten staot.
5 Zi'j willen him van zien hoogte stotten,
de leugen is heur lust en heur leven,
een zegenweensk ligt op heur lippen,
mar in heur hatte verbargt him een vluuk.
6 Zuuk rust, mien ziel, bi'j God allienig,
van him blief ik alles verwaachten.
7 Hi'j allienig is mien rots en mien redding,
mien burcht, ik zal niet waankelen.
8 Bi'j God is mien redding en roem,
mien machtige rots, mien schoelplak is God.
9 Vertrouw op him, mien volk, in alle tieden,
eupen jow hatte veur him,
God is oons schoelplak.
10 Niks as locht bin de kiender van Adam,
niks as een leugen de meenske_kiender,
in de weegschaole gaon zi'j omhogens,
tegere bin ze lichter as locht.
11 Vertrouw niet op geweld,
op steulen goed dat makkelik wegraekt,
ok al gruuien geld en goed,
hool je hatte d'r vri'j van.
12 Ienkeer het God et zegd,
twiekeer heb ik et heurd:
"De macht is an God."
13 Bi'j jow, Heer, is ontfarming,
jow belonen ieder meenske
naor zien daoden.
 
 
Psalm 63.
1 Een psalm van David, doe hi'j in de woestijn van Juda was.
2 God, jow bin mien God, jow zuuk ik,
naor jow smacht mien ziel,
naor jow longert mien lichem
in een dreug en dustig laand, zonder waeter.
3 In et heiligdom heb ik jow zien,
jow macht en majesteit anschouwd.
4 Jow liefde is meer as et leven,
mien lippen zingen jow lof.
5 Jow wil ik priezen, mien leven laank,
jow naeme roepend, de hanen heven.
6 Dan wodt mien ziel verzaedigd mit jow overvloed,
jubel ligt op mien lippen, mien mond zal jow loven.
7 Liggend op mien bedde daenk ik an jow,
Wakker in de naacht prevel ik jow naeme.
8 Jow bin altied mien hulpe west,
ik joelde in et schaad van jow vleugels.
9 Ik bin an jow hecht, mit hiel mien ziel,
jow rechterhaand hoolt mi'j vaaste.
10 Laot verzinken in de diepten van de eerde
wie mi'j naor et leven staon,
11 laot te prooi valen an de jakhalzen
wie mi'j uutleveren an et zwaord.
12 Mar de keuning zal him verheugen in God,
wie him trouw zweert, priest him gelokkig –
liegebulen wodden de mond snoerd.
 
 
Psalm 64.
1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Heur mien stemme, God, heur mien klacht,
hude mi'j veur de drieging van de vi'jaand,
3 verschoel mi'j veur die misdaodige bende,
veur die meute van kwaod volk.
4 Zi'j scharpen heur tonge as een mes,
zi'j richten heur pielke, een giftig woord,
5 uut verburgen hoeken schieten zi'j op een onschuldige,
zi'j schieten onverwaachs, veur gieniene bange.
6 Zi'j waopenen heur mit kwaoie woorden,
overwegen et zetten van een valle,
en zeggen: "Wie zol et zien?"
7 Zi'j zinnen op misdaoden en daenken:
"We lieken onschuldig, zo verburgen is oons plan.
– Diepe as een ofgrond is et hatte van de meenske."
8 Dan schöt God zien pielke op heur of,
onverhoeds wodden zi'j zwaor verwond,
9 heur eigen tonge het heur stroffelen laoten,
wie heur zicht, schudt veraldereerd et heufd.
10 De meensken bin vol van ontzag
en roemen wat God daon het,
zi'j begriepen dat et zien wark is.
11 De rechtveerdige wodt bliede in de Heer
en zuukt bi'j him zien toevlocht.
Wie oprecht van hatte is, priest him gelokkig.
 
 
Psalm 65.
1 Veur de koorleider. Een psalm van David, een lied.
2 Jow komt de lof toe,
God die woont op de Sion,
jow zullen kriegen wat jow beloofd is.
3 Jow die oons bidden heurt –
tot jow komt de starveling.
4 Wodden oonze zunden mi'j te zwaor,
jow nemen weg wat wi'j misdeden.
5 Gelokkig die deur jow keuzen is en jow naoderen mag,
hi'j mag wonen in jow veurtunen.
Wi'j genieten et goeie van jow huus,
et heilige van jow tempel.
6 Ontzagwekkend is jow bescheid,
jow doen recht en redden oons, God,
op jow hopen de aenden van de eerde,
de verten van de zee.
7 Jow hebben mit kracht de bargen vaastezet,
jow bin omgord mit macht,
8 jow brengen tot bedaoren et geraos van de zeeën,
et gebulder van de golven,
et kebaol van de volken.
9 Vrees veur jow tekens vervult de bewoners van de verten,
jow brengen gejuich van et oosten tot et westen.
10 Jow zorgen veur et laand en geven et waeter,
jow maeken et vruchtber,
vol waeter staot de revier van God.
Jow bewarken et laand veur et koren, zo bewarken jow et:
11 jow deurdrenken de voren en effenen de kluten,
maeken heur nat mit regen en zegenen et jonge gruun.
12 Jow kronen et jaor mit jow goeie giften,
waor jow voeten gaon, drupt et van overvloed,
13 de velden in de steppe druppen,
de heuvels omgorden him mit gejubel,
14 de laanderi'jen klieden heur mit kudden,
de daelen tooien heur mit graon.
Zi'j zingen en juichen mekeer toe.
 
 
Psalm 66.
1 Veur de koorleider. Een lied, een psalm.
Hiel de eerde, juich veur God,
2 bezing de roem van zien naeme,
breng him eer en lof.
3 Zeg tegen God: "Hoe ontzagwekkend bin jow daoden,
jow vi'janen kroepen veur jow, zo groot is jow macht.
4 Laot de hiele eerde veur jow bugen
en zingen, jow naeme bezingen."
5 Kom en kiek naor et wark van God,
zien daoden vervullen de meenske mit ontzag:
6 hi'j het de zee veraanderd in dreug laand,
zien volk trok lopende deur de revier.
Laoten wi'j oons dan in him verheugen:
7 machtig heerst hi'j veur iewig,
zien ogen waeken over de volken.
Laot gieniene him tegen him verzetten.
8 Prieze, o volken, oonze God,
laot luud jow lof weerklinken,
9 hi'j het oons et leven geven
en oonze bienen veur stroffelen huded.
10 Jow hebben oons uutperbeerd, o God,
oons zuverd, zuverd as zulver,
11 oons in een vangnet dreven,
oons een zwaore last op 'e schoolders legd.
12 Meensken bin over oons henne reden,
wi'j bin deur vuur en deur waeter gaon,
mar jow brochten oons naor een laand van overvloed.
13 Ik zal mit offers jow huus binnengaon
en doen wat ik jow beloofd hebbe,
14 wat mien lippen toezegd hebben,
mien mond in nood zegd het:
15 "Vetmeste schaopen zal ik jow geven,
een lekker roekend offer van rammen,
ik zal bollen en bokken slaachten."
16 Kom en luuster wat ik vertellen wil,
ieder die ontzag het veur God,
heur wat hi'j veur mi'j daon het.
17 Doe mien mond him anreup,
lag een lofzang op mien tonge.
18 Had ik kwaod in mien hatte vunnen,
de Heer had mi'j niet heurd.
19 Mar God het mi'j heurd,
hi'j het luusterd naor mien gebed.
20 Prezen is God,
hi'j het mien gebed niet ofwezen,
mi'j zien trouw niet weigerd.
 
 
Psalm 67.
1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Een psalm, een lied.
2 God, wees oons genaodig en zegen oons,
laot et locht van jow gezicht over oons schienen,
3 dan zullen de meensken op eerde jow weg kennen leren,
in de hiele wereld jow reddende kracht.
4 Dat de volken jow loven, God,
dat alle volken jow loven.
5 Laoten de naosies juichen van vreugde,
want jow besturen de volken rechtveerdig
en regeeren over de lanen op eerde.
6 Dat de volken jow loven, God,
dat alle volken jow loven.
7 De eerde het een rieke oogst geven,
God, oonze God, zegent oons.
8 Mag God oons zegenen blieven,
zodat men ontzag veur him het
tot an de aenden van de eerde.
 
 
Psalm 68.
1 Veur de koorleider. Van David, een psalm, een lied.
2 God gaot staon,
zien vi'janen stoeven uutmekere,
zien haters vlochten as hi'j verschient.
3 Jow verdrieven ze zoas wiend de rook verdrieft.
Zoas was smult bi'j et vuur,
zo vergaon de zundige meensken as God verschient.
4 Mar de rechtveerdigen vulen heur bliede,
zi'j juichen as God verschient,
uutgelaoten van vreugde.
5 Zing veur God, bezing zien naeme,
maek roem baene veur him die deur de vlakten ridt,
Heer is zien naeme, jubel as hi'j verschient:
6 heit van wezen, bescharmer van wedevrouwen,
God in zien heilig verblief.
7 God geft de ienzemen een thuus
en gevangenen vri'jhied en veurspoed.
Mar opstanigen zullen op dorre grond wonen.
8 God, doe jow optrokken an et heufd van jow volk,
doe jow deur de woestijn leupen,
9 beefde de eerde,
en waeter stotte uut de hemel
doe God verscheen, de heerser van de Sinai,
doe God verscheen, de God van Israël.
10 Jow leuten een milde regen daelekommen, God,
en gavven jow verdoffeld laand ni'je kracht.
11 Jow kleine kudde gong d'r wonen,
in jow goedhied, God, gavven jow et an de zwakken.
12 De Heer zee bevel,
een mennigte vrouwluden vertelde et veerder:
13 "Keunings vlochten, heur legers vlochten,
thuus verpatten de vrouwluden de buit
14 en jim slaopen bi'j de schaopskooi!"
De vleugels van de doeve weren mit zulver bedekt,
heur slagpennen mit geelgruun goold:
15 de Ontzagwekkende dreef keunings uutmekere,
sni'j vul omlegens op de Salmon.
16 Machtige barg, barg van Basan,
een barg mit een protte toppen, barg van Basan,
17 waorom ofgeunstig, barg mit een protte toppen,
op de barg die God as zetel keus?
De Heer woont daor veur iewig.
18 Mit machtige waegens, twie keer tienduzend,
mit duzenden en duzenden,
trok de Heer van de Sinai naor et heiligdom.
19 Jow voerden gevangenen mit,
eisten giften van opsternaote meensken,
en stegen op naor jow huus, Heer, oonze God.
20 Prezen is de Heer, dag an dag,
disse God dreegt oons en redt oons,
21 oonze God is een reddende God.
Bi'j God, de Heer, is bevri'jding uut de dood.
22 God verplettert de heufden van zien vi'janen,
de haorige krunen van wie mit schuld belaeden is.
23 De Heer zegt: "Ik hael jim vi'janen uut Basan,
ik hael ze uut de diepten van de zee:
24 jim voeten zullen waeden in heur bloed,
mit heur tonge zullen jim honnen d'r van slikken."
25 Een schouwspel is jow stoet, o God,
de stoet van mien God, mien keuning, naor zien heiligdom:
26 veurop zangers, daoraachter snaorenspeulders,
omringd deur maegies mit tamboerijnen.
27 Pries God as jim saemenkommen,
pries de Heer, jim die an Israël zien bron bin ontsprongen.
28 Daor is Benjamin, de jongste, hi'j eupent de riegel,
daor bin de vosten van Juda, uutbundig bi'jmekeer,
de vosten van Zebulon, de vosten van Naftali.
29 Ontplooi jow macht, o God,
de macht die jow, God, oons de hieltied toonden,
30 vanuut jow tempel die boven Jeruzalem opriest.
Laoten keunings jow schatting brengen.
31 Veer uut tegen de dieren in et riet,
die bolle- en kalvertroep van de volken.
Vertrap wie zulver begeren,
verstri'j de volken die graeg vechten meugen.
32 Laoten de gezaanten uut Iegypte heur andienen,
de Nubiërs mit kedo's heur haosten naor God.
33 Keuninkrieken van de eerde,
zinge veur God,
zing een lied veur de Heer,
34 veur him die ridt deur de hoogste, iewige hemel.
Heur, zien stemme is een machtige stemme.
35 Erken God zien macht:
zien majesteit heerst over Israël,
zien macht riekt tot boven de wolken.
36 Ontzagwekkend bin jow, God, in jow heiligdom.
De God van Israël, hi'j geft macht
en ni'je kracht an zien volk.
Prezen is God!
 
 
Psalm 69.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De lelies. Van David.
2 Red mi'j, God,
et waeter staot mi'j an de lippen,
3 ik zink vot in bojemloze modder
en vien gien grond veur mien voeten,
ik bin in diep waeter raekt,
de stroom sleurt mi'j mit.
4 Verdoffeld bin ik van et roepen,
mien keel is schorre raosd,
mien ogen bin verzwakt
van et uutkieken naor mien God.
5 Talrieker as de haoren op mien heufd
bin zi'j die een hekel an mi'j hebben, zonder reden,
mit een hieleboel bin mien belaogers,
mien vi'janen die mi'j bedriegen:
ik moet weerommegeven
wat ik niet roofd hebbe.
6 God, jow kennen mien lichtzinnig leven,
mien schuld is jow niet ontgaon.
7 Laot ik niet beschaemen wie naor jow uutzicht,
Heer, God van de hemelse machten,
laot wie jow zuken niet om mi'j te schaande staon,
God van Israël.
8 Om jow moet ik smaad verduren
en bedekt et schaemrood mien gezichte.
9 Ik bin veur mien breurs een vremde wodden,
een onbekende veur de zeunen van mien moeke.
10 De hatstocht veur jow huus het mi'j verteerd,
de smaad van wie jow smaadt, is op mi'j daelekommen.
11 Ik goelde traonen doe ik vastte,
mar wat ik oogstte was hoon,
12 ik hulde mi'j in een boeteklied,
mar verachting wodde mien pat.
13 In de stadspoort wodt over mi'j praot,
en de lieties van drinkers spotten mit mi'j.
14 En now, Heer, richt ik mien gebed tot jow,
laot dit een ure wezen van mededogen.
Groot is jow ontfarming, God, geef mi'j bescheid,
tone jow trouw en redde mi'j.
15 Trek mi'j uut de modder veurdat ik wegzink,
laot mi'j ontkommen an wie mi'j haten,
hael mi'j uut dit diepe waeter.
16 Laot de stroom mi'j niet mitsleuren,
de modder mi'j niet verzwelgen,
de ofgrond zien bek niet boven mi'j sluten.
17 Geef mi'j bescheid, Heer, jow bin genaodig en goed,
keer jow tot mi'j, zie mi'j in erbarmen an.
18 Verschoel jow gezicht niet veur jow knecht,
Geef mi'j vlogge bescheid, want de aangst benauwt mi'j.
19 Wees mi'j omdebi'j en bevri'jde mi'j,
verlos mi'j van mien vi'janen.
20 Jow kennen mien smaad, mien schaande, mien schaemte,
al mien belaogers staon veur jow.
21 Smaad het mien hatte breuken, ik bin raodeloos,
ik hoopte op mededogen – ommenocht;
op troost – die ik niet vun.
22 Nee, ze mengden gif deur mien eten
en lesten mien dust mit eek.
23 Laot heur taofel heur valstrik wodden
en een valkoele veur heur vrunden.
24 Laot et locht uut heur ogen wegtrekken,
beroof heur lendenen van alle kracht.
25 Stot over heur jow argernis uut,
laot heur an jow woede niet ontkommen.
26 Maek heur woonstee tot een woesteni'je,
verdrief uut heur tenten de laeste bewoner.
27 Want zi'j vervolgen wie jow sleugen hebben,
en wegen et leed van wie deur jow verwond is.
28 Voeg dit alles toe an heur schuld,
sluut heur uut van jow genaode,
29 schrap heur naemen uut et boek van et leven,
laot ze niet schreven staon bi'j de rechtveerdigen.
30 Ik bin verzwakt, ik bin verwond,
mar jow hulpe, o God, zal mi'j huden.
31 De naeme van God wil ik loven mit een lied,
zien groothied mit een lofzang priezen.
32 Dat donkt de Heer goed, meer as offerdieren,
as bollen mit heur horens en hoeven.
33 De nederigen zien et en verheugen heur,
die God zuken, et zal heur roem om et hatte wodden.
34 Want de Heer heurt de aarme meensken,
zien gevangen volk verwerpt hi'j niet.
35 Hemel en eerde moe'n him loven,
de zeeën, mit alles wat daorin leeft.
36 Want God zal Sion redden
en de steden van Juda opni'j bouwen.
Daor zal leefd en arfd wodden,
37 et volk dat him dient, zal et laand hebben,
wie zien naeme liefhet, mag d'r wonen.
 
 
Psalm 70.
1 Veur de koorleider. Van David, een dringend gebed.
2 God, breng mi'j uutkomst,
Heer, kom mi'j haostig te hulpe.
3 Dat beschaemd en vernederd wodden
wie mi'j naor et leven staon,
mit schaande terogge wieken
wie mien ongelok zuken,
4 beschaemd him omkeren
wie de spot mit mi'j drieven.
5 Wie bi'j jow heur gelok zuken
zullen lachen en vrolik wezen,
wie van jow heur redding verwaachten
zullen de hieltied weer zeggen:
"God is groot!"
6 Ik bin aarm en zwak,
God, kom haostig,
jow bin mien helper, mien bevri'jder,
Heer, waacht niet langer.
 
 
Psalm 71.
1 Bi'j jow, Heer, schoel ik,
maek mi'j nooit te schaande,
2 red en bevri'jd mi'j, doe mi'j recht,
heur mi'j en kom mi'j te hulpe.
3 Wees de rots waorop ik wonen kan,
waor ik altied henne gaon kan.
Jow hebben mien redding beveulen,
mien rots en mien burcht, dat bin jow.
4 Mien God, bevri'jd mi'j uut de haand van schurken,
uut de greep van wrede onderdrokkers.
5 Jow bin mien ienige hope,
Heer, mien God,
van jongs of vertrouw ik op jow.
6 Al vanof mien geboorte steun ik op jow,
al in de moekeschoot weren jow et die mi'j dreug,
jow wil ik de hieltied loven.
7 Veur pattie bin ik een teken,
jow bin mien veilig schoelplak.
8 Hiel de dag is mien mond
vol van jow lof en jow luuster.
9 Verstoot mi'j niet now ik oold wodde,
verlaot mi'j niet now mien kracht bezwiekt.
10 Mien vi'janen praoten over mi'j,
zi'j loeren op mi'j en spannen saemen,
11 ze zeggen: "God het him verlaoten,
jaeg him op, griep him, gieniene die him redt."
12 God, blief niet veer van mi'j,
mien God, kom mi'j haostig te hulp,
13 laot mien tegenstaanders van schaemte bezwieken,
wie mien ongelok zuken, mit schaande bedekt wodden.
14 Ik blief naor jow uutkieken, altied,
jow lof brengen, meer en meer.
15 Mien mond verhaelt van jow gerechtighied,
van jow reddende daoden, dag an dag,
heur tal kan ik niet tellen.
16 Praoten zal ik over jow macht, Heer, mien God,
de rechtveerdighied roemen van jow allienig.
17 God, jow onderwezen mi'j van jongs of an,
en de hieltied nog vertel ik van jow wonderen.
18 Now ik oold en gries bin,
verlaot mi'j niet, mien God,
zodat ik et naogeslaacht, elk ni'j kiend,
verhaelen kan van de macht van jow aarm.
19 Jow gerechtighied riest hoge op, o God,
jow hebben grootse daoden daon.
God, wie is an jow geliek?
20 Jow hebben mi'j een protte
ellende en nood zien laoten –
laot mi'j now herleven,
laot mi'j opriezen
uut de diepten van de eerde.
21 Verhoog mi'j in anzien,
omgeef mi'j mit jow troost.
22 Dan zal ik jow loven bi'j et spul op de harpe,
jow en jow trouw, mien God.
Ik zal veur jow zingen bi'j de liere,
Heilige van Israël.
23 Mien lippen zullen juichen as ik veur jow zing,
ik zal jubelen omreden jow mi'j verlost hebben.
24 Mien tonge zal de hiele dag over jow gerechtighied praoten:
wie mien ongelok zuukt, zal te schaande staon.
 
 
Psalm 72.
1 Van Salomo.
Geef, o God, jow wetten an de keuning,
jow gerechtighied an de keuning zien zeune.
2 Mag hi'j jow volk rechtveerdig besturen,
jow aarme volk naor recht en wet.
3 Meugen de bargen vrede brengen an et volk
en de heuvels gerechtighied.
4 Mag hi'j recht doen an de zwakken,
redding geven an de aarme meensken,
mar de onderdrokker daele slaon.
5 Mag hi'j leven
zolange de zunne bestaot,
zolange de maone schienen zal,
van geslacht op geslacht.
6 Mag hi'j wezen as regen die vaalt op kaele akkers,
as bujjen die de eerde deurdrenken.
7 Mag in zien daegen de rechtveerdige bluuien,
de vrede wereldwied wezen tot de maone niet meer bestaot.
8 Mag hi'j heersen van zee tot zee,
van de Grote Revier tot de aenden van de eerde.
9 Laoten de woestijnbewoners veur him bugen,
zien vi'janen et stof van zien bienen slikken.
10 De keunings van Tarsis en de kustlanen,
laoten zi'j him een kedo brengen.
De keunings van Seba en Saba,
laoten zi'j him ok schatting ofdregen.
11 Laoten alle keunings heur daeleleggen veur him,
alle volken him dienstber wezen.
12 Hi'j zal bevri'jden wie aarm is en om hulpe ropt,
wie zwak is en gien helper het.
13 Hi'j ontfarmt him over weerlozen en aarme meensken,
wie aarm is, redt hi'j et leven.
14 Hi'j maekt heur vri'j van onderdrokking en geweld,
heur bloed is kostber in zien ogen.
15 Leve de keuning! Et volk zal him goold van Seba geven,
zonder opholen veur him bidden,
him zegen toeweensken, dag an dag.
16 D'r zal overvloed van koren wezen in et laand,
alderdeegst op de toppen van de bargen.
Riepe aoren zullen golven as de bossen van de Libanon.
Vanuut zien stad zal veurspoed opgruuien
as jong gruun op de eerde.
17 Zien naeme zal iewig bestaon, zien naeme
zal deurleven zolange de zunne schienen zal.
Men zal weensken zegend te wodden as hi'j,
en alle volken priezen him gelokkig.
18 Prezen is God, de Heer,
de God van Israël.
Hi'j dot wonderen, hi'j allienig.
19 Prezen is zien luusterrieke naeme, veur iewig.
Mag zien luuster de hiele eerde vervullen.
Amen, amen!
20 Hier aendigen de gebeden van David, de zeune van Isaï.
 
 
Psalm 73.
1 Een psalm van Asaf.
Ja, God is goed veur Israël,
veur wie zuver is van hatte!
2 Toch had ik haost een misstap begaon,
mien voeten weren haost uutgleden,
3 want ik keek mit ofgeunst naor de dwazen,
beneed et gelok van wie kwaod doen.
4 Tot heur dood blieven zi'j veur ziekte speerd,
heur boek is goed vuld,
5 eerdse kwellings kennen zi'j niet,
et lieden van aanderen gaot an heur veurbi'j.
6 Daorom is hoogmoed heur sieraod om 'e hals
en bedekt geweld heur as een maantel,
7 heur ogen poelen uut et vet,
van eigenwaon zwölt heur hatte.
8 Ze spotten, praoten kwaod
en driegen vanof heur hoge zetels,
9 ze zetten een mond op tot an de hemel
en heur tonge ruurt him rondomme op eerde.
10 Daorom lopen de meensken aachter heur an,
drinken heur woorden as waeter
11 en zeggen: "Hoe zol God wat weten?
Het de Allerhoogste een bescheid?"
12 Zo bin de goddelozen now warkelik,
zi'j verrieken heur, onverstoorber.
13 Ja, ommenocht hul ik mien geweten zuver
en wusk ik mien hanen in onschuld!
14 Want ik wodde straft, dag an dag,
en sleugen, iedere morgen weer.
15 Mar zol ik praoten as zi'j,
ik pleegde verraod an God zien kiender!
16 Dus bleef ik prakkeseren, ik wol weten
waoromme – et was een vraoge die mi'j kwelde,
17 tot ik God zien heiligdom ingong
en mi'j heur aende veur ogen hul.
18 Ja, jow zetten heur op een gliesterig pad
en stotten heur in een diepe ofgrond.
19 In een oogwink is et daon mit heur,
heur ondergaank, heur aende is een verschrikking.
20 Zi'j bin as een naachtmerrie nao et wakker wodden, Heer,
bi'j et overaende kommen verjaegen jow ze as beelden uut een droom.
21 Zolange ik verbitterd was,
kwetst van binnen,
22 dom en dwaos,
was ik bi'j jow as een redeloos dier.
23 Mar now weet ik mi'j de hieltied bi'j jow,
jow holen mi'j bi'j de haand
24 en leiden mi'j neffens jow plan.
Dan nemen jow mi'j weg, mit ere klieded.
25 Wie buten jow heb ik in de hemel?
Naost jow weenske ik gien aander op eerde.
26 Al bezwiekt mien hatte en vergaot mien lichem,
de rots van mien bestaon, al wat ik hebbe,
is God, now en altied.
27 Wie veer van jow blieven, kommen omme,
wie jow ontrouw is, verdelgen jow.
28 Bi'j God te wezen is mien ienig langeren,
mien toevlocht vien ik bi'j God, de Heer.
Van al jow daoden zal ik verhaelen.
 
 
Psalm 74.
1 Een keunstig lied van Asaf.
Waoromme, God, hebben jow oons veur altied verstoten,
braant jow woede tegen de schaopen die jow huden?
2 Daenk an et volk dat jow ooit kregen hebben,
de stamme die jow vri'jkocht hebben, jow eigen bezit,
de Sionsberg waor jow wonen gongen.
3 Kom naor de stad die veur altied in puun ligt,
de vi'jaand leut niks van et heiligdom hiel.
4 In et hatte van jow huus brulden jow tegenstaanders,
zi'j zetten d'r heur zegetekens daele.
5 Zoas mit kapmessen inhakt wodt
op struukgewas en kreupelhoolt,
6 zo sleugen zi'j mit biele en breekiezer
al et sniedewark kot en klein.
7 Zi'j hebben jow heiligdom in de aske legd,
et plak waor jow naeme woont, verwoest en ontwijded.
8 "We vegen alles vot," zeden ze,
en alle godshuzen in et laand hebben ze verbraand.
9 Een geunstig teken zien wi'j niet, niet iene profeet meer,
en gieniene van oons wet veur hoe laank.
10 Hoe lange nog, God, zal de tegenstaander jow bespotten?
Zal de vi'jaand jow naeme veur altied beschimpen?
11 Waorom hoolt jow haand him in bedwang?
Hef jow machtige haand en slao toe,
12 God, mien keuning van ooldsher,
die verlossing brengt in et hatte van et laand!
13 Jow hebben deur jow kracht de zee spleten
en de koppen van monsters op et waeter verpletterd,
14 jow hebben de schedels van Leviatan verbriezeld,
him as eten geven an de dieren in de woestijn,
15 jow hebben bronnen en beken ontspringen laoten,
de hieltied stromende revieren druge legd.
16 Van jow is de dag, van jow is de naacht,
jow hebben maone en zunne een vaast plak geven,
17 jow hebben de greenzen van de eerde bepaold,
zoemer en winter – jow hebben ze maekt.
18 Bedaenke dit, Heer, now de vi'jaand jow bespot
en dwazen jow naeme beschimpen.
19 Geef jow doefien niet an de wilde dieren,
vergeet jow vernederd volk niet veurgoed.
20 Kom jow verbond mit oons nao – vol is et laand
mit duustere oorden, huzen van geweld.
21 Laot verdrokten niet teleursteld hennegaon,
laot zwakken en aarme meensken jow naeme loven.
22 Kom overaende, God, verdedig jow zaeke,
bedaenk dat dwazen jow dag nao dag bespotten,
23 vergeet et raozen van jow tegenstaanders niet,
et tieren van jow vi'janen – et klinkt alsmar op.
 
 
Psalm 75.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Verdelg niet. Een psalm van Asaf, een lied.
2 Wi'j loven, God, wi'j loven jow,
jow naeme is vlakbi'j oons,
jow wonderen gaon van mond tot mond.
3 "Ja, ik bepaol as de tied kommen is,
ik zal oordielen naor recht en wet.
4 Al beeft de eerde mit heur bewoners,
ik hebbe heur op staonders vaastezet.
5 Tot de hoogmoedigen zeg ik: Wees niet hoogmoedig,
tot de trotse zundige meensken: Verheffe je niet,
6 verheffe je niet tegen de hemel,
praot niet op hoge toon."
7 Niet uut et oosten, niet uut et westen,
niet uut de woestijn komt verheffing,
8 et is God die rechtspraoke doet
en de iene vernedert, de aander verheft.
9 In zien haand hoolt de Heer een beker
mit wien, schoemend en bitter kruded,
hi'j schinkt him uut an de zundige meensken op eerde,
alderdeegst de droesem moe'n ze drinken.
10 Ik wil d'r altied over praoten,
d'r over zingen veur de God van Jakob:
11 "De trots van de zundige meenske za'k breken,
de rechtveerdige zal verheven wodden."
 
 
Psalm 76.
1 Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul. Een psalm van Asaf, een lied.
2 beroemd is God in Juda,
groot is zien naeme in Israël.
3 In Salem sleug hi'j zien tente op,
in Sion lag hi'j in een hinderlaoge.
4 Daor brak hi'j bogen en pielken,
schilden en zwaorden, oorlogstuug.
5 Hoe straolend bin jow, hoe machtig,
vanuut et gebargte loerend op prooi.
6 Dapperen wodden beroofd, in slaop verzonken,
gien held die zien kracht nog weeromme vun.
7 Al deur jow driegen, God van Jakob,
bezweken ruters en peerden.
8 Aangstanjaegend bin jow;
wie kan jow argernis trotseren?
9 Vanuut de hemel klonk jow oordiel,
de eerde vreesde en hul de aosem in:
10 jow, God, rezen op om recht te doen,
alle vernederden op eerde te redden.
11 Wie in woede tegen jow overaende kwam, zal jow loven,
wie ontkwam an jow woede, vaemt him mit gejuich.
12 Doe geloften an de Heer, jow God, en los ze in.
Iederiene rondom him: breng giften an de Geduchte,
13 die machtigen de moed benemt,
keunings van de eerde mit vrees vervult.
 
 
Psalm 77.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van Jedutun. Van Asaf, een psalm.
2 Luud roep ik God, ik raos et uut,
luud roep ik God – dat hi'j mi'j heurt.
3 Op de dag van mien nood zuuk ik de Heer,
bi'j naacht hef ik mien hanen, rusteloos,
mien ziel lat him niet troosten.
4 Ik daenk an God en moet zuchten,
mien gedaachten vermuuien mien geest.
5 Jow laoten mi'j mien ogen niet sluten,
van onrust vien ik gien woorden,
6 ik kiek weeromme op veurbi'je tieden,
op de daegen en jaoren van vroeger,
7 bi'j naacht daenk ik an mien spul op de snaoren,
mien hatte zuukt, mien geest vragt:
8 Zol de Heer veur iewig verstoten,
zol hi'j niet langer liefhebben?
9 Is zien trouw veurgoed verdwenen,
zien woord veur iens en altied verstomd?
10 Vergeet God om genaodig te wezen,
verbargt zien ontfarming him aachter zien argernis?
11 En ik zeg: "Ik weet wat mi'j kwelt,
de haand van de Allerhoogste is niet meer dezelde."
12 Ik daenk weeromme an de daoden van de Heer –
ja, ik daenk an jow wonderen van vroeger,
13 overweeg elk van jow warken
en hool jow grote daoden in gedaachten.
14 Jow weg, God, is een heilige weg –
welke god is zo groot as oonze God?
15 Jow bin de God die wonderen dot,
jow hebben de volken jow macht toond,
16 jow aarm het jow volk bevri'jd,
de kiender van Jakob en Jozef.
17 Doe et waeter jow zag, o God,
doe et waeter jow zag, wodden ze kel,
een schrille trok deur de oceanen.
18 De wolken stotten waeter,
de hemel dreunde luud,
jow pielken flitsten henne en weeromme,
19 jow donder ruulde dreunend rond,
bliksems verlochtten de wereld,
de eerde trilde en schokte.
20 Deur de zee leup jow weg,
deur de wiede waeters jow pad,
mar jow voetsporen bleven onzichtber.
21 Jow leidden jow volk as een kudde
deur de haand van Mozes en Aäron.
 
 
Psalm 78.
1 Een keunstig lied van Asaf.
Luuster, mien volk, naor wat ik leer,
heur de woorden uut mien mond.
2 Ik eupen mien mond veur een wieze les,
praot over wat sund lange verburgen is.
3 Wi'j hebben et heurd, wi'j weten et,
oonze oolden hebben et oons verteld.
4 Wi'j willen et oonze kiender niet ontholen,
wi'j zullen an et kommend geslaacht vertellen
van de roemrieke, krachtige daoden van de Heer,
van de wonderen die hi'j daon het.
5 Hi'j stelde een richtlijn vaaste veur Jakob
en kondigde in Israël een wet of.
Oonze veuroolden gaf hi'j de opdracht
om die an heur kiender te leren.
6 Zo zol et ankem geslaacht d'r van weten,
en zi'j die nog geboren wodden mossen,
zollen et weer an heur kiender vertellen.
7 Dan zollen zi'j op God vertrouwen,
God zien grote daoden niet vergeten
en him richten naor zien geboden.
8 Dan zollen zi'j niet as heur veuroolden wodden,
een onwillig en opstanig geslaacht,
onstaandvaastig van hatte en geest,
een geslaacht dat God ontrouw was.
9 De manluden van Efraïm,
bewaopend mit pielke en boge,
trokken heur weeromme op de dag van de stried.
10 Zi'j hullen heur niet an et verbond mit God
en weigerden te leven naor zien wet.
11 Zi'j vergatten zien grote daoden,
de wonderen die hi'j toond had.
12 In et laand Iegypte, in de vlakte van Soan
zaggen heur veuroolden hoe hi'j een wonder dee:
13 hi'j spleet de zee en voerde heur d'r deur,
as een dam hul hi'j et waeter tegen.
14 Hi'j leidde heur mit een wolke overdag,
in de naacht mit een lochtend vuur.
15 Hi'j spleet de rotsen in de woestijn
en leste heur dust mit een waetervloed,
16 uut de stien ontsprongen beken,
et waeter stroomde as revieren.
17 Mar zi'j bleven tegen him zundigen,
de Allerhoogste treiteren in de woesteni'je.
18 Mit opzet daegden zi'j God uut
en reupen om eten zovule as ze wollen.
19 Zi'j beledigden God
en zeden: "Zol God in staot wezen
een taofel te dekken in de woestijn?
20 Doe hi'j op de rots sleug,
vloeide d'r waeter,
stroomden d'r beken –
mar zol hi'j zien volk ok
bolle en vleis geven kunnen?"
21 Doe de Heer dat heurde, wodde hi'j woest,
een vuur laaide op tegen Jakob,
tegen Israël ontbraande zien argernis.
22 Want zi'j hadden God niet geleufd,
niet vertrouwd op zien hulpe.
23 Hi'j gaf een bevel an de hoge wolken
en de deuren van de hemel gongen eupen,
24 manna om te eten regende op heur daele.
Hi'j gaf heur et koren van de hemel,
25 zi'j atten et brood van de engels,
hi'j stuurde eten dat heur in de zae dee.
26 Hi'j leut uut de hemel de oostewiend los,
de zudewiend wakkerde hi'j an,
27 en vleis regende as stof op heur daele,
voegels zo talriek as zaandkorrels an de zee,
28 hi'j leut ze valen midden in zien kaamp,
in een ronte om zien tabernakel.
29 Zi'j atten en wodden meer as zat,
hi'j gaf heur zovule ze wollen.
30 Mar amper was heur honger stild,
heur mond was nog vol eten,
31 of tegen heur ontbraande God zien argernis,
hi'j sleug de gruusaorigen dood
en brocht de starksten van Israël omme.
32 Toch bleven zi'j zundigen,
op zien wonderen vertrouwden zi'j niet.
33 En heur daegen aendigden in leegte,
heur jaoren leupen uut op een verschrikking.
34 Zogauw d'r dooien vullen, zochten zi'j God,
zi'j kwammen tot inkeer en verlangden naor him,
35 dochten d'r an dat God heur rots was,
God, de Allerhoogste, heur bevri'jder.
36 Mar zi'j bedreugen him mit heur mond,
mit heur tonge leugen zi'j him veur,
37 heur hatte was niet an him hecht,
zi'j weren zien verbond niet trouw.
38 Uut erbarmen bedekte hi'j heur zunde,
hi'j wol gien dood en verdarf,
vaeke bedwong hi'j zien argernis
en raekelde hi'j et vuur van zien woede niet op.
39 Dan docht hi'j: Ze bin mar vleis,
aosem die gaot en niet teroggekeert.
40 Hoe vaeke tergden zi'j God in de woestijn,
kwetsten zi'j him in dat dorre laand,
41 hoe vaeke keerden zi'j heur omme en daegden zi'j him uut,
krenkten zi'j de Heilige van Israël!
42 Zi'j dochten niet an zien helpende haand,
an de dag dat hi'j heur verloste van heur belaoger
43 en in Iegypte tekens verrichtte,
wonderen in de vlakte van Soan.
44 Hi'j veraanderde heur revieren in bloed,
uut gien waeterstroom was meer te drinken.
45 Hi'j stuurde de stikmogge die heur opvrat,
en de kikker die verdarf brocht.
46 Hi'j gaf heur gewas an de sprinkhaene,
an de kaelvreter heur oogst.
47 Hi'j doodde heur droevestokken mit haegel,
heur viegebomen mit iezel.
48 Hi'j gaf heur vee an de haegel pries,
heur kudden an et vuur van de bliksem.
49 Hi'j leut zien woede op heur los,
argernis, raozerni'je, verschrikking,
en stuurde heur rampen en onheil.
50 Hi'j baende een weg veur zien argernis,
hi'j hudede heur niet veur de dood,
gaf heur leven pries an de pest.
51 Hi'j doodde in Iegypte iedere ooldste zeune,
de eerstgeboren manluden in de tenten van Cham.
52 Mar zien volk leut hi'j wegtrekken as een kudde,
hi'j voerde heur deur de woestijn as schaopen en geiten,
53 hi'j leidde heur veilig, zi'j hadden niks te vrezen,
et waeter van de zee had heur vi'janen bedekt.
54 Hi'j brocht heur naor zien heilig domein,
naor de barge, mit eigen haand kregen,
55 hi'j jaegde vremde volken veur heur uut,
verpatte heur laand mit et meetlint
en leut Israël zien stammen wonen in heur tenten.
56 Mar zi'j daegden God uut en targden him,
neumen de Allerhoogste en zien richtlijnen niet eernstig,
57 ze wodden ofvallig en ontrouw zoas heur veuroolden,
ze faalden as een bedrieglike boge,
58 griefden him mit heur offerdienst op de hoogten
en wekten mit heur godebeelden zien falegrein.
59 Doe God dit heurde, wodde hi'j kwaod
en gooide hi'j Israël veer van him of.
60 Hi'j gaf zien huus in Silo op,
de tente waor hi'j woonde onder de meensken.
61 Hi'j leut zien volk gevangen ofvoeren,
leverde zien sieraod uut an de belaoger,
62 gaf zien starke manluden pries an et zwaord.
Hi'j was verbolgen op zien eigen bezit.
63 Et vuur verslond zien jonge manluden,
zien jonge vrouwluden wodden niet bejubeld,
64 zien priesters kwammen omme deur et zwaord,
zien wedevrouwen vunnen gien traonen meer.
65 De Heer wodde wakker as uut een slaop,
as een strieder uut de roes van de wien,
66 hi'j jaegde zien belaogers weeromme,
bedekte heur mit iewige smaad.
67 Hi'j verleut de tente die bi'j Jozef ston,
de stamme Efraïm keus hi'j niet,
68 nee, de stamme Juda keus hi'j,
de Sionsberg het hi'j lief.
69 Hi'j bouwde zien heiligdom, hoge as de hemel,
en zette et vaaste as de eerde, veur iewig.
70 Zien keuze vul op David, zien knecht,
hi'j reup him weg bi'j de schaopen,
71 haelde him aachter de zogende ooien weg
en maekte him hedder van Jakob, zien volk,
van Israël, zien eigen bezit.
72 Hi'j was een hedder mit een zuver hatte,
mit vaaste haand het hi'j heur leided.
 
 
Psalm 79.
1 Een psalm van Asaf.
God, vremde volken hebben jow laand bezet,
jow heilige tempel schunnen
en Jeruzalem in puun veraanderd.
2 De lieken van jow knechten leuten zi'j liggen
as aas veur de voegels in de locht,
et vleis van jow getrouwen as eten
veur de wilde dieren op eerde.
3 Heur bloed wodde as waeter vergeuten
rond Jeruzalem – en gieniene die heur begreuf.
4 Hoond wodden wi'j deur oonze naobers,
uutschullen en bespot deur de volken rondomme.
5 Hoe lange nog, Heer! Bin jow veur iewig kwaod?
Hoe lange blift jow woede branen?
6 Stot jow argernis uut over de volken die jow niet kennen,
over de keuninkrieken die jow naeme niet anroepen,
7 want zi'j hebben Jakob opeten
en zien woonstee verwoest.
8 Reken oons de zunden van vroeger niet an,
toon medelieden en haost je, want oonze ellende is groot,
9 help oons, God, bevri'jd oons, tot ere van jow roemrieke naeme,
red oons en bedek oonze zunden, omwille van jow naeme.
10 Waorom meugen de volken zeggen: "Waor is now heur God?"
Laot de volken weten, laot et oons zien,
dat et bloed van jow knechten wreuken wodt.
11 Laot et zuchten van jow knechte volk jow berieken,
machtig is jow aarm: hool in leven wie tot de dood doemd is.
12 Straf de volken rondom oons toe zeuvenvooldig
veur de smaad die zi'j jow andaon hebben, Heer!
13 Wi'j bin jow volk, de kudde die jow huden,
wi'j zullen jow priezen tot in iewighied,
van geslaacht op geslaacht verhaelen van jow roem.
 
 
Psalm 80.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De lelies. Een getugenis. Van Asaf, een psalm.
2 Heur oons, hedder van Israël,
die Jozef as een kudde leidet.
Jow die troont op de cherubs, verschien in luuster
3 an Efraïm, Benjamin en Manasse.
Laot de kracht in jow wakker wodden,
kom, en red oons.
4 God, beter toch oons lot,
tone oons jow gezicht en wi'j bin redded.
5 Heer, God van de hemelse machten,
hoe lange nog blieven jow kwaod op jow biddende volk?
6 Jow leuten oons bolle van traonen eten
en een stroom van traonen drinken.
7 Jow hebben aandere volken tegen oons opzet,
oonze vi'janen drieven de spot mit oons.
8 God van de hemelse machten, keer oons lot te goeie,
toon jow lochtend gezicht en wi'j bin redded.
9 Jow hebben een wienstok uutgreuven in Iegypte,
en volken verdreven om him te plaanten.
10 Jow gavven him een roem plak,
hi'j scheut wottel en vulde et laand.
11 De bargen wodden bedekt deur zien schaad,
de machtige ceders deur zien twiegen,
12 hi'j strekte zien takken uut tot an de zee,
tot an de Grote Revier zien ranken.
13 Waorom hebben jow zien omheining vernield?
Veurbi'jgangers plokken him leeg,
14 wilde zwienen vrotten him omme,
wilde beesten vreten him kael.
15 God van de hemelse machten, keer jow tot oons,
kiek es daele uut de hemel en zie,
bekommer jow om disse wienstok,
16 de stek die jow haand plaant het,
et kiend dat jow zels grootbrocht hebben.
17 Hi'j is verbraand en weghakt,
verrinneweerd onder jow duustere blik.
18 Leg jow haand op jow bescharmeling,
et meenske kiend dat jow grootbrocht hebben.
19 Dan zullen wi'j niet van jow wieken.
Laot oons leven, en wi'j roepen jow naeme:
20 Heer, God van de hemelse machten, keer oons lot te goeie,
toon jow lochtend gezicht en wi'j bin redded.
 
 
Psalm 81.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De Gatitische. Van Asaf.
2 Jubel veur God, oonze starkte,
juich veur de God van Jakob,
3 zing een lied en slao op de tamboerijn,
speul op de harpe en de aorige liere,
4 blaos op de ramshoorn bi'j ni'jemaone
en bi'j volle maone veur oonze feestdag,
5 want dat is een opdracht an Israël,
een regel van Jakob zien God.
6 Daortoe verplichtte hi'j Jozef,
doe hi'j optrok tegen Iegypte.
Onvermoede woorden heur ik zeggen:
7 "Ik nam de last van je schoolder,
je haand raekte gien dreegkörf meer an.
8 Reup ie om hulpe, ik redde uut de nood
en gaf bescheid uut et duuster van de donder.
Ik stelde je op de proef bi'j et waeter van Meriba:
9 "Heur, mien volk, ik moet je vermanen,
Israël, luuster naor mi'j.
10 Laot gien aandere god bi'j je toe,
buug je niet veur een vremde god,
11 ik bin de Heer, je God,
die je wegleidde uut Iegypte –
eupen wied je mond, ik zal him vullen."
12 Mar mien volk luusterde niet,
Israël wol niet van mi'j weten.
13 Doe leut ik heur begaon,
stiems volgden zi'j heur eigen inzicht.
14 Ach, wol mien volk mar heuren,
wol Israël mien wegen mar volgen.
15 Vlogge zol ik zien vi'janen vernederen,
zol mien haand him keren tegen zien belaogers.
16 Wie de Heer haten, zollen kroepen veur zien volk,
dat zol veur altied heur lot wezen.
17 Mar Israël zol hi'j voeden mit de edelste tarwe –
ja, jow zol ik eten geven mit hunning uut de rots."
 
 
Psalm 82.
1 Een psalm van Asaf.
God staot op in de hemelse raod,
hi'j praot recht in de ronte van de goden:
2 "Hoe lange nog oordielen jim onrechtveerdig
en kiezen jim perti'j veur wie kwaod doen?
3 Doe recht an weerlozen en wezen,
kom op veur verdrokten en zwakken,
4 bevri'jde wie weerloos is en aarm,
red heur uut de greep van wie kwaod wil.
5 Jim tonen gien inzicht, gien begrip,
en dolen in et duuster rond,
de eerde wankelt op heur follementen.
6 Ooit he'k zegd: "Jim bin goden,
zeunen van de Allerhoogste, allemaole."
7 Toch zullen jim doodgaon as meensken,
stroffelen as eerdse vosten."
8 Verhef jow, God, spreek recht op eerde,
alle volken beheuren jow toe.
 
 
Psalm 83.
1 Een lied, een psalm van Asaf.
2 God, hool jow niet stille,
zwieg niet, God, kiek niet kooldweg toe,
3 jow vi'janen ruren heur,
trots tillen jow haters et heufd op.
4 Tegen jow volk smeden zi'j een komplot,
ze spannen tegen jow lieveling saemen,
5 en zeggen: "Kom, wi'j verdelgen dit volk,
Israël zien naeme zal nooit meer nuumd wodden."
6 Zi'j hebben mitmekeer plannen smeded
en heur tegen jow verienigd:
7 de tenten van Edom en de Ismaëlieten,
Moab en de zeunen van Hagar,
8 Gebal en Ammon en Amalek,
Filistea en de bewoners van Tyrus.
9 Alderdeegst Assyrië het him ansleuten
en de haand uutsteuken an de zeunen van Lot.
10 Doe mit heur as mit Midjan,
as mit Sisera en Jabin in et Kisondal,
11 die bi'j Endor vernietigd wodden
en as dong op et laand liggen bleven.
12 Behaandel heur vosten as Oreb en Zeëb,
heur leiders as Zebach en Salmunna,
13 die zeden: "Wi'j bezetten et laand
waor God zien huus het."
14 Mien God, maek heur tot stiekelpluus,
tot kaf dat verwi'jt in de wiend.
15 Zo vlogge as vuur et bos verbraandt,
as vlammen de bargen verschruuien,
16 laot zo jow storm heur opjaegen,
jow wiendeldore heur verwarren.
17 Overdek heur mit schaande,
dan zullen zi'j vraogen naor jow naeme, Heer.
18 Laot heur beschaemzem staon, in alteraosie raeken
en eerloos verleuren gaon, veurgoed.
19 Dan zullen zi'j weten dat jow naeme Heer is,
dat jow allienig de Allerhoogste binnen op eerde.
 
 
Psalm 84.
1 Veur de koorleider. Op de wieze van De Gatitische. Van de Korachieten, een psalm.
2 Hoe lieflik is jow huus,
Heer van de hemelse machten.
3 Mien ziel smacht van langeren
naor de veurtunen van de Heer.
Mien hatte en mien lief roepen
om de levendige God.
4 Alderdeegst de muske vint een huus
en de zwelver een nust
waorin zi'j heur jongen huudt,
bi'j jow alters, Heer van de hemelse machten,
mien keuning en mien God.
5 Gelokkig die wonen in jow huus,
gedurig meugen zi'j jow loven.
6 Gelokkig die bi'j jow heur toevlocht zuken,
mit in heur hatte de wegen naor jow.
7 Trekken zi'j deur een dal van druugte,
et veraandert veur heur in een oase;
rieke zegen daelt as regen daele.
8 De hieltied starker gaon zi'j vot
om in Sion veur God te verschienen.
9 Heer, God van de hemelse machten, heur mien gebed,
luuster naor mi'j, God van Jakob.
10 God, oons schilde, kiek naor oons omme,
slao goedgeunstig et oge op jow zalfde.
11 Beter iene dag in jow veurtunen
as duzend daegen daorbuten,
beter op de drumpel van God zien huus
as wonen in de tenten van de goddelozen.
12 Want God, de Heer, is een zunne en een schilde.
Genaode en glorie geft de Heer,
zien weldaoden weigert hi'j niet
an wie onbevangen op weg gaon.
13 Heer van de hemelse machten,
gelokkig de meenske die op jow vertrouwt.
 
 
Psalm 85.
1 Veur de koorleider. Van de Korachieten, een psalm.
2 Jow bin jow laand genaodig west, Heer,
jow keerden et lot van Jakob geunstig,
3 nammen de schuld van jow volk weg
en bedekte al zien zunden.
4 Jow bedwongen jow woede
en keerde jow of van jow branende argernis.
5 God, oonze helper, keer je tot oons,
onderdrok jow hekel an oons.
6 Willen jow veur iewig jow argernis duren laoten,
verbolgen wezen van geslaacht op geslaacht?
7 Breng oons weer tot leven,
dan zullen wi'j oons in jow verheugen.
8 Toon oons jow trouw, Heer,
en geef oons jow hulpe.
9 Ik wil heuren wat God oons zegt.
De Heer zegt woorden van vrede
tegen zien volk, zien getrouwen.
Laoten zi'j niet weer vervalen in dwaoshied!
10 Veur wie him eren is zien hulpe dichtebi'j:
zien glorie komt wonen in oons laand,
11 trouw en waorhied vaemen mekeer,
recht en vrede begroeten mekeer mit een tuut,
12 uut de eerde bluuit de waorhied op,
et recht zicht uut de hemel toe.
13 De Heer geft al et goeie:
oons laand zal vruchten geven.
14 Et recht gaot veur God uut
en baenemaekt de weg veur him.
 
 
Psalm 86.
1 Een gebed van David.
Heur mi'j, Heer, en geef mi'j bescheid,
ik bin verzwakt en aarm.
2 Hude mi'j, want ik bin jow toewijded,
redde jow knecht die op jow vertrouwt,
jow bin mien God.
3 Wees mi'j genaodig, Heer,
hiel de dag roep ik tot jow,
4 maek et hatte bliede van jow knecht,
naor jow gunter ik, Heer.
5 Jow, Heer, bin goed en klaor tot vergeving,
jow trouw is groot veur iederiene die jow anropt.
6 Heur mien gebed, Heer,
luuster naor mien smeken.
7 In dit ure van mien nood roep ik jow an,
want jow geven mi'j bescheid.
8 Gien god is jow geliek, Heer,
jow daoden bin zonder weergao.
9 Alle volken, deur jow maekt, kommen
en bugen heur, Heer, veur jow
en priezen jow naeme.
10 Jow bin groot, jow doen wonderen,
jow allienig bin God.
11 Wies mi'j jow weg, Heer,
laot mi'j kuieren op et pad van jow waorhied,
geef mien hatte een doel: ontzag veur jow naeme.
12 Jow, Heer, mien God, zal ik loven mit hiel mien hatte,
jow naeme veur iewig priezen.
13 Want jow tonen mi'j jow grote trouw,
jow verlossen mi'j uut et diepe van et doderiek.
14 God, een opsternaote bende komt op mi'j of,
mit geweld bedriegen zi'j mien leven,
zi'j holen jow niet veur ogen.
15 Jow, Heer, bin een God die liefdevol en genaodig is,
geduldig, trouw en werachtig.
16 Keer jow tot mi'j en wees mi'j genaodig,
geef kracht an jow knecht,
red et kiend van jow dienstmaegien.
17 Geef mi'j een teken van jow goedens,
dan zullen mien haters verbleken en zien
dat jow, Heer, mi'j bi'jstaon en troosten.
 
 
Psalm 87.
1-2 Van de Korachieten, een psalm, een lied.
Boven alle steden van Jakob
het de Heer de poorten van Sion lief,
zien vesting op de heilige bargen.
3 Over jow wodt mit lof praot,
stad van God.
4 "Ik nuum Rahab en Babel mien getrouwen.
Filistea, Tyrus en Nubië
bin hier allemaole geboren."
5 Mit recht kuj' van Sion zeggen:
"Welk volk ok, et is hier geboren,
de Allerhoogste hoolt Sion in staand."
6 Bi'j de naemen van de volken schrift de Heer:
"Dit volk is hier geboren."
7 En daansend zingen zi'j:
"Mien bronnen bin allienig in jow."
 
 
Psalm 88.
1 Een lied, een psalm van de Korachieten. Veur de koorleider. Op de wieze van De rietpiepe. Een beurtzang, een keunstig lied van de Ezrachiet Heman.
2 Heer, God, mien redder,
daegs raos ik et uut,
naachs zit ik stille veur jow.
3 Laot mien gebed jow berieken,
luuster naor mien klaegen,
4 ik wor deur rampen bezocht,
mien leven naodert et doderiek.
5 Ik heur bi'j wie ofdaeld binnen in et graf,
ik bin as een man an et aende van zien krachten,
6 een naemloze dooie, ik bin
as een sneuvelde in een massagraf,
an wie jow niet langer daenken,
losrokt uut jow haand.
7 Jow hebben mi'j onder in de koele legd,
in et duuster van de diepte,
8 jow argernis drokt zwaor op mi'j,
jow golven slaon over mi'j henne.
9 Bekenden hebben jow van mi'j vervremd,
ofgriezen roep ik bi'j heur op,
ik bin bi'jsleuten en zie gien uutweg meer.
10 Mien ogen bin dof van ellende,
ik roep jow an, Heer, iedere dag,
en stik mien hanen naor jow uut.
11 Doen jow wonderen veur dooien,
staon schimmen op om jow te loven?
12 Komt jow liefde in et graf te spraoke
of jow trouw in de ofgrond?
13 Wet men in de duusternis van jow wonderen
of van jow weldaoden in et laand van de vergetelhied?
14 Daorom roep ik jow om hulpe, Heer,
iedere morgen kom ik bi'j jow mit mien gebed.
15 Waoromme, Heer, verstoten jow mi'j
en verbargen jow veur mi'j jow gezicht?
16 Ik bin verzwakt, van jongs of in doodsgeveer,
veraldereerd moet ik jow woede verneren.
17 De gloed van jow argernis overweldigt mi'j,
jow verschrikkings maeken mi'j stille,
18 as waeter omringen ze mi'j, dag an dag,
van alle kaanten sluten zi'j mi'j in.
19 Mien beste vrunden hebben jow van mi'j vervremd,
mien ienige buisien is et duuster.
 
 
 
 
Psalm 89.
1 Een keunstig lied van de Ezrachiet Etan.
2 Van jow liefde, Heer, wil ik iewig zingen,
van jow trouw getugen, geslaacht nao geslaacht.
3 Ik beliede: jow liefde hoolt iewig staand,
jow trouw hebben jow in de hemel vestigd.
4 "Ik heb mit mien uutverkorene een verbond sleuten,
an mien knecht David zweerd:
5 Jow dynastie zal ik veur iewig vestigen,
jow troon in staand holen, geslaacht nao geslaacht."
6 Heer, laot de hemel dit wonder priezen,
laot de ronte van heiligen jow loven om jow trouw.
7 Want wie daor boven kan de Heer evenaren,
wie van de goden him meten mit de Heer,
8 mit God, slim geducht in de raod van de heiligen,
vreesd bi'j iederiene die him omringen?
9 Heer, God van de hemelse machten,
Heer, wie is zo stark as jow?
Trouw omhult jow as een maantel.
10 Jow heersen over de hoge opriezende zee –
as de golven heur opzwiepen, brengen jow ze tot bedaoren.
11 Jow hebben Rahab verpletterd en deurboord,
mit krachtige aarm jow vi'janen verstri'jd.
12 Van jow is de hemel, van jow ok de eerde,
de wereld mit alles wat d'r leeft, hebben jow gronded,
13 et noorden, et zuden, jow hebben ze maekt,
Tabor en Hermon bejubelen jow naeme.
14 Jow aarm dot heldedaoden,
krachtig is jow haand, opheven jow rechter aarm,
15 jow troon rust op recht en gerechtighied,
liefde en waorhied staon in jow dienst.
16 Gelokkig et volk dat van jow roem getuugt
en leeft, Heer, in et locht van jow gezicht.
17 Juichend roepen zi'j jow naeme, dag an dag,
deur jow gerechtighied kommen ze overaende.
18 Jow bin de glaans van oonze kracht,
deur jow geunst verhogen jow oons anzien.
19 An de Heer daanken wi'j oons schilde,
an de Heilige van Israël oonze keuning.
20 Ooit hebben jow in een dreum
tot jow getrouwen praot en zegd:
"Ik hebbe hulpe beuden an een held,
een jonge uut et volk verheven.
21 In David vun ik een knecht,
ik zalfde him mit heilige eulie.
22 Mien haand geft him steun,
mien aarm maekt him stark,
23 gien vi'jaand zal him overvleugelen,
gien boosdoener him bedwingen,
24 zien belaogers zal ik veur zien ogen verslaon,
zien haters vergriemen.
25 Mien trouw en mien liefde vergezellen him,
deur mien naeme zal hi'j in anzien stiegen.
26 Zien linkerhaand leg ik op de zee,
zien rechterhaand op de revier.
27 Hi'j zal tot mi'j roepen: "Jow bin mien heit,
mien God, de rots die mi'j redt!"
28 Ik maek him tot mien eerstgeborene,
tot de hoogste van de keunings van de eerde.
29 Mien liefde zal him de hieltied huden,
hecht is mien verbond mit him.
30 Zien dynastie hool ik veur altied in staand,
zien troon zolange de hemel duurt.
31 As zien zeunen heur ofkeren van mien wet,
niet leven naor mien regels,
32 mien wetten schenden,
mien bevelen niet opvolgen,
33 dan zal ik heur straffen veur heur misdaoden,
heur zunden bestraffen mit een pak rammel.
34 Mar mien liefde zal ik him niet ofnemen,
mien trouw an him niet breken,
35 ik zal mien verbond niet schenden,
mien woorden niet herroepen.
36 Iens heb ik dat bi'j mien heilighied zweerd,
nooit breek ik mien woord an David.
37 Zien dynastie zal de hieltied deurleven,
zien troon veur mi'j staon as de zunne,
38 as de maone die staandhoolt veur iewig,
trouwe getuge an de hemel.
39 Toch hebben jow him verstoten en verwurpen,
jow argernis over jow zalfde uutstot,
40 et verbond mit jow knecht versmaad,
zien kroon vertrapt en ontwijded.
41 Jow hebben de wallen van zien stad sloopt,
al zien vestings ofbreuken,
42 veurbi'jgangers beroofden him,
naober volken bespotten him.
43 Jow gavven zien tegenstaanders de overhaand,
zien vi'janen verheugden heur,
44 jow beroofden zien zwaord van zien scharpte,
jow hullen him niet staonde in de stried.
45 Jow hebben zien glaans doofd,
zien troon omveer gooid,
46 de daegen van zien jonkhied verkot,
him mit schaande overdekt.
47 Hoe lange nog, Heer? Bin jow veur altied verburgen,
blift et vuur van jow woede branen?
48 Gedaenk mi'j en mien vlochtig bestaon,
de nietige meenske, deur jow maekt.
49 Leeft d'r iene die de dood niet zal zien,
die ontkomt an de greep van et doderiek?
50 Waor is jow liefde van vroeger, Heer,
hebben jow David gien trouw zweerd?
51 Gedaenk, Heer, dat jow knechten bespot wodden,
dat ik liede onder de hoon van een protte volken.
52 Jow vi'janen, Heer, bespotten mi'j,
spotten mit jow zalfde, waor hi'j ok gaot.
53 Prezen is de Heer in iewighied.
Amen, amen.
 
 
Psalm 90.
1 Een gebed van Mozes, de godsman.
Heer, jow bin oons een toevlocht west
van geslaacht op geslaacht.
2 Nog veur de bargen geboren weren,
veur jow eerde en laand maekt hadden –
jow bin, o God, van iewighied tot iewighied.
3 Jow doen de starveling weeromme keren tot stof
en zeggen: "Gao weeromme, meenske kiend."
4 Duzend jaor bin in jow ogen
as de dag van gisteren die veurbi'j is,
niet meer as een wake in de naacht.
5 Jow vegen oons vot as slaop
in de morgen, as opschietend grös
6 dat ontkiemt in de morgen en opschöt,
en aovens verwelkt en verdruugt.
7 Wi'j kommen omme deur jow argernis,
deur jow woede bezwieken wi'j.
8 Jow hebben oonze zunden veur jow leided,
oonze geheimen onthuld in et locht van jow gezicht.
9 Al oonze daegen gaon henne deur jow woede,
d'r komt een aende an oonze jaoren in een zocht.
10 Zeuventig jaor duren oonze daegen,
of tachtig awwe stark binnen.
Et beste daorvan is muuite en leed,
et gaot vlogge veurbi'j en wi'j vliegen vot.
11 Wie kent de kracht van jow argernis,
wie vreest oprecht jow woede?
12 Leer oons zo oonze daegen te tellen
dat wieshied oons hatte vervult.
13 Keer jow tot oons, Heer – hoe lange nog?
Ontferm jow over jow knechten.
14 Vervul oons in de morgen mit jow liefde,
laot oons van bliedschop juichen, al oonze daegen.
15 Geef oons vreugde, vergoed de daegen die jow oons kwelden,
de jaoren dat wi'j ellende deurstonnen.
16 Toon jow daoden an jow knechten,
maek jow glorie bekend an heur kiender.
17 Laot oons jow genaode zien, Heer, oonze God.
Bevestig et wark van oonze hanen,
et wark van oonze hanen, bevestig dat.
 
 
Psalm 91.
1 Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnaacht in et schaad van de Ontzagwekkende,
2 zegt tegen de Heer: "Mien toevlocht, mien vesting,
mien God, op jow vertrouw ik."
3 Hi'j bevri'jdt je uut et net van de voegelvanger
en redt je van de dodelike pest,
4 hi'j zal je huden mit zien vleugels,
onder zien wieken vien ie een toevlocht,
zien trouw is een veilig schilde.
5 De verschrikking van de naacht hoef ie niet te vrezen,
ok de pielke niet die daegs op je ofkomt,
6 noch de pest die ommedwaelt in et duuster,
noch de plaoge die toeslat midden op de dag.
7 Al valen d'r duzend an je linkerhaand
en tienduzend an je rechterhaand,
jow zal niks overkommen.
8 Eupen je ogen en kiek
hoe wie kwaod doen straft wodden.
9 Jow bin mien toevlocht, Heer.
Aj' wonen meugen bi'j de Allerhoogste,
10 zal et kwaod je niet berieken,
gien plaoge je tente ooit treffen.
11 Hi'j vertrouwt je toe an zien engels,
die over je waeken waor aj' ok gaon.
12 Heur hanen zullen je dregen,
je voete zuj' niet stoten an een stien.
13 Leeuw en adder zuj' vertrappen,
roofdier en slange vergriemen.
14 "Ik zal bevri'jden wie mi'j liefhet
en huden wie mit mien naeme vertrouwd is.
15 Roep ie mi'j an, ik geef bescheid,
in de nood zal ik bi'j je wezen,
je bevri'jden en mit roem overlaeden,
16 je overvloed geven van daegen.
Ik zal je redding wezen."
 
 
Psalm 92.
1 Een psalm, een lied veur de sabbat.
2 Et is goed de Heer te loven,
jow naeme te bezingen, Allerhoogste,
3 in de morgen te getugen van jow liefde
en in de naacht van jow trouw,
4 bi'j de klaank van de tiensnaorige harp
en bi'j et roezende spul op de liere.
5 Jow verheugen mi'j, Heer, mit jow daoden,
ik juich om wat jow haand doet.
6 Hoe groot bin jow daoden, Heer,
hoe peilloos diepe jow gedaachten.
7 Et dringt tot de dommen niet deur
en dwazen kun et niet vatten:
8 dat de wettelozen as onkruud gedijen
en de onrechtveerdigen bluuien
allienig om verdelgd te wodden, veur altied.
9 Jow, Heer, bin iewig verheven,
10 mar jow vi'janen, Heer,
jow vi'janen d’r an
en wie onrecht doen, wodden verstri'jd.
11 Jow geven mi'j de kracht van een wilde bolle,
mit pure eulie bin ik overgeuten.
12 Mien oge zicht op mien anvalers daele,
mien oor heurt de angstkreet van mien belaogers.
13 De rechtveerdigen gruuien op as een palm,
as een ceder van de Libanon kommen ze omhogens.
14 Ze staon plaant in et huus van de Heer,
in de veurtunen van oonze God gruuien zi'j op.
15 Zi'j dregen nog vrucht as ze oold binnen
en blieven krachtig en fris.
16 Zo getugen zi'j dat de Heer recht dot,
mien rots, in wie gien onrecht is.
 
 
Psalm 93.
1 De Heer is keuning, mit hooghied is hi'j klieded,
de Heer is mit macht klieded en vaemd.
Vaaste staot de wereld, hi'j waankelt niet,
2 en vaaste staot van ooldsher jow troon,
jow bin van alle ieuwigheden.
3 De stromen verheffen, Heer,
de stromen verheffen heur stemme,
luud verheffen de stromen heur stemme.
4 Mar boven et geraos van de wiede waeters,
van de machtige baoren van de zee,
is hoge in de hemel de machtige Heer.
5 Jow uutspraoken bin betrouwber.
Heilighied is et sieraod van jow huus,
Heer, tot in lengte van daegen.
 
 
Psalm 94.
1 God van vergelding, Heer,
God van vergelding, verschien in luuster.
2 Verhef jow, rechter van de eerde,
geef de hoogmoedigen heur loon.
3 Hoe lange nog zullen de wettelozen, Heer,
hoe lange nog zullen de wettelozen juichen,
4 de onrechtveerdigen et hoogste woord
voeren en trotse tael uitslaan?
5 Zi'j vertrappen jow volk, Heer,
onderdrokken jow liefste bezit,
6 wedevrouwen en vremden brengen ze omme,
kiender zonder heit wo'n ok ommebrocht.
7 "De Heer zicht et niet," zeggen ze,
"de God van Jakob markt toch niks."
8 Kom tot inzicht, onverstaandigen.
Dwaezen, wodden jim ooit wies?
9 Hi'j het et oor plaant – zol hi'j niet heuren?
et oge maekt – zol hi'j niet zien?
10 Die de volken leided, de meensken leert
en vermaant – zol hi'j niet straffen?
11 De Heer kent de meensken,
niet meer as locht bin heur gedaachten.
12 Gelokkig de meenske, Heer, die deur jow leided wodt
en onderwezen in jow wet en jow leer.
13 Hi'j zal rust vienen in kwaoie daegen,
wiels veur de wettelozen een koele greuven wodt.
14 Nee, de Heer zal zien volk niet verstoten,
zien liefste bezit niet verlaoten.
15 De rechtspraoke doet recht,
de oprechten sluten heur van hatte an.
16 Wie treedt veur mi'j op tegen die onrechtveerdigen,
wie bescharmt mi'j tegen die schurken?
17 Had de Heer mi'j niet hulpen,
dan woonde ik al in de stilte van et graf.
18 Doe ik docht: Mien voete glidt vot,
hul jow trouw mi'j staonde, Heer.
19 Doe ik deur zorgen overstelpt wodde,
was jow troost de vreugde van mien ziel.
20 Kiezen jow de kaante van verdurven rechters,
die onheil stichten in naeme van de wet?
21 Zi'j spannen saemen tegen de rechtveerdigen
en veroordielen onschuldigen tot de dood!
22 De Heer is mien burcht wodden,
mien God de rots waorop ik schoel.
23 Hi'j geft de schuldigen et loon dat zi'j verdienen,
om heur onrecht brengt hi'j heur tot zwiegen,
de Heer, oonze God, brengt heur veurgoed tot zwiegen.
 
 
Psalm 95.
1 Kom, lao'we jubelen veur de Heer,
juichen veur oonze rots, oonze redding.
2 Lao'we him naoderen mit een loflied,
him toejuichen mit gezang.
3 De Heer is een machtige God,
een machtige keuning, boven alle goden verheven.
4 Hi'j hoolt in zien haand de diepten van de eerde,
de toppen van de bargen heuren him toe,
5 van him is de zee, deur him maekt,
en ok et dreuge, deur zien hanen vormd.
6 Gao binnen, lao'we bugen in anbidding,
deur de kni'jen veur de Heer, oonze maeker.
7 Ja, hi'j is oonze God
en wi'j bin et volk dat hi'j huded,
de kudde deur zien haand leided.
Luuster vandaege naor zien stemme:
8 "Wees niet stiems as bi'j Meriba,
as die dag bi'j Massa, in de woestijn,
9 doe jim veuroolden mi'j op de proef stelden,
mi'j tartten, al hadden zi'j mien daoden zien.
10 Veertig jaor vuulde ik weerzin tegen heur.
Ik zee: "Et is een stuurloos volk
dat mien wegen niet kennen wil."
11 En ik zweerde in mien woede:
"Nooit gaon zi'j mien rustplak binnen!"
 
 
Psalm 96.
1 Zing veur de Heer een ni'j lied,
zing veur de Heer, hiel de eerde.
2 Zing veur de Heer, pries zien naeme,
zeg van dag tot dag dat hi'j oons redt.
3 Maek an alle volken zien majesteit bekend,
an alle naosies zien wonderdaoden.
4 Groot is de Heer, him komt alle lof toe,
geducht is hi'j, meer as alle goden.
5 De goden van de volken bin minder as niks,
mar de Heer: hi'j het de hemel maekt.
6 Glaans en glorie gaon veur him uut,
macht en luuster vullen zien heiligdom.
7 Erken de Heer, stammen en volken,
erken de Heer, zien majesteit en macht,
8 erken de Heer, de majesteit van zien naeme,
dreeg kedo's zien veurtunen binnen.
9 Buug jim veur de Heer in zien heilige glorie,
huver, hiel de eerde, as hi'j verschient.
10 Zeg tegen de volken: "De Heer is keuning.
Vaaste staot de wereld, hi'j wankelt niet.
Hi'j oordielt de volken naor recht en wet."
11 Laot de hemel verhoopt wezen, de eerde juichen,
de zee broezen en alles wat daor leeft.
12 Laot et veld en alles wat daor gruuit bliede wezen,
laoten alle bomen jubelen
13 veur de Heer, want hi'j is in antocht,
in antocht is hi'j as rechter van de eerde.
Rechtveerdig zal hi'j de wereld berechten,
de volken oordielen, trouw an zien woord.
 
 
Psalm 97.
1 De Heer is keuning – laot de eerde juichen,
laot vreugde heersen van kust tot kust.
2 In wolke en duusternis is hi'j huld,
zien troon stoelt op recht en gerechtighied.
3 Vuur gaot veur him uut,
rondom verterende wie tegen him opstaon.
4 Zien bliksems verlochten de wereld,
de eerde zicht et en beeft.
5 De bargen smulten as was veur de Heer,
veur de Heer van hiel de eerde.
6 De hemel vertelt van zien gerechtighied,
alle volken zien zien majesteit.
7 Beschaemzem staon zi'j die bielden anbidden
en heur beroemen op goden van niks.
Veur him moe'n alle goden heur bugen.
8 Sion heurt et en verheugt him;
de steden van Juda juichen
om jow rechtspraoke, Heer.
9 Jow, Heer, bin de hoogste op de hiele eerde,
boven alle goden hoge verheven.
10 Jow die de Heer beminnen: haat et kwaoie.
Hi'j huded et leven van wie him trouw binnen,
uut de greep van de goddelozen bevri'jdt hi'j heur.
11 Locht is uutzi'jd veur de rechtveerdige,
vreugde veur de oprechten van hatte.
12 Verheuge jim, rechtveerdigen, in de Heer,
en breng hulde an zien heilige naeme.
 
 
Psalm 98.
1 Een psalm.
Zing veur de Heer een ni'j lied:
wonderen het hi'j daon.
Zien rechterhaand het overwunnen,
zien heilige aarm het redding brocht.
2 De Heer het zien overwinning bekendmaekt,
veur de ogen van de volken zien gerechtighied onthuld.
3 Hi'j het docht an zien liefde en trouw
veur et volk van Israël.
De aenden van de eerde hebben et zien:
de overwinning van oonze God.
4 Juich de Heer toe, hiel de eerde,
juich en jubel, zing et uut.
5 Zing veur de Heer bi'j de liere,
laot bi'j de liere jim lied weerklinken.
6 Blaos op de ramshoorn en de trompetten,
juich as de Heer, jow keuning, verschient.
7 Laot broezen de zee en alles wat daor leeft,
laot juichen de wereld mit heur bewoners.
8 Laoten de revieren in de hanen klappen
en tegere mit de bargen jubelen
9 veur de Heer, want hi'j is in antocht
as rechter van de eerde.
Rechtveerdig zal hi'j de wereld berechten,
de volken oordielen naor recht en wet.
 
 
Psalm 99.
1 De Heer is keuning – volken, beef!
Hi'j troont op de cherubs – eerde, sidder!
2 Groot is de Heer op de Sion,
verheven is hi'j boven alle volken.
3 Jow naeme moe'n zi'j loven,
zo groot en geducht.
Heilig is hi'j.
4 Machtige keuning, die et recht lief het:
jow stelden rechtveerdige wetten vaaste.
Recht en gerechtighied in Jakob:
ze bin jow wark.
5 Breng hulde an de Heer, oonze God,
en buug jim daele an zien voeten.
Heilig is hi'j.
6 Mozes en Aäron weren zien priesters,
ok Samuël reup zien naeme.
Reupen zi'j tot de Heer, hi'j gaf heur bescheid;
7 in de wolkekolom zee hi'j dingen tegen heur
en zi'j onderhullen zien bevelen,
de wet die hi'j heur gaf.
8 Heer, oonze God, jow hebben heur bescheid geven.
Jow weren veur heur een God van vergeving
en een God die heur misdaoden strafte.
9 Breng hulde an de Heer, oonze God,
en buug jim daele veur zien heilige barg.
Heilig is de Heer, oonze God.
 
 
Psalm 100.
1 Een psalm veur et daankoffer.
Juich de Heer toe, hiel de eerde,
2 dien de Heer mit vreugde,
kom tot him mit jubelzang.
3 Erken et: de Heer is God,
hi'j het oons maekt, him heuren wi'j toe,
zien volk bin wi'j, de kudde die hi'j weidet.
4 Kom zien poorten binnen mit een loflied,
hef in zien veurtunen een lofzang an,
breng him hulde, pries zien naeme:
5 de Heer is goed,
zien liefde duurt iewig,
zien trouw van geslaacht op geslaacht.
 
 
Psalm 101.
1 Van David, een psalm.
Ik wil zingen over trouw en recht
in een lied veur jow, o Heer,
2 prakkeseren over de volmaekte weg -
as zullen jow bi'j mi'j kommen?
Ik haandel mit een zuver hatte,
ok in mien peleis,
3 niks staot mi'j veur ogen
wat boosaorig is.
Gedraai, ik haat et,
ik laot mi'j d'r niet mit in,
4 slimmighied hool ik veer van mi'j,
et kwaod wil ik niet kennen.
5 Wie stiekem een vrund belastert,
leg ik et zwiegen op,
een trotse blik, een anmaotigend hatte
verdreeg ik niet.
6 Mien oge zuukt de getrouwen in et laand,
mit heur wil ik mien huus patten.
Wie de volmaekte weg bewaandelt,
mag mi'j dienen.
7 In mien peleis is gien plak
veur wie liegt en bedriegt,
wie onwaorhied zegd
komt mi'j niet onder ogen.
8 De schuldigen in et laand
breng ik iedere morgen tot zwiegen,
uut de stad van de Heer verdrief ik
iederiene die onrecht doet.
 
 
Psalm 102.
1 Gebed van een ongelokkige die driegt te bezwieken en zien klacht uutstot veur de Heer.
2 Heer, heur mien gebed,
laot mien hulpkreet jow berieken.
3 Verschoel jow gezicht niet veur mi'j,
now ik in de perblemen zitte.
Luuster asjeblief naor mi’j,
geef mi'j vlogge bescheid now ik roepe.
4 Mien daegen vervliegen as rook,
mien bonkerak gloeit as vuur.
5 Mien hatte is verschruuid en verdord as grös,
ik vergeet om mien bolle op te eten.
6 Ik bin deur mien klaegen
tot vel over bonken vermaegerd.
7 Ik bin as een oele in de woestijn,
een stienoele in een verlaoten bouwval,
8 slaop ken ik niet, ik bin ienzem
as een voegel op een daoke.
9 Mien vi'janen hunen mi'j weg,
hiel de dag wodde ik bespot en verweenst.
10 Aske is et brood dat ik eet,
et waeter dat ik drink ming ik mit traonen,
11 want jow argernis is tegen mi'j ontbraand,
jow tilden mi'j op en smeten mi'j daele.
12 Mien daegen gaon henne as een schaad,
ik moet verdrugen as grös.
13 Mar jow, Heer, tronen veur iewig,
jow roem zal duren, geslaacht nao geslaacht.
14 Jow zullen overaende kommen en jow over Sion ontfarmen,
de tied van genaode is kommen, dit is et ure,
15 want jow knechten hebben de stienen van Sion lief,
de ruïnes vervullen heur mit deernis.
16 Alle volken zullen de naeme van de Heer vrezen,
alle keunings van de eerde zien majesteit eren
17 as de Heer Sion opbouwd het
en hi'j in majesteit verschenen is,
18 as hi'j him neigt tot et gebed van de ontheemden
en him van heur bidden niet ofkeert.
19 Laot dit veur et naogeslaacht opschreven wodden,
dan zal een herboren volk de Heer loven
20 as de Heer daele keken het van zien heilige hoogte,
him vanuut de hemel naor de eerde daele beugen het
21 om et zuchten van gevangenen te heuren,
om vri'j te laoten wie de dood omdebi'j is.
22 Dan wodt in Sion de naeme van de Heer prezen,
zien lof bezongen in Jeruzalem
23 as volken en keuninkrieken bi'j mekeer kommen
om de Heer te anbidden.
24 Hi'j het halverwege mien kracht breuken,
hi'j het mien levensdaegen verkot.
25 Ik smeek: Mien God,
neem mi'j niet midden in et leven weg,
jow jaoren duren van geslaacht op geslaacht.
26 Veur alle tieden hebben jow de eerde follement geven,
de hemel is et wark van jow hanen.
27 Zi'j zullen vergaon, mar jow holen staand,
zi'j zullen as kleren verslieten,
jow verwisselen ze as een klied en zi'j verdwienen,
28 mar jow blieven dezelde, jow jaoren nemen gien aende.
29 De kiender van jow knechten zullen veilig wonen,
ok op heur naogeslaacht rust jow oge.
 
 
Psalm 103.
1 Van David.
Prieze de Heer, mien ziel,
prieze, mien hatte, zien heilige naeme.
2 Prieze de Heer, mien ziel,
vergete niet iene van zien weldaoden.
3 Hi'j vergeft je alle schuld,
hi'j geneest al je kwaolen,
4 hi'j redt je leven van et graf,
hi'j kroont je mit trouw en liefde,
5 hi'j overlaedt je mit schoonhied en gelok,
je jonkhied verni'jt him as een aorend.
6 De Heer dot wat rechtveerdig is,
hi'j geft recht an de verdrokten.
7 Hi'j maekte an Mozes zien wegen bekend,
an et volk van Israël zien grootse daoden.
8 Liefdevol en genaodig is de Heer,
hi'j blift geduldig en groot is zien trouw.
9 Hi'j blift niet eindeloos tweernen,
niet iewig duurt zien argernis.
10 Hi'j straft oons niet naor oonze zunden,
hi'j vergeldt oons niet naor oonze schuld.
11 Zoas de hoge hemel de eerde overspant,
zo welft him zien trouw over wie him vrezen.
12 Zo veer as et oosten is van et westen,
zo veer het hi'j oonze zunden van oons weglegd.
13 Zo liefdevol as een heit is veur zien kiender,
zo liefdevol is de Heer veur wie him vrezen.
14 Want hi'j wet waor wi'j van maekt binnen,
hi'j verget niet dawwe uut stof kommen.
15 De meenske – zien daegen bin as et grös,
hi'j is as een bloeme die bluuit op et veld
16 en verdwient zogauw de wiend him verzengt;
et plak waor hi'j ston, kent him niet meer.
17 Mar de Heer is trouw an wie him vrezen,
van iewighied tot iewighied.
Hi'j dot recht an de kiender en kleinkiender
18 van wie him hoolt an zien verbond
en naor zien geboden leeft.
19 De Heer – zien troon staot vaaste in de hemel,
as keuning heerst hi'j over alles.
20 Prieze de Heer, jim die zien bosschoppers binnen,
starke helden die doen wat hi'j zegt,
geheurzem an et woord dat hi'j praot.
21 Prieze de Heer, hemelse machten,
knechten die doen wat him goeddonkt.
22 Prieze de Heer, al zien schepsels,
prieze him, rondomme in zien riek.
Prieze de Heer, mien ziel.
 
 
Psalm 104.
1 Prieze de Heer, mien ziel.
Heer, mien God, hoe groot bin jow.
Mit glaans en glorie bin jow klieded,
2 in een maantel van locht huld.
Jow spannen de hemel uut as een tentedoek
3 en bouwt op de waeters jow hoge zaelen,
jow maeken van de wolken jow waegen
en bewegen jow op de vleugels van de wiend,
4 jow maeken van de wienden jow bosschoppers,
van vlammend vuur jow knechten.
5 Jow hebben de eerde op staonders vaastezet,
tot in iewighied wankelt zi'j niet.
6 De oerzee bedekte heur as een klied,
tot boven de bargen stonnen de waeters.
7 Doe jow heur driegden, vlochtten zi'j vot,
doe jow donderstemme klonk, steuven zi'j henne:
8 naor hoge in de bargen, naor diepe in de daelen,
naor de plakken die jow bepaold hadden.
9 Jow stelden een greens die zi'j niet overschreden,
nooit weer zullen zi'j de eerde bedekken.
10 Jow leiden et waeter van de bronnen deur beken,
tussen de bargen beweegt et him vot.
11 Et drenkt alles wat leeft in et veld,
de wilde ezels lessen d'r heur dust.
12 Daorboven wonen de voegels in de locht,
uut et dichte gruun klinkt heur gezang.
13 Jow bevloeien de bargen vanuut jow hoge zaelen,
de eerde wodt verzaedigd en vruchtber:
14 grös laoten jow gruuien veur et vee
en gewassen die de meenske verbouwen moet.
Zo zal hi'j brood maeken uut de eerde
15 en wien die et meenskehatte bliede maekt,
roekende eulie die et gezichte straolen laot,
ja, bolle dat et meenskehat verstarkt.
16 De bomen van de Heer zoegen heur vol,
de ceders van de Libanon, deur himzels plaant.
17 De voegels bouwen daor heur nusten,
in heur kronen huzen de sturken.
18 De hoge bargen bin veur de steenbokken,
in de kloven schoelen de klipdassen.
19 Jow hebben de maone maekt veur de tieden,
de zunne wet wanneer zi'j ondergaon moet.
20 As jow et duuster spreiden, vaalt de naacht,
en alles wat leeft in et woold gaot him ruren.
21 De lieuwewelpen gaon uut op roof,
brullend vraogen zi'j God om eten.
22 Bi'j et morgenlochten trekken zi'j heur weeromme
en leggen heur daele in heur legers.
23 De meensken gaon an et wark
en arbeiden deur tot de aovend.
24 Hoe talriek bin jow warken, Heer.
Alles hebben jow mit wieshied maekt,
vol van jow schepsels is de eerde.
25 Kiek hoe wied de zee him uutstrekt.
Daor wemelt et, niet te tellen,
van dieren, klein en groot.
26 Daor bewegen de schippen heur,
daor gaot Leviatan,
deur jow maekt om d'r mit te speulen.
27 En iederiene zicht d'r naor uut
dat jow bolle geven, op de juuste tied.
28 Geven jow et, dan doen zi'j heur te goed,
eupenen heur jow haand, dan wodden zi'j zae.
29 Verschoel jow gezicht en zi'j bezwieken van aangst,
ontneem heur de aosem en et is mit heur daon,
dan keren zi'j weeromme tot et stof dat zi'j weren.
30 Stuur jow aosem en zi'j wodden maekt,
zo geven jow de eerde een ni'j gezicht.
31 De luuster van de Heer mag iewig duren,
laot de Heer him verheugen in zien warken.
32 Hi'j richt zien oge op de eerde en zi'j beeft,
hi'j raekt de bargen an en zi'j stoten rook uut.
33 Veur de Heer wil ik zingen zolange ik leef,
een lied veur mien God zolange ik bestao.
34 Mag mien lofzang de Heer behaegen,
zoas ik mien vreugde vien in him.
35 Zundige meensken zullen van de eerdbojem verdwienen,
onrechtveerdigen zullen niet meer bestaon.
Prieze de Heer, mien ziel.
Halleluja!
 
 
Psalm 105.
1 Eer de Heer, roep luud zien naeme,
maek zien daoden bekend onder de volken,
2 zing en speul veur him,
praot vol lof over zien wonderen,
3 beroem jow op zien heilige naeme.
Wees bliede van hatte, jow die de Heer zuken.
4 Zie uut naor de Heer en zien macht,
zuuk de hieltied zien naobi'jhied.
5 Gedaenk de wonderen die hi'j daon het,
de oordielen die hi'j uutspreuken het,
6 naogeslaacht van Abraham, zien knecht,
kiender van Jakob, deur him keuzen.
7 Hi'j is de Heer, oonze God,
zien besluten gellen over de hiele eerde.
8 Tot in iewighied zal hi'j gedaenken
zien belofte an duzend geslaachten,
9 et verbond dat hi'j sleut mit Abraham
en veur Isaak bevestigde mit een eed.
10 Veur Jakob verheef hi'j et tot wet,
veur Israël tot een iewig verbond,
11 doe hi'j zee: "Ik zal jow Kanaän geven,
dat laand wodt je arfgoed."
12 Doe zi'j daor nog mar kotte tied weren,
een haantienvol vremden,
13 zwurven zi'j van volk naor volk,
van et iene keuninkriek naor et aandere.
14 Hi'j ston niet toe dat iene heur verdrokte,
te wille van heur strafte hi'j keunings:
15 "Raek mien zalfden niet an,
doe mien profeten gien kwaod."
16 Hi'j reup een hongersnood over et laand of
en vernietigde iedere veurraod bolle.
17 Hi'j stuurde iene van heur veuruut:
Jozef die as slaaf verkocht wodde.
18 Ze klonken zien bienen in kettens,
sleuten zien hals in ringen van iezer,
19 totdat zien veurspelling uutkwam
en et woord van de Heer him vri'jsprak.
20 De keuning beveelde him los te laoten,
de heerser van de volken leut him vri'j.
21 Hi'j stelde him an as heer van zien huus,
as beheerder van hiel zien bezit,
22 om zien preensen an banen te leggen
en zien ooldsten wieshied te leren.
23 Israël trok vot naor Iegypte,
Jakob verbleef as vremde in et laand van Cham.
24 God maekte zien volk slim vruchtber,
machtiger as wie et belaogden.
25 Hi'j veraanderde heur hatte: ze gongen zien volk haten
en spanden saemen tegen zien knechten.
26 Hi'j stuurde Mozes, zien knecht,
en Aäron, de man van zien keuze.
27 Zi'j kondigden zien wondertekens an,
machtige daoden in et laand van Cham.
28 Hi'j stuurde duusternis en et wodde duuster
– weren ze niet doof veur zien woorden?
29 Hi'j veraanderde heur waeterstromen in bloed
en leut al heur vissen omme kommen.
30 Heur laand krioelde van kikkers,
tot in de kaemers van heur keunings.
31 Hi'j praotte en d'r kwammen stikmoggen
en moggen in hiel heur gebied.
32 In stee van regen gaf hi'j haegel,
slimme branen ontsteuk hi'j in heur laand,
33 hi'j trof heur wienstok en viegeboom
en verwoestte de bomen in heur gebied.
34 Hi'j praotte en de sprinkhaene kwam
mit zien larven, niet te tellen,
35 die vrat al et gruun van de velden,
die vrat et gewas van heur akkers.
36 Hi'j trof de eerstgeborenen in heur laand,
heur starke ooldste zeunen.
37 Hi'j leut zien volk votgaon mit zulver en goold,
gieniene in heur stammen gong straampelend vot.
38 Iegypte was vervuld van aangst
en zag heur mit bliedschop gaon.
39 Hi'j hong een wolke op as gedien
en ontsteuk vuur om de naacht te verlochten.
40 Op heur vraoge leut hi'j kwattels kommen,
mit bolle uut de hemel stilde hi'j heur honger,
41 hi'j sleug de rots eupen en d'r vloeide waeter,
een revier stromend in uutdreugd laand.
42 Hi'j docht an zien heilig woord,
geven an Abraham, zien knecht,
43 hi'j leut zien volk in vreugde votgaon,
zien uutverkoren volk jubelend gaon.
44 Hi'j gaf heur et laand van aandere volken,
et bezit van vremde naosies was heur diel.
45 Zi'j mossen daor zien geboden naleven
en heur holen an zien wet.
Halleluja!
 
 
Psalm 106.
1 Halleluja!
Eer de Heer, want hi'j is goed,
iewig duurt zien trouw.
2 Wie kan zien machtige daoden verwoorden,
wie de roem van de Heer klinken laoten?
3 Gelokkig die heur holen an et recht
en doen wat rechtveerdig is, iederkeer weer.
4 Daenk an mi'j, Heer, uut liefde veur jow volk,
kiek naor mi'j omme as jow et redden kommen,
5 dan zal ik jow uutverkorenen gelokkig zien,
wille vienen in de bliedschop van jow volk,
volzitten van trots op jow liefste bezit.
6 Wi'j hebben zundigd zoas oonze veuroolden,
wi'j hebben et niet red en verkeerde dingen daon.
7 Doe oonze veuroolden in Iegypte weren,
sleugen zi'j gien acht op jow wonderen,
dochten zi'j niet an jow tekens van trouw,
en kwammen in opstaand an de oever van de Rietzee.
8 Toch redde hi'j heur, tot roem van zien naeme,
om heur zien macht te tonen.
9 Op zien driegen vul de Rietzee dreuge,
hi'j leidde heur deur de diepte as deur een woestijn.
10 Hi'j redde heur uut de greep van heur haters,
verloste heur uut de greep van de vi'jaand.
11 Et waeter bedekte heur belaogers,
niet iene van heur bleef in leven.
12 Doe hadden zi'j fedusie in zien woorden
en bezongen ze zien roem,
13 mar lieke vlogge vergatten zi'j wat hi'j had daon,
ze waachtten niet geduldig zien plannen of.
14 Onverzaezem was heur eetlust in de woestijn,
ze daegden God uut in et druge laand.
15 Hi'j gaf heur wat zi'j verlangden,
zo vule dat ze d'r in stikten.
16 In et kaamp wodden zi'j ofgeunstig op Mozes,
en op Aäron, de heilige knecht van de Heer.
17 De eerde eupende him: Datan wodde verzwolgen
en de bende van Abiram bedolven.
18 Vuur verbrandde heur anhang,
een foeleinige vlam het de schuldigen verteerd.
19 Zi'j maekten een stierkalf bi'j de Horeb
en beugen heur veur een stok iezer.
20 God, heur eer, ruilden zi'j in veur een bield
van een dier dat grös vret.
21 Vergeten weren zi'j God, heur redder,
die wat groots daon had in Iegypte,
22 wonderen in et laand van Cham,
geduchte daoden bi'j de Rietzee.
23 Hi'j besleut heur uut te roeien,
mar Mozes, de man die hi'j keuzen had,
verdedigde heur, gong veur him staon
en keerde zien dodelike woede of.
24 Zi'j weigerden et begeerlike laand
en hadden gien fedusie in zien woord.
25 Ze bleven klaegend in heur tenten
en wollen niet luusteren naor de Heer.
26 Hi'j stak zien haand omhogens en zweerde
heur omme te brengen in de woestijn,
27 heur naozaoten te verspreiden onder de volken,
te verstri'jen over alle lanen.
28 Zi'j verbunnen heur an de Baäl van de Peor
en atten van offers veur de dooien.
29 Ze griefden him mit heur gedregings,
en onder heur brak een plaoge uut.
30 Pinechas kwam overaende en tussenbeide,
en de plaoge wodde bedwongen.
31 Et is him toerekend as een rechtveerdige daod,
van geslaacht op geslaacht, tot in iewighied.
32 Zi'j wekten zien argernis bi'j et waeter van Meriba
en mos Mozes et belieden,
33 want doe zi'j heur verzetten tegen God zien geest,
praotte hi'j te vlogge en onbezunnen.
34 Zi'j roeiden de volken niet uut
die de Heer heur anwezen had,
35 vermengden heur alderdeegst mit heur
en spiegelden heur an heur daoden,
36 vereerden heur godebeelden
en raekten verstrikt in heur netten.
37 Zi'j brochten heur zeunen en dochters
te offer an de demonen
38 en vergeuten et bloed van onschuldigen,
et bloed van heur zeunen en dochters,
offerd an de beelden van Kanaän.
Een stroom van bloed ontheiligde et laand.
39 Zi'j wodden onrein deur heur daoden,
overspeulig was heur gedrag.
40 Doe ontsteuk de Heer in argernis,
hi'j gruwde van zien volk, zien liefste bezit.
41 Hi'j gaf et in de macht van vremde volken,
zi'j wodden overheerst deur heur haters,
42 onderdrokt deur heur vi'janen,
en mossen zwichten veur heur macht.
43 Een protte keren kwam hi'j heur bevri'jden,
mar zi'j hullen vol in opsternaote gedregings
en zonken weg deur eigen schuld.
44 Toch zag hi'j naor heur omme, iederkeer
as hi'j heur klaegen heurde in heur nood.
45 Hi'j docht weer an zien verbond mit heur,
zo trouw was hi'j dat hi'j him beklaegd vuulde
46 en medelieden wekte bi'j iederiene
die heur wegvoerd hadden.
47 Red oons, Heer, oonze God,
breng oons bi'jmekeer uut de aandere volken,
dan loven wi'j jow heilige naeme
en maeken groots jow roem bekend.
48 Prezen is de Heer, de God van Israël,
van iewighied tot iewighied.
Laot et hiele volk antwoorden: "Amen!"
Halleluja!
 
 
Psalm 107.
1 "Eer de Heer, want hi'j is goed,
iewig duurt zien trouw."
2 Zo praoten zi'j, die deur de Heer verlost binnen,
die hi'j verloste uut de greep van de aangst,
3 bi'jmekeer brocht uut alle lanen,
uut et oosten en et westen,
uut et noorden en et zuden.
4 Soms doolden zi'j deur de woestijn,
mar ze vunnen gien weg in de wildernis,
gien stad, en gien woonstee.
5 Ze kregen honger en dust
en kwienden van uutputting weg.
6 Ze reupen in heur aangst tot de Heer –
hi'j het heur bevri'jd uut een protte geveren,
7 hi'j wees heur de rechte weg,
de weg naor een stad, een woonstee.
8 Laoten zi'j de Heer loven om zien trouw,
om zien wonderen veur de meensken daon,
9 wie dust had, gaf hi'j te drinken,
wie honger had, volop te eten.
10 Soms woonden ze in donkere krochten
as slaven mit iezeren boeien,
11 want ze hadden heur tegen God zien woorden verzet,
de raod van de Allerhoogste verwurpen,
12 hi'j leut heur bugen onder een zwaore last,
zi'j vullen, en d'r was gieniene die hulp.
13 Zi'j raosden in heur aangst tot de Heer –
hi'j het heur redded uut een protte geveren,
14 haelde heur weg uut donkere hollen
en brak heur boeien an stokken.
15 Laoten zi'j de Heer loven om zien trouw,
om zien wonderen veur meensken daon,
16 broonzen deuren het hi'j verbriezeld,
iezeren grundels verbreuken.
17 Soms leidden zi'j een lichtzinnig leven
en gongen onder heur zunden veurover,
18 ze gruwden van ieder eten
en weren dichtebi'j de poorten van de dood.
19 Ze raosden in heur aangst tot de Heer –
hi'j het heur redded uut een protte geveren,
20 hi'j stuurde zien woord en geneesde heur,
redde heur van et graf.
21 Laoten zi'j de Heer loven om zien trouw,
om zien wonderen veur meensken daon,
22 laoten zi'j him daankoffers brengen,
juichend zien daoden bezingen.
23 Soms daelden zi'j of naor zee,
gongen an boord en beveerden et grote waeter,
24 ze zaggen de daoden van de Heer,
zien wonderen op de oceaan.
25 Hi'j praotte en ontketende storm,
hi'j zwiepte de golven hoge op.
26 Zi'j stegen tot an de hemel, vullen daele in de diepte,
heur maege keerde omme van ellende,
27 ze tolden en roegelden as zoeplappen,
alle kennis hulp heur niks.
28 Ze reupen in heur aangst tot de Heer –
hi'j leidde heur weg uut een protte geveren,
29 hi'j brocht de storm tot zwiegen,
de golven gavven heur daele.
30 Ze wodden bliede dat de zee tot rust kwam,
hi'j brocht heur naor een veilige haven.
31 Laoten zi'j de Heer loven om zien trouw,
om zien wonderen veur meensken daon,
32 him hoge verheffen as et volk bi'jmekeer is,
him loven in de ronte van de ooldsten.
33 Hi'j maekt van revieren een woestijn,
van waeterbronnen dustig laand,
34 van vruchtber laand een zooltene zee
vanwegens et kwaod van de bewoners.
35 Hi'j maekt van woestijnen waeterlaand,
van dreug gebied een bronrieke streek.
36 Hi'j laot daor wonen wie honger leden,
zi'j stichten een stad, een woonstee,
37 zi'jen akkers in, plaanten droevetunen,
mit een rieke oogst an vruchten.
38 Zegent hi'j heur, zi'j wodden slim talriek
en ok heur vee breidet him uut,
39 zegent hi'j niet, heur tal nemt of, ze bugen
onder de last van onheil en verdriet.
40 Hi'j stot schaande uut over meensken in anzien,
hi'j laot heur dolen in een woesteni'je zonder uutweg;
41 de aarme meensken huded hi'j veur slavernij,
heur femilies maekt hi'j talriek as kudden.
42 Wie oprecht binnen, zien et mit bliedschop,
wie onrecht dot, moet zwiegen.
43 De wieze nemt dit te hatte
en kent de trouw van de Heer.
 
 
Psalm 108.
1 Een lied, een psalm van David.
2 Mien hatte is gerust, o God,
ik wil zingen en speulen. Mien ziel,
3 wor wakker mit harp en liere,
ik wil et morgenrood wakker maeken.
4 Jow, Heer, zal ik loven in hiel de wereld,
over jow zingen veur alle volken.
5 Hemelhoog is jow liefde,
tot an de wolken riekt jow trouw.
6 Verheffe jow boven de hemels, God,
laot jow glorie hiel de eerde vervullen.
7 Bevri'jde jow geliefde volk,
help et mit jow machtige haand, verheur mi'j.
8 God het zegd in zien heiligdom:
"Juichend zal ik Sichem verpatten,
et dal van Sukkot uutmeten.
9 Van mi'j is Gilead, van mi'j is Manasse,
Efraïm is de helm op mien heufd,
Juda de scepter in mien haand.
10 Moab is mien wasbekken,
op Edom zet ik mien voete.
Over Filistea klinkt mien juichkreet."
11 Wie brengt mi'j de vesting binnen,
wie zal mi'j naor Edom leiden?
12 Bin jow et niet, God, jow die oons verstoten had,
voeren jow niet, God, oonze legers an?
13 Stao oons bi'j tegen de vi'jaand,
de hulpe van meensken is ommenocht.
14 Mit God zullen wi'j winnen,
hi'j zal oonze vi'janen vertrappen.
 
 
Psalm 109.
1 Veur de koorleider. Van David, een psalm.
God, die ik eer, hool je niet stille,
2 want vi'janig en bedrieglik is de mond
van heur die mi'j beschuldigen,
heur tonge zegt niks as leugens,
3 ze bestoken mi'j mit woorden van haat,
zonder reden bestrieden ze mi'j.
4 Ik bidde veur heur,
mar mien liefde ropt vi'jaandschop op,
5 zi'j vergellen goed mit kwaod,
woorden van haat bin heur daank veur mien liefde:
6 "Wies een gewetenloos man an
die him anklaegt bi'j de rechter.
7 Dat hi'j schuldig vunnen wodt
en dat zien gebed God niet beriekt.
8 Dat zien daegen teld binnen,
een aander zien ambt overnemt,
9 dat hi'j zien kiender vaderloos,
zien vrouw as wedevrouw aachterlat.
10 Dat zien kiender bedelend ommezwarven,
naor eten zukende in et puun van heur huzen,
11 dat schuldeisers beslag leggen op zien bezit
en vremden stelen wat hi'j muuizem kregen het.
12 Dat gieniene him trouw blift,
gieniene him ontfarmt over zien kiender,
13 dat zien naogeslaacht veurgoed verdwient,
heur naeme nao heur leven uutwist wodt.
14 Dat de schuld van zien veuroolden de Heer in gedaachte blift,
de zunde van zien moeke niet uutwist wodt,
15 dat heur zunde en schuld de Heer de hieltied veur ogen staon
en gieniene op eerde heur naeme nog gedaenkt.
16 Want hi'j bewees an gieniene trouw,
hi'j vervolgde zwakken en aarme meensken,
wanhopigen dreef hi'j de dood in.
17 Dat de vluuk die hi'j liefhad him treft,
de zegen die hi'j een aander misgunde
him nooit toevalen zal.
18 Dat de vluuk him as een maantel omhult,
zien lichem vult as waeter,
zien bonkerak deurdringt as eulie.
19 Dat de vluuk as et klied is dat hi'j an het,
as de riem die hi'j daegeliks omme het!"
20 Laot zó de Heer mien anklaegers straffen,
heur die zels over mi'j dit kwaod ofroepen.
21 Mar jow, Heer, mien God,
doe veur mi'j wat tot ere van jow naeme is:
bevri'jde mi'j, jow bin goed en trouw.
22 Ik bin verzwakt en aarm,
gewond in et diepste van mien hatte.
23 Ik verdwien as een schaad dat lengt,
as een sprinkhaene die ofschudded wodt;
24 mien kni'jen bin rondgeer van et vaasten,
ik bin tot op mien bonken vermaegerd.
25 Ik wek de lachlust op,
wie mi'j zicht schudt schaelik et heufd.
26 Helpe mi'j, Heer, mien God,
redde mi'j in jow trouw,
27 dan zullen zi'j weten dat et jow haand is,
dat jow, Heer, dit daon hebben.
28 Komt van heur de vluuk, van jow verwaacht ik zegen,
schaande over mien belaogers, vreugde over jow knecht,
29 hoon zal et klied wezen van wie mi'j anklaegen,
schaande de maantel die ze an hebben.
30 De Heer zal ik priezen mit lude stemme,
him loven te midden van een hieleboel,
31 hi'j staot de aarme meensken te ziede
en redt heur uut de greep van heur rechters.
 
 
Psalm 110.
1 Van David, een psalm.
De Heer zegt tegen mien heer:
"Gao an mien rechterhaand zitten,
ik maek van je vi'janen
een baank veur je bienen."
2 Uut Sion riekt de Heer jow
de scepter van de macht,
jow zullen heersen over jow vi'janen.
3 Jow volk staot klaor op de dag dat jow te striede trekken.
Op de heilige bargen, uut de schoot van et morgenlochten,
komt tot jow de dauw van jow jonkhied.
4 De Heer het zweerd, en komt op zien eed niet weeromme:
"Ie bin priester veur iewig,
zoas Melchisedek ok was."
5 De Heer an jow rechterhaand
verpletteren keunings op de dag van zien argernis.
6 Hi'j berecht de volken,
verplettert heufden, rondomme op eerde,
lieken staepelen him op.
7 Hi'j drinkt onderwegens uut de laek
en dan tilt hi'j zien heufd op.
 
 
Psalm 111.
1 Halleluja!
Ik wil de Heer loven mit hiel mien hatte
in de grote ronte van oprechten.
2 Machtig bin de warken van de Heer,
wie ze liefhet, onderzuukt heur.
3 Zien daoden hebben glaans en glorie,
zien rechtveerdighied hoolt staand, veur altied.
4 Hi'j stelde een gedenkdag in veur zien wonderen,
genaodig en liefdevol is de Heer.
5 Hi'j gaf eten an wie him vrezen,
iewig gedaenkt hi'j zien verbond.
6 Hi'j toonde zien volk de kracht van zien daoden
en gaf heur et laand van aandere volken.
7 Waorhied en recht bin et wark van zien hanen,
uut al zien regels bliekt zien trouw,
8 ze bin onwrikber, veur altied en iewig,
maekt, neffens waorhied en recht.
9 Hi'j het zien volk verlossing brocht,
veur iewig zien verbond insteld.
Heilig en ontzagwekkend is zien naeme.
10 Et begin van wieshied is ontzag veur de Heer,
wie leeft naor zien wet, getuugt van goed inzicht.
Zien roem hoolt staand, veur altied.
 
 
Psalm 112.
1 Halleluja!
Gelokkig de meenske mit ontzag veur de Heer
en mit liefde veur zien geboden.
2 Zien naogeslaacht geniet anzien in et hiele laand,
de oprechten wodden zegend.
3 Riekdom en weelde bewonen zien huus,
en zien rechtveerdighied hoolt staand, veur altied.
4 Hi'j straolt veur de oprechten as locht in et duuster,
genaodig, liefdevol en rechtveerdig.
5 Goed gaot et wie genaodig is en vri'jgevig,
wie zien zaeken eerlik behattigt.
6 De rechtveerdige komt nooit te valen,
de meensken zullen him iewig gedaenken.
7 Veur een vals gerucht zal hi'j niet vrezen,
hi'j is staandvaastig en vertrouwt op de Heer.
8 Staandvaastig is zien hatte en zonder vrees.
An et aende zicht hi'j zien vi'janen versleugen.
9 Gul dielt hi'j uut an de aarme meensken,
zien rechtveerdighied hoolt staand, veur altied,
hi'j zal in anzien en roem stiegen.
10 Kwaodwilligen kieken et mit argernis an,
ze verbieten heur en verliezen de moed,
al heur plannen gaon in rook op.
 
 
Psalm 113.
1 Halleluja!
Eer, dieners van de Heer,
eer de naeme van de Heer.
2 De naeme van de Heer is prezen
van now tot in iewighied.
3 Van waor de zunne opkomt tot waor zi'j ondergaot,
zi'j geleufd de naeme van de Heer.
4 Verheven boven alle volken is de Heer,
verheven boven de hemel zien luuster.
5 Wie is geliek an de Heer, oonze God,
die hoge daor boven zien woning het,
6 die zien oge richt naor beneden,
wie in de hemel en op de eerde?
7 Hi'j verheft uut et stof wie berooid is,
uut de smerigte tilt hi'j op wie van alles niks het.
8 Hi'j lat him wonen bi'j blispoters,
bi'j de hoogsten van zien volk.
9 De onvruchtbere vrouw lat hi'j wonen in et huus,
een vrolike moeke van kiender.
Halleluja!
 
 
Psalm 114.
1 Doe Israël wegtrok uut Iegypte,
et volk van Jakob dat vremdtaelige laand verleut,
2 wodde Juda zien heiligdom,
Israël zien keuninkriek.
3 De zee zag en gong d’r vandeur,
de Jordaan trok him weeromme,
4 de bargen schrokken op as rammen,
de heuvels sprongen as laomer op.
5 Waorveur, zee, gaoj' d'r vandeur,
Jordaan, trek ie je weeromme?
6 Waorveur, bargen, schrikken jim op as rammen,
springen jim, heuvels, as laomer op?
7 "Veur et anschien van de Heer, – beef, eerde! –
veur et anschien van de God van Jakob.
8 Hi'j veraandert de rots in een bron,
had gestiente in een stroom van waeter."
 
 
Psalm 115.
1 Niet oons, Heer, niet oons,
geef jow naeme alle roem,
om jow liefde, jow trouw.
2 Waorom zeggen de volken:
"Waor is die God van heur?"
3 Oonze God is in de hemel,
hi'j dot wat him goeddonkt.
4 Heur goden bin van zulver en goold,
maekt deur meenskehanen.
5 Ze hebben een mond, mar kun niet praoten,
ze hebben ogen, mar kun niet kieken,
6 ze hebben oren, mar kun niet heuren,
ze hebben een neuze, mar kun niet roeken.
7 Heur hanen kun niet taasten,
heur bienen kun niet lopen,
gien geluud komt uut heur keel.
8 Zoas zi'j, zo wodden ok heur maekers,
en ieder die op heur vertrouwt.
9 Israël, vertrouw op de Heer
– heur hulpe is hi'j, heur schilde –
10 huus van Aäron, vertrouw op de Heer
– heur hulpe is hi'j, heur schilde –
11 wie de Heer vrezen, vertrouw op de Heer
– heur hulpe is hi'j, heur schilde.
12 De Heer gedaenkt en zegent oons,
zegenen zal hi'j et volk van Israël,
zegenen et huus van Aäron,
13 zegenen wie de Heer vrezen,
van klein tot groot.
14 Mag de Heer jow talriek maeken,
jow en jow kiender.
15 Mag de Heer jow zegenen,
hi'j die hemel en eerde maekt het.
16 De hemel is de hemel van de Heer,
de eerde het hi'j an de meensken geven.
17 Niet de dooien loven de Heer,
niet wie ofdaeld binnen in de stilte,
18 wi'j bin et, wi'j zegenen de Heer,
van now tot in iewighied.
Halleluja!
 
 
Psalm 116.
1 De Heer he'k lief, hi'j heurt
mien stemme, mien smeken,
2 hi'j luustert naor mi'j,
ik roep him an, mien leven laank.
3 Banen van de dood omknelden mi'j,
aangsten van et doderiek grepen mi'j an,
ik vuulde aangst en piene.
4 Doe reup ik de naeme van de Heer:
"Heer, red mien leven toch!"
5 De Heer is genaodig en rechtveerdig,
oonze God is een God van ontfarming,
6 de Heer bescharmt et gewone volk,
machteloos was ik en hi'j het mi'j bevri'jd.
7 Kom weer tot rust, mien ziel,
de Heer is je te hulpe kommen.
8 Ja, jow hebben mien leven ontrukt an de dood,
mien ogen van traonen druugd,
mien bienen huded veur stroffelen.
9 Ik mag kuieren in et laand van de levenden
onder et oge van de Heer.
10 Ik bleef vertrouwen, ok al zee ik:
"Ik bin diepe ongelokkig."
11 Al te vlogge docht ik:
Gien meenske die zien woord hoolt.
12 Hoe kan ik de Heer vergoeden
wat hi'j veur mi'j daon het?
13 Ik zal de beker van bevri'jding heffen,
de naeme anroepen van de Heer
14 en mien geloften an de Heer inlossen
in et bi'jwezen van hiel zien volk.
15 Mit piene zicht de Heer
de dood van zien getrouwen.
16 Ach, Heer, ik bin jow knecht,
jow knecht bin ik, de zeune van jow dienstmaegien:
jow hebben mien boeien verbreuken.
17 Jow wil ik een daankoffer brengen.
Ik zal de naeme van de Heer anroepen
18 en mien geloften an de Heer inlossen
in et bi'jwezen van hiel zien volk,
19 in de veurtunen van et huus van de Heer,
binnen jow muren, Jeruzalem.
Halleluja!
 
 
Psalm 117.
1 Eer de Heer, alle volken,
pries him, alle naosies:
2 zien liefde veur oons is massaol,
iewig duurt de trouw van de Heer.
Halleluja!
 
 
Psalm 118.
1 Eer de Heer, want hi'j is goed,
iewig duurt zien trouw.
2 Laot Israël zeggen:
"Iewig duurt zien trouw" –
3 et huus van Aäron zeggen:
"Iewig duurt zien trouw" –
4 wie de Heer vreest, zeggen:
"Iewig duurt zien trouw."
5 In mien nood he'k reupen: "Heer!"
En de Heer zee doe, hi'j gaf mi'j ruumte.
6 Mit de Heer an mien ziede he'k niks te vrezen,
wat kun meensken mi'j doen?
7 Mit de Heer, mien helper, an mien ziede,
kiek ik op mien haters daele.
8 Beter te schoelen bi'j de Heer
as te vertrouwen op meensken.
9 Beter te schoelen bi'j de Heer
as te vertrouwen op manluden mit macht.
10 Alle volken hadden mi'j insleuten
– ik weerstond ze mit de naeme van de Heer –
11 ze sleuten mi'j van alle kaanten in
– ik weerstond ze mit de naeme van de Heer –
12 ze sleuten mi'j in as een zwaarm bi'jen
mar doofden hadde as een vuur van stiekels
– ik weerstond ze mit de naeme van de Heer.
13 Jim sleugen mi'j en ik vul,
mar de Heer het hulpen.
14 De Heer is mien starkte, mien lied,
hi'j gaf mi'j de overwinning.
15 Heur, gejubel om de overwinning
in de tenten van de rechtveerdigen:
de rechterhaand van de Heer dot machtige daoden,
16 de rechterhaand van de Heer verheft mi'j,
de rechterhaand van de Heer dot machtige daoden.
17 Ik zal niet starven, mar leven
en de daoden van de Heer verhaelen:
18 de Heer het mi'j straft,
mar mi'j niet priesgeven an de dood.
19 Eupen veur mi'j de poorten van de gerechtighied,
ik wil binnengaon om de Heer te loven.
20 Dit is de poort die leidt naor de Heer,
hier gaon de rechtveerdigen binnen.
21 Ik wil jow loven omreden jow antwoordden
en mi'j de overwinning gavven.
22 De stien die de bouwers ofkeurden
is een hoekstien wodden.
23 Dit is et wark van de Heer,
een wonder in oonze ogen.
24 Dit is de dag die de Heer maekt het,
laoten wi'j juichen en oons verheugen.
25 Heer, geef oons de overwinning,
Heer, geef oons veurspoed.
26 Zegend, wie komt mit de naeme van de Heer.
Wi'j zegenen jow vanuut et huus van de Heer.
27 De Heer is God, hi'j het oons locht brocht.
Vier feest en gao mit grune twiegen
tot an de horens van et alter.
28 Jow bin mien God, jow zal ik loven,
hoge za'k jow priezen, mien God.
29 Eer de Heer, want hi'j is goed,
iewig duurt zien trouw.
 
 
Psalm 119.
1 Gelokkig die de volmaekte weg gaon
en leven naor de wet van de Heer,
2 gelokkig die zien regels volgen,
him zuken mit hiel heur hatte.
3 Zi'j bedrieven gien onrecht,
mar gaon de wegen die hi'j wiest.
4 Jow regels hebben jow geven
zodat wi'j oons d'r an holen.
5 Laot toch mien wegen recht wezen,
ik wil mi'j holen an jow wetten.
6 Ik zal nooit beschaemzem staon
as ik jow geboden in achte neme.
7 Ik zal jow loven mit een oprecht hatte
as ik jow rechtveerdige regels leer.
8 Ik zal mi'j holen an jow wetten –
verlaot mi'j dan niet veurgoed.
9 Hoe kan, wie jong is zuver leven?
Deur him te holen an jow woord.
10 Mit hiel mien hatte hebbe ik jow zocht,
laot mi'j niet ofdwaelen van jow geboden.
11 Jow belofte he'k in mien hatte burgen,
zo zal ik niet tegen jow zundigen.
12 Prezen bin jow, Heer,
onderwies mi'j in jow wetten.
13 Mien lippen hebben uutspreuken
wat jow mond oons veurschreef.
14 Leven naor jow regels geft mi'j vreugde,
meer vreugde as riekdom en overvloed.
15 Jow regels wil ik overdaenken,
et oge op jow paeden richt.
16 Ik verheug mi'j in jow wetten,
jow woord za'k niet vergeten.
17 Wees goed veur jow knecht – dan zal ik leven
en mi'j holen an jow woord.
18 Neem de sluier van mien ogen – dan zal ik zien
hoe wonderlik mooi jow wet is.
19 Ik bin een vremdeling op eerde,
verschoel jow geboden niet veur mi'j.
20 Mien ziel kwient weg van verlangen
naor jow regels, daegs en naachs.
21 Jow zullen de hoogmoedigen straffen,
de vervluukten die ofdwaelen van jow geboden.
22 Neem spot en verachting van mi'j weg,
want ik hebbe jow richtlijnen volgd.
23 Al spannen machtigen tegen mi'j saemen,
jow knecht blift jow wetten overdaenken.
24 Jow richtlijnen verheugen mi'j,
ze geven mi'j goeie raod.
25 Mien ziel ligt daele drokt in et stof,
laot mi'j leven zoas jow beloofd hebben.
26 Vertel ik jow mien wegen, dan geven jow bescheid.
Onderwies mi'j in jow wetten.
27 Leer mi'j de weg van jow regels begriepen,
en ik zal jow wonderen overdaenken.
28 Mien ziel goelt van verdriet,
richt mi'j op zoas jow beloofd hebben.
29 Hool mi'j veer van bedrieglike wegen
en leer mi'j genaodig jow wet.
30 Ik hebbe de betrouwbere weg keuzen,
mit jow regels veur ogen.
31 Ik drok jow regels an mien hatte,
Heer, maek mi'j niet beschaemzem.
32 Ik zal deurgaon op de weg van jow geboden,
want jow geven mi'j ruumte.
33 Wies mi'j, Heer, de weg van jow wetten,
dan volg ik die tot an et aende toe.
34 Geef mi'j inzicht, en ik zal jow wet volgen,
him onderholen mit hiel mien hatte.
35 Laot mi'j et pad gaon van jow geboden,
dat is mi'j et liefst.
36 Buug mien hatte naor jow regels
en niet naor winstbejag.
37 Hool mien ogen of, van wat leeg is,
laot mi'j jow wegen gaon, en leven.
38 Kom jow belofte an jow knecht nao,
dan zal ik vol van ontzag veur jow wezen.
39 Hool spot van mi'j of: die maekt mi'j bange,
mar jow regels maeken mi'j gelokkig.
40 Hoe gunter ik naor jow regels,
doe mi'j leven in jow gerechtighied.
41 Laot mi'j, Heer, jow trouw ondervienen,
redde mi'j, zoas jow beloofd hebben.
42 Dan kan ik bescheid geven an wie mi'j bespot,
want ik vertrouw op jow woord.
43 Neem de waorhied nooit weg uut mien mond,
in jow regels stel ik mien hope.
44 Ik zal mi'j holen an jow wet,
veur iewig en altied.
45 Laot mi'j deurgaon op een roeme weg,
want de hieltied zuuk ik jow regels.
46 Dan kan ik alderdeegst veur keunings getugen
van jow richtlijnen, zonder schaemte.
47 Ik verheug mi'j in jow geboden,
ik hebbe ze lief.
48 Ik kiek uut naor jow geboden,
ik hebbe ze lief.
Jow wetten blief ik overdaenken.
49 Daenk an et woord, tot jow knecht zegd,
waormit jow mi'j hoop geven hebben.
50 Dit is de troost in mien ellende:
dat jow belofte mi'j leven dot.
51 Al lachen de hoogmoedigen mi'j ok uut,
ik wiek niet of van jow wet.
52 Ik daenk an jow iewige regels,
Heer, daorin vien ik troost.
53 Ik bin d’r stille van dat zundige meensken
jow wet verlaoten.
54 Jow wetten bin veur mi'j as vassies
in et huus waor ik as vremdeling woon.
55 Alderdeegst in de naacht daenk ik an jow naeme, Heer,
en hool ik mi'j an jow wet.
56 Dit is mi'j geven:
dat ik jow regels volge.
57 Heer, mien ienig bezit, ik hebbe beloofd
mi'j te holen an jow woorden.
58 Mit hiel mien hatte zuuk ik jow geunst,
wees mi'j genaodig zoas jow beloofd hebben.
59 Ik hebbe prakkeseerd over de weg die ik gao
en volge weer et spoor van jow richtlijnen,
60 ik haost mi'j, en treuzel niet
mi'j te holen an jow geboden.
61 Al zetten rondom mi'j zundige meensken heur strikken,
jow wet vergeet ik niet.
62 Midden in de naacht kom ik overaende en eer jow
om jow rechtveerdige regels.
63 Ik bin een vrund van iederiene die jow vrezen
en heur holen an jow regels.
64 De eerde is vol van jow trouw, Heer,
onderwies mi'j in jow wetten.
65 Jow bin goed west veur jow knecht,
Heer, zoas jow beloofd hebben.
66 Leer mi'j goed oordielen en onderscheiden,
ik hebbe vertrouwen in jow geboden.
67 Veur ik vernederd wodde, taastte ik mis,
now hool ik mi'j an jow woord.
68 Jow bin goed west en hebben goed daon,
onderwies mi'j in jow wetten.
69 Hoogmoedigen beschuldigen mi'j vals,
mar ik volge jow regels, mit hiel mien hatte,
70 gevuulloos as vet is heur hatte,
mar ik verheug mi'j in jow wet.
71 Et was goed veur mi'j dat ik vernederd wodde,
zo leerde ik jow wetten kennen.
72 Goed veur mi'j is de wet uut jow mond,
beter as een schat an goold en zulver.
73 Jow hanen hebben mi'j maekt en vormd,
geef mi'j inzicht, dan leer ik jow geboden.
74 Wie jow vrezen zien mi'j mit bliedschop,
in jow woord heb ik mien hope steld.
75 Ik weet et, Heer,
jow regels bin rechtveerdig,
en jow vernederden mi'j in jow trouw.
76 Mag jow liefde mi'j troedelen,
zoas jow an jow knecht beloofd hebben.
77 Heb mededogen mit mi'j, en ik zal leven,
jow wet verheugt mi'j.
78 Laot de hoogmoedigen beschaemzem staon,
zi'j doen mi'j kwaod mit heur leugens,
mar ik overdaenk jow regels.
79 Laot et mien vrund wezen wie jow vreest
en jow richtlijnen kent.
80 Laot mi'j volmaekt naor jow wetten leven,
dan zal ik niet beschaemzem staon.
81 Mien ziel guntert naor de redding die jow brengen,
in jow woord heb ik mien hope steld.
82 Mien ogen gunteren naor jow belofte,
wanneer zullen jow mi'j troosten?
83 Al schrompel ik weg as een leren poede in de rook,
jow wetten vergeet ik niet.
84 Hoeveule daegen nog telt et leven van jow knecht,
wanneer zullen jow mien vervolgers berechten?
85 Zi'j hebben veur mi'j een koele greuven,
de hoogmoedigen die jow wet niet erkennen.
86 Al jow geboden bin betrouwber,
mar leugens aachtervolgen mi'j – kom mi'j te hulpe!
87 Ik was haost van de eerde verdwenen,
toch he'k jow regels niet verlaoten.
88 Blief mi'j trouw, laot mi'j leven,
dan hool ik mi'j an de richtlijn uut jow mond.
89 Heer, veur iewig
staot jow woord in de hemel vaaste.
90 Jow trouw duurt van geslaacht op geslaacht,
jow hebben de eerde follementen geven en zi'j hoolt staand.
91 Naor jow regels blieven hemel en eerde bestaon,
alles is an jow onderwurpen.
92 Verheugde ik mi'j niet in jow wet,
ik zol vergaon van ellende.
93 In iewighied zal ik jow regels niet vergeten,
daordeur holen jow mi'j in leven.
94 Ik bin van jow, redde mi'j,
want de hieltied zuuk ik jow regels.
95 Zundige meensken bin uut op mien ondergaank,
mar jow richtlijnen geven mi'j inzicht.
96 An alles, hoe volmaekt ok, zag ik een aende,
mar jow gebod is grenzeloos roem.
97 Hoe lief heb ik jow wet,
hiel de dag is hi'j in mien gedaachten.
98 Jow gebod maekt mi'j wiezer as mien vi'janen,
ik bin d'r iewig mit verbunnen.
99 Ik bin verstaandiger as al mien leermeesters,
want ik overdaenk jow richtlijnen,
100 ik hebbe meer inzicht as oolderen,
want jow regels volg ik op.
101 Mien bienen mieden ieder pad dat slecht is,
zo kan ik mi'j holen an jow woord,
102 van jow regels wiek ik niet of,
jow bin et die mi'j lesgeven.
103 Hoe zute bin jow woorden veur mien gehemelte,
zuter as hunning veur mien mond.
104 Jow regels geven mi'j inzicht,
daorom he'k een hekel an ieder bedrieglik pad.
105 Jow woord is een laampe veur mien voete,
een locht op mien pad.
106 Ik zweer mi'j te holen an jow rechtveerdige regels
en ik zal mien eed gestaand doen.
107 Ik bin zo diepe vernederd,
hool mi'j in leven, Heer, zoas jow beloofd hebben.
108 Anvere, Heer, de lof uut mien mond
en onderwies mi'j in jow regels.
109 Mien leven is alsmar in geveer,
mar jow wet vergeet ik niet.
110 Zundige meensken hebben veur mi'j een net spannen,
mar ik wiek niet of van jow regels.
111 Jow richtlijnen bin mien iewig bezit,
zi'j bin de vreugde van mien hatte.
 
 
Psalm 120.
1 Een pelgrimslied.
Roep ik in mien nood tot de Heer,
hi'j geft mi'j bescheid.
2 Bevri'jde mien ziel, Heer,
van lippen die flouwen,
van de tonge die bedriegt.
3 Wat zal je straf wezen,
bedrieglike tonge,
en wat je straf nog verzwaoren?
4 Pielken, scharp maekt veur de stried,
en dan glundig hooltskool van brem!
5 Ach, dat ik moet wonen in Mesech,
veer van huus bi'j de tenten van Kedar.
6 Te lange al woont mien ziel
bi'j meensken die een hekel an vrede hebben.
7 Praot ik woorden van vrede,
zi'j willen oorlog.
 
 
Psalm 121.
1 Een pelgrimslied.
Ik slao mien ogen op naor de bargen,
van waor komt mien hulpe?
2 Mien hulpe komt van de Heer
die hemel en eerde maekt het.
3 Hi'j zal je voete niet waankelen laoten,
hi'j zal niet sloemeren, je waachter.
4 Nee, hi'j sloemert niet,
hi'j slapt niet,
de waachter van Israël.
5 De Heer is je waachter,
de Heer is et schaad
an je rechterhaand:
6 daegs kan de zunne je niet stikken,
naachs de maone je gien schae doen.
7 De Heer huded je veur alle kwaod,
hi'j waekt over je leven,
8 de Heer hoolt de waacht
over je gaon en je kommen
van now tot in iewighied.
 
 
 
Psalm 122.
1 Een pelgrimslied van David.
Verhoopt was ik doe ik heurde:
"Wi'j gaon naor et huus van de Heer,"
2 verhoopt bin ik, now oonze voeten
binnen je poorten staon, Jeruzalem.
3 Jeruzalem, as een stad bouwd,
hecht en dichte opmekere.
4 Daor kommen de stammen saemen,
de stammen van de Heer,
om Israël zien plicht te vervullen,
te priezen de naeme van de Heer.
5 Daor zetelt et gerecht,
daor troont et huus van David.
6 Vraog om vrede veur Jeruzalem:
"Dat rust hebben die van je holen,
7 dat vrede heerst binnen je muren
en rust in je vesting."
8 Om mien verwaanten en vrunden
zeg ik: "Vrede is in jow."
9 Om et huus van de Heer, oonze God,
weenske ik je al et goeie.
 
 
Psalm 123.
1 Een pelgrimslied.
Naor jow slao ik mien ogen op,
naor jow die in de hemel troont,
2 zoas de ogen van een slaaf
de haand van zien heer volgen,
en de ogen van een slavinne
de haand van heur meesteres,
zo volgen oonze ogen
de Heer, oonze God,
tot hi'j oons genaodig wezen wil.
3 Wees genaodig, Heer, wees oons genaodig,
wi'j wodden veracht, meer as te dregen is.
4 Meer as oonze ziel dregen kan
raekt oons achteloze spot,
de hoogmoed van onverschilligen.
 
 
Psalm 124.
1 Een pelgrimslied van David.
Was de Heer niet veur oons west,
– Israël, blief et herhaelen –
2 was de Heer niet veur oons west
doe de meensken heur tegen oons keerden,
3 ze hadden oons levend opeten,
zo slim was heur woede.
4 Dan had et waeter oons mitsleurd,
de stroom oons overspoeld,
5 wi'j zollen overspuuld wezen
deur et ziedende waeter.
6 Prezen is de Heer, die oons niet
te prooi gaf an heur tanen:
7 wi'j bin as een voegel ontsnapt
uut et net van de voegelvangers,
et net is scheurd en wi'j,
wi'j bin ontkommen.
8 Oonze hulpe is de naeme van de Heer
die hemel en eerde maekt het.
 
 
Psalm 125.
1 Een pelgrimslied.
Wie op de Heer vertrouwt is as de Sionsberg,
die onwaankelber vaaste staot veur iewig.
2 Zoas de bargen Jeruzalem omringen,
zo omringt de Heer zien volk
van now tot in iewighied.
3 De scepter van et kwaod zal niet rusten
op et laand van de rechtveerdigen
en de rechtveerdigen zullen et onrecht
de haand niet toe stikken.
4 Wees goed veur wie goed is, Heer,
veur de oprechte van hatte.
5 Mar wie een dwaelspoor gaot:
Heer, verdrief him en iederiene die onrecht doen.
Vrede over Israël!
 
 
Psalm 126.
1 Een pelgrimslied.
Doe de Heer et lot van Sion keerde,
was et as wi'j droomden,
2 dee aanders niks as lachen,
oonze tonge was klaore bliedschop.
Doe zeden alle volken:
"De Heer het veur heur wat groots daon."
3 Ja, de Heer had veur oons wat groots daon,
we weren vol vreugde.
4 Keer ok now oons lot, Heer,
zoas jow waeter weeromme kommen laoten in de woestijn.
5 Zi'j die in traonen zi'jen,
zullen oogsten mit gejuich.
6 Wie in traonen op weg gaot,
draegende de zak mit zaod,
zal thuuskommen mit gejuich,
de volle garven draegend.
 
 
Psalm 127.
1 Een pelgrimslied van Salomo.
As de Heer et huus niet bouwt,
ommenocht zwoegen de bouwers;
as de Heer de stad niet bewaekt,
ommenocht dot de waachter zien ronde.
2 Et is ommenocht
aj' vroeg in de bienen kommen,
en je laete daele geven,
je uut de naod warken veur wat bolle –
hi'j geft et zien lieveling in de slaop.
3 Kiender wodden kregen van de Heer,
de vrucht van de schoot is een beloning van God.
4 As pielken in de haand van een schutter,
zo bin kiender, verwekt in je jeugd.
5 Gelokkig de man
wie zien koker vuld is
mit pielken zoas zi'j.
Hi'j staot niet te schaande
as hi'j zien vi'janen anklaegt in de poort.
 
 
Psalm 128.
1 Een pelgrimslied.
Gelokkig iederiene die ontzag het veur de Heer
en de weg gaot die hi'j wiest:
2 ie zullen eten wat je wark opbrengt,
gelok en veurspoed kommen je toe,
3 je vrouw as een vruchtbere wienstok
in de midden van je huus,
je kiender as jonge olijfbomen
in de ronte om je taofel.
4 Ja, zo wodt de man zegend
die ontzag veur de Heer het.
5 Krieg de zegen van de Heer uut Sion,
verheug je in de veurspoed van Jeruzalem,
alle daegen van je leven,
6 en verheug je in de kiender van je kiender.
Vrede over Israël!
 
 
Psalm 129.
1 Een pelgrimslied.
Vaeke wodde ik kweld, van mien jonkhied of,
– Israël, blief et zeggen –
2 vaeke wodde ik kweld, van mien jonkhied of,
mar breuken hebben ze mi'j niet.
3 Ze trokken heur ploeg over mien rogge
en maekten lange voren,
4 mar de Heer die rechtveerdig is,
sneed de riemen van de drievers deur.
5 Beschaemzem deinzen weeromme
iederiene die Sion haten,
6 ze bin as grös op de daoken
dat verdruugt nog veur et bluuit:
7 de mi'jer vult d'r zien haand niet mit
noch de garvebiender zien aarms,
8 en gien veurbi'jganger die zegt:
"Mag de Heer jow zegenen."
Wi'j zegenen jow in de naeme van de Heer.
 
 
Psalm 130.
1 Een pelgrimslied.
Uut de diepte roep ik tot jow, Heer,
2 Heer, heur mien stemme,
wees andachtig, luuster
naor mien roep om genaode.
3 As jow de zunden blieven gedaenken, Heer,
Heer, wie hoolt dan stand?
4 Mar bi'j jow is vergeving,
daorom eert men jow mit ontzag.
5 Ik kiek uut naor de Heer,
mien ziel zicht uut naor him
en verlangt naor zien woord,
6 mien ziel verlangt naor de Heer,
meer as waachters naor de morgen,
meer as waachters uutzien naor de morgen.
7 Israël, hoop op de Heer!
Bi'j de Heer is genaode, bi'j him
is bevri'jding, altied weer.
8 Hi'j zal Israël bevri'jden
van al zien zunden.
 
 
Psalm 131.
1 Een pelgrimslied van David.
Heer, mien hatte is niet groots,
mien blik niet hoogmoedig,
ik zuuk niet wat te groot is
veur mi'j, en te hoge grepen.
2 Nee, ik bin stille wodden,
ik hebbe mien ziel tot rust brocht.
As een kiend op de aarm van zien moeke,
as een kiend is mien ziel in mi'j.
3 Israël, hope op de Heer,
van now tot in iewighied.
 
 
Psalm 132.
1 Een pelgrimslied.
Blief David gedaenken, Heer,
en alles wat hi'j deurstaon het,
2 omreden hi'j de Heer zweerd had,
de Machtige van Jakob beloofd had:
3 "Ik zal mien tente niet binnengaon
en mi'j ok niet daele geven op mien bedde,
4 mien ogen niet overgeven an de slaop
noch mien wimpers an de sloemer,
5 veurdat ik een plak vien veur de Heer,
een huus veur de Machtige van Jakob."
6 In Efrata heurden wi'j van de ark,
wi'j vunnen him in de velden van Jaär.
7 Lao'we zien huus binnengaon,
oons daelebugen an zien voeten.
8 Trek op, Heer, naor jow rustplak,
jow en jow machtige ark.
9 Laoten jow priesters heur klieden in gerechtighied,
jow getrouwen juichen van bliedschop.
10 Wies omwille van David, jow knecht,
et verzuuk van jow zalfde niet of.
11 De Heer het David trouw zweerd,
en zien belofte nemt hi'j niet weeromme:
"Iene van je naozaoten
laot ik je troon bestiegen.
12 Holen je zeunen heur an mien verbond,
an de richtlijnen die ik heur geve,
dan zullen ok heur zeunen veur altied
zetelen op je troon."
13 De Heer het Sion uutkeuzen
en as woonstee begeerd:
14 "Dit is, veur altied, mien rustplak,
hier gunter ik te wonen.
15 Ik zal Sion mit eten zegenen,
de aarme meensken bolle geven in overvloed
16 en de priesters mit ere bekleden.
Zien getrouwen zullen juichen van bliedschop.
17 Hier breng ik David zien huus in anzien,
hier stik ik een laampe an veur mien zalfde.
18 Zien vi'janen kliede ik mit schaande,
mar op zien heufd schittert een kroon."
 
 
Psalm 133.
1 Een pelgrimslied van David.
Hoe goed is et, hoe lekker om
as breurs bi'jmekeer te wonen!
2 Goed as eulie op et heufd
die daele vaalt op de baord,
de baord van Aäron,
en daele vaalt op de hals van zien klied,
3 as de dauw van de Hermon
die daele komt op de bargen van Sion.
Daor geft de Heer zien zegen:
leven veur altied.
 
 
Psalm 134.
1 Een pelgrimslied.
Zegen de Heer, jim allemaole
die de dienst van de Heer dot
en in et huus van de Heer staot,
naacht an naacht.
2 Hef jim hanen op naor et heiligdom
en zegen de Heer.
3 Mag uut Sion de Heer jow zegenen,
die hemel en eerde maekt het.
 
 
Psalm 135.
1 Halleluja!
Eer de naeme van de Heer,
eer him, knechten van de Heer,
2 jow die staon in et huus van de Heer,
in de veurtunen van et huus van oonze God.
3 Eer de Heer, want hi'j is goed,
bezing zien naeme, zo lieflik van klaank.
4 De Heer het Jakob uutkeuzen,
Israël as zien kostber bezit.
5 Ik weet et: groot is de Heer,
oonze Heer overtreft alle goden.
6 De Heer maekt alles wat hi'j wil
in de hemel en ok op de eerde
en in de diepten van de oceanen.
7 Wolken wekt hi'j op an de horizon van de eerde,
weerlochten maekt hi'j en laot regen valen,
de wiend lat hi'j los uut zien schatkaemers.
8 Hi'j trof de eerstgeborenen van Iegypte,
van meenske en van dier,
9 en dee wonderen en tekens
– in je midden, Iegypte –
veur de farao en al zien knechten.
10 Hi'j trof een protte volken
en doodde machtige keunings:
11 Sichon, keuning van de Amorieten,
en Og, keuning van Basan,
en alle keunings van Kanaän.
12 Heur laand gaf hi'j in bezit,
in bezit an Israël, zien volk.
13 Jow naeme, Heer, blift in iewighied,
over jow, Heer, zal men praoten, van geslaacht op geslaacht.
14 Want de Heer dot recht an zien volk
en ontfarmt him over zien knechten.
15 Goden van aandere volken bin van zulver en goold,
maekt deur meenskehanen.
16 Zi'j hebben een mond, mar kun niet praoten,
zi'j hebben ogen, mar kun niet kieken,
17 zi'j hebben oren, mar kun niet heuren;
d'r komt gien aosem uut heur mond.
18 Zoas zi'j, zo wodden ok heur maekers,
en iederiene die op heur vertrouwt.
19 Huus van Israël, prieze de Heer,
huus van Aäron, prieze de Heer,
20 huus van Levi, prieze de Heer,
wie de Heer vrezen, prieze de Heer.
21 Prezen is de Heer op de Sion,
hi'j die zien huus in Jeruzalem het.
Halleluja!
 
 
Psalm 136.
1 Eer de Heer, want hi'j is goed
– iewig duurt zien trouw –
2 eer de allerhoogste God
– iewig duurt zien trouw –
3 eer de oppermachtige Heer
– iewig duurt zien trouw –
4 die wonderen dot, hi'j allienig
– iewig duurt zien trouw –
5 die de hemel maekte, mit wieshied
– iewig duurt zien trouw –
6 die de eerde uitspreidde, op et waeter
– iewig duurt zien trouw –
7 die de grote lochten maekte
– iewig duurt zien trouw –
8 de zunne, om te heersen over de dag
– iewig duurt zien trouw –
9 maone en steerns, om te heersen over de naacht
– iewig duurt zien trouw –
10 die Iegypte trof, in heur eerstgeborenen
– iewig duurt zien trouw –
11 en Israël wegleidde, uut heur midden
– iewig duurt zien trouw –
12 mit krachtige haand en heven aarm
– iewig duurt zien trouw –
13 die de Rietzee spleet, in twiejen
– iewig duurt zien trouw –
14 en Israël overbracht, daor midden deurhenne
– iewig duurt zien trouw –
15 en de farao mit zien leger aachterleut, in de Rietzee
– iewig duurt zien trouw –
16 die zien volk leidde, in de woestijn
– iewig duurt zien trouw –
17 die geduchte keunings versleug
– iewig duurt zien trouw –
18 en machtige keunings doodde
– iewig duurt zien trouw –
19 Sichon, keuning van de Amorieten
– iewig duurt zien trouw –
20 en Og, de keuning van Basan
– iewig duurt zien trouw –
21 en heur laand weggaf, as bezit
– iewig duurt zien trouw –
22 as bezit an Israël, zien knecht
– iewig duurt zien trouw –
23 die in oonze rampspoed an oons docht het
– iewig duurt zien trouw –
24 en oons ontrukte an oonze belaogers
– iewig duurt zien trouw –
25 hi'j geft bolle an alles wat leeft
– iewig duurt zien trouw –
26 eer de God van de hemel
– iewig duurt zien trouw!
 
 
Psalm 137.
1 An de revieren van Babel,
daor zatten wi'j te treuren
en dochten an Sion.
2 In de wilgen op de oever
hongen wi'j oonze lieren.
3 Daor dusten oonze bewaekers
te vraogen om een lied,
daor vreugen oonze beulen:
"Zing veur oons
een vrolik lied uut Sion."
4 Hoe kun wi'j zingen
een lied van de Heer
op vremde grond?
5 As ik jow vergete, Jeruzalem,
laot dan mien haand de snaoren vergeten.
6 Laot mien tonge an mien gehemelte plakken
as ik niet meer daenke an jow,
as ik Jeruzalem niet boven alles stel
wat mi'j bliede maekt.
7 Gedaenk, Heer,
de dag van Jeruzalem zien val,
doe et volk van Edom zee:
"Daele mit die stad, daele,
maek heur mit de grond geliek."
8 Babel, bi'jkotten wor ie verwoest.
Gelokkig is hi'j die wraoke nemen zal
en jow andot wat ie oons andaon hebben.
9 Gelokkig is hi'j die jow kiender gript
en op de rotsen verplettert.
 
 
Psalm 138.
1 Van David.
Ik wil jow loven mit hiel mien hatte,
veur jow zingen onder et oge van de goden,
2 mi'j bugen naor jow heilige tempel,
jow naeme loven om jow liefde en trouw:
grote dingen hebben jow beloofd, tot ere van jow naeme.
3 Doe ik jow anreup, hebben jow bescheid geven,
mi'j anvieterd en starkt maekt.
4 Laoten alle keunings op eerde jow loven, Heer,
zi'j hebben de beloften uut jow mond heurd.
5 Laoten zi'j de wegen van de Heer bezingen:
"Groot is de majesteit van de Heer.
6 De Heer is hoogverheven! Naor de nederige zicht hi'j omme,
de hoogmoedige deurzicht hi'j van vere."
7 Al is mien weg vol geveren, jow holen mi'j in leven,
jow verdedigen mi'j tegen de woede van mien vi'janen,
jow rechterhaand brengt mi'j redding.
8 De Heer zal mi'j de hieltied huden.
Heer, jow trouw duurt iewig,
laot et wark van jow hanen niet los.
 
 
Psalm 139.
1 Veur de koorleider. Van David, een psalm.
Heer, jow kennen mi'j, jow deurgronden mi'j,
2 jow weten et as ik zitte of stao,
jow deurzien van vere mien gedaachten,
3 gao ik op weg of rust ik uut, jow marken et op,
mit al mien wegen bin jow vertrouwd.
4 Gien woord ligt op mien tonge,
of jow, Heer, kennen et al.
5 Jow omsluten mi'j, van aachter en van veuren,
jow leggen jow haand op mi'j.
6 Wonderlik zoas jow mi'j kennen,
et gaot mien benul te boven.
7 Hoe zol ik an jow andacht ontkommen,
hoe an jow blikken ontkommen?
8 Klom ik op naor de hemel – jow tref ik daor an,
lag ik daele in et doderiek – jow bin daor.
9 Al nam ik de vleugels van et morgenlochten,
al streek ik daele veurbi'j de veerste zee,
10 ok daor zol jow haand mi'j leiden,
zol jow rechterhaand mi'j vaasteholen.
11 Al zee ik: "Laot et duuster mi'j opslokken,
et locht om mi'j henne veraanderen in naacht,"
12 ok dan zol et duuster veur jow niet duuster wezen –
de naacht zol oplochten as de dag,
et duuster helder wezen as et locht.
13 Jow weren et die mien nieren vormde,
die mi'j weefde in de boek van mien moeke.
14 Ik eer jow veur et ontzaglike wonder van mien bestaon,
wonderbaorlik is wat jow maekt hebben.
Ik weet et, tot in et diepste van mien ziel.
15 Doe ik in et verburgene maekt wodde,
keunstig weefd in de schoot van de eerde,
was mien wezen veur jow gien geheim.
16 Jow ogen zaggen mien vormeloos begin,
alles wodde in jow boekerolle optekend,
an de daegen van mien bestaon ontbrak d'r niet iene.
17 Hoe riek bin jow gedaachten, God,
hoe eindeloos in tal,
18 ontelber vule, meer as d'r zaandkorrels binnen.
Wor ik wakker, dan nog bin ik bi'j jow.
19 God, breng de zundige meensken omme,
– weg uut mien ogen, jim die bloed vergieten –
20 ze praoten kwaodaorig over jow,
jow vi'janen misbruken jow naeme.
21 Zol ik niet haten wie jow haten, Heer,
niet verachten wie tegen jow opstaon?
22 Ik haat heur, zo foel as ik haten kan,
zi'j bin mien vi'jaand wodden.
23 Deurgronde mi'j, God, en ken mien hatte,
peil mi'j, weet wat mi'j kwelt,
24 kiek of ik gien verkeerde weg gao,
en leide mi'j over de weg die iewig is.
 
 
Psalm 140.
1 Veur de koorleider. Een psalm van David.
2 Bevri'jde mi'j, Heer, van wie mi'j kwaod doen,
hude mi'j veur heur bruut geweld.
3 In heur hatte bedaenken zi'j lelke plannen,
de hiele dag zuken ze et gevecht.
4 Heur tonge is scharp as die van een slange,
aachter heur lippen schoelt et venien van een adder.
5 Hool mi'j, Heer, uut de hanen van schurken,
hude mi'j veur heur bruut geweld.
Zi'j bin op mien ondergaank uut,
6 in heur hoogmoed leggen ze strikken,
ze spannen mit touwen een net
en zetten een valle op mien weg.
7 Ik roepe tot de Heer: "Jow bin mien God,
luuster, Heer, naor mien smeekgebed.
8 Heer, mien God, machtige redder,
jow bescharmen mi'j op de dag van de stried.
9 Heer, geve de schurken niet wat zi'j begeren,
deurkruus heur plannen as zi'j opstaon tegen mi'j.
10 Dat et heufd van mien belaogers
troffen wodt deur de vluuk van heur lippen.
11 Dat vurige kolen op heur daele kommen,
dat ze valen in een koele waor ze nooit weer uut kommen.
12 Dat d'r in et laand veur lastertongen gien plak is,
dat et kwaod onderdrokkers tot de dood aachtervolgt."
13 Dit weet ik: de Heer dot
recht an zwakken en aarme meensken.
14 De rechtveerdigen zullen jow naeme priezen,
de oprechten wonen dichte bi'j jow.
 
 
Psalm 141.
1 Een psalm van David.
Heer, jow roep ik an, kom mi'j te hulpe,
luuster naor mi'j now ik tot jow roepe.
2 Laot mien gebed veur jow wezen as roekersgoed,
mien heven hanen as een aovondoffer.
3 Zet een waacht veur mien mond, Heer,
een post veur de deure van mien lippen.
4 Hool mien hatte veer van et kwaod,
verleide et niet tot goddeloze daoden
mit heur die onrecht bedrieven,
laot mi'j niet eten van heur overvloed.
5 Zol een rechtveerdige mi'j slaon, et was mi'j een weldaod,
zol hi'j mi'j straffen, et was balsem op mien heufd.
Zol ik lieden onder de kwaoden, dan nog bleef ik bidden,
6 en wodden heur leiders van de rotsen gooid,
ik hebbe mit heur te doen.
7 Verspreided as de eerde, ploegd en ommevrot,
ligt oons bonkerak bi'j de mond van et doderiek.
8 Mar Heer, mien God: naor jow bin mien ogen richt,
bi'j jow schoel ik, giete mien leven niet vot as waeter.
9 Hude mi'j veur de strik die zi'j spand hebben,
veur de vaalkoele van heur die onrecht doen.
10 Laot de goddelozen in heur eigen netten raeken
en laot mi'j allienig ontkommen.
 
 
Psalm 142.
1 Een keunstig lied van David, een gebed doe hi'j in de spelonk was.
2 Luud roep ik tot de Heer,
luud smeek ik de Heer om hulpe,
3 bi'j him stot ik mien hatte uut,
bi'j him klaeg ik mien nood.
4 Ik weet me gien raod,
jow kennen de weg die ik volgen moet,
jow weten dat op mien pad
een strik verburgen ligt.
5 Ik kiek op ziede en zie
gieniene die om mi'j geft,
nargens een toevlocht veur mi'j,
gieniene die hecht an mien leven.
6 Ik roepe tot jow, Heer:
"Jow bin mien schoelplak,
al wat ik hebbe in et laand van de levenden."
7 Heur mien noodkreet,
ik bin verdoffeld en mu,
verlos mi'j van mien vervolgers,
zi'j bin starker as ik.
8 Hael mi’j uut de boeien,
dat ik jow naeme loven mag
in de ronte van de rechtveerdigen:
jow hebben naor mi'j omme keken.
 
 
Psalm 143.
1 Een psalm van David.
Heer, heur mien gebed,
luuster naor mien smeken,
geef mi'j bescheid, jow bin trouw en recht deur zee.
2 Daeg jow knecht niet veur et gerecht,
veur jow is gien starveling onschuldig.
3 De vi'jaand het mi'j vervolgd,
mien leven vertrapt in et stof,
ik moet wonen in duusternis
as de dooien van herwerts ieuwen leden,
4 ik weet me gien raod,
bin schokt tot diepe in mien hatte.
5 Ik daenke weeromme an vroeger daegen,
miemer over jow daoden
en beschouwe et wark van jow hanen,
6 ik stik mien hanen naor jow uut,
dustig as dreuge eerde.
7 Heer, geef mi'j bescheid, haost jow,
mien kracht is verdoffeld.
Hool jow niet veur mi'j verburgen,
ik wor as wie ofdaeld is in et graf.
8 Laot mi'j in de morgen jow liefde heuren,
in jow stel ik mien vertrouwen,
wies mi'j de weg die ik gaon moet,
mien ziel guntert naor jow.
9 Verlos mi'j van mien vi'janen, Heer,
bi'j jow zuuk ik bescharming.
10 Leer mi'j jow wil te volbrengen,
jow bin mien God,
laot jow goeie geest mi'j leiden
over slichte grond.
11 Hool mi'j in leven, Heer, tot ere van jow naeme,
leide mi'j uut de verdrokking, deur jow gerechtighied,
12 toon jow trouw, verslao mien vi'janen,
vernietig al mien belaogers
– ik bin jow knecht.
 
 
Psalm 144.
1 Van David.
Prezen is de Heer, mien rots,
die mien hanen oefent veur de stried,
en maekt mien vingers ree veur et gevecht.
2 mien bescharmer, mien vesting,
de burcht die mi'j veilighied bödt,
et schilde waoraachter ik schoel,
hi'j die volken an mi'j onderwarpt.
3 Heer, wat is de meenske dat jow om him geven,
de starveling dat jow an him daenken?
4 Een meenske is vlochtig as een aosemtocht,
zien daegen glieren as een schaad vot.
5 Heer, schoeve jow hemel eupen en dael of,
raek de bargen an zodat ze roken.
6 Gooi jow bliksem, slao de volken uutmekere,
schiet jow pielken en verdrief heur.
7 Stik van boven de hanen naor mi’j uut,
bevri'jde mi'j, maek mi'j los van de woeste waeters,
hool mi’j uut de greep van vremden
8 die leugens vertellen mit heur mond,
bedrog verbargen in heur hanen.
9 Ik wil een ni'j lied veur jow zingen, God,
veur jow speulen op de tiensnaorige harpe,
10-11 want jow brengen keunings redding,
jow hebben David, jow knecht, bevri'jd.
Bevri'jde ok mi'j van et moordende zwaord,
maek mi'j los van de greep van vremden
die leugens vertellen mit heur mond,
bedrog verbargen in heur hanen.
12 Oonze zeunen bin as jonge plaanten,
in heur jonkhied mit liefde verzorgd,
oonze dochters as de hoekstaonders
van een peleis, zo sierlik sneden,
13 oonze schuren vuld,
mit veurraod en eten,
oonze schaopen en geiten, mit duzenden,
mit tienduzenden op oonze grond,
14 oonze kudden goed zat,
gien inval, gien uuttocht,
gien weeklacht op oonze pleinen.
15 Gelokkig et volk dat zo leven mag,
gelokkig et volk dat de Heer as God het.
 
 
Psalm 145.
1 Een loflied van David.
Jow, mien God en keuning, wil ik roemen,
jow naeme priezen tot in iewighied.
2 Iedere dag opni'j wil ik jow priezen,
jow naeme loven tot in iewighied:
3 "Groot is de Heer, him komt alle lof toe,
zien groothied is niet te begriepen."
4 Laot geslaacht nao geslaacht van jow schepping verhaelen,
jow machtige daoden deurvertellen.
5 Laoten zi'j vertellen over de glorie van jow majesteit,
ok ik wil jow wonderen veerder bekendmaeken.
6 Laoten zi'j getugen van jow geduchte daoden,
ok ik wil van jow groothied vertellen.
7 Laoten zi'j de roem van jow goedhied uutdregen,
jow gerechtighied luud bezingen:
8 "Genaodig en liefdevol is de Heer,
hi'j blift geduldig en groot is zien trouw.
9 Goed is de Heer veur alles en iederiene,
hi'j ontfarmt him over hiel zien schepping."
10 Laoten al jow schepsels jow loven, Heer,
en jow getrouwen jow priezen.
11 Laoten zi'j getugen van de luuster van jow keuningschop,
praoten over jow machtige warken,
12 an de starvelingen jow machtige daoden bekend maeken,
de glaans en de glorie van jow keuningschop:
13 "Jow keuningschop omspant de ieuwen,
jow heerschoppi'je omvat alle geslaachten."
14 "Een steun is de Heer veur wie valen is,
wie veurover gaot zet hi'j recht op.
15 Iederiene kiekt hoopvol naor jow uut,
jow geven bolle, op de goeie tied.
16 Gul is jow haand eupend,
jow vervullen et gunteren van alles wat leeft.
17 Rechtveerdig is de Heer in alles wat hi'j dot,
zien schepsels blift hi'j trouw.
18 Iederiene die him anroepen is de Heer lieke nao,
die him roepen in een vaast vertrouwen.
19 Hi'j vervult et gunteren van wie him eren,
hi'j heurt heur klacht en komt te hulpe.
20 De Heer waekt over wie him liefhet,
mar wie him ofwiezen, veegt hi'j vot."
21 Laot zó mien mond de lof zeggen van de Heer,
en alles wat leeft zien heilige naeme priezen,
tot in iewighied.
 
 
Psalm 146.
1 Halleluja!
Eer de Heer, mien ziel.
2 De Heer wil ik loven, zolange as ik leef,
mien God bezingen zolange as ik bestao.
3 Vertrouw niet op meensken mit macht,
op een starveling bi'j wie gien redding is.
4 Stokt zien aosem, hi'j keert weeromme tot de eerde,
op die dag gaot hi'j mit zien plannen te onder.
5 Gelokkig die de God van Jakob tot hulpe het,
wie zien hope vestigt op de Heer, zien God,
6 die hemel en eerde maekt het,
de zee en alles wat daor in leeft,
hi'j die trouw is tot in iewighied,
7 recht dot an de verdrokten,
bolle geft an wie honger het.
De Heer bevri'jdt de gevangenen,
8 de Heer eupent de ogen van blienen,
de Heer recht de rogge van heur die kroem lopen,
de Heer het de rechtveerdigen lief,
9 de Heer bescharmt de vremden,
kiender zonder oolden en wedevrouwen steunt hi'j,
mar wie kwaod doen, verrinneweert hi'j.
10 De Heer is keuning tot in iewighied,
je God, Sion, van geslaacht op geslaacht.
Halleluja!
 
 
Psalm 147.
1 Halleluja!
Hoe goed is et te zingen veur oonze God,
hoe lekker him oonze lof te brengen.
2 De bouwer van Jeruzalem, dat is de Heer,
hi'j brengt de ballings van Israël bi'jmekeer.
3 Hi'j geneest wie breuken binnen
en verzorgt heur diepe wonden.
4 Hi'j bepaolt et getal van de steerns,
hi'j ropt ze alle bi'j heur naeme.
5 Groot is oonze Heer en oppermachtig,
zien inzicht is niet te meten.
6 De Heer recht de rogge van vernederden
en drokt de goddelozen daele.
7 Hef veur de Heer een hymne an,
zing veur oonze God een lied bi'j de liere,
8 veur him die de hemel mit wolken bedekt,
die de eerde mit regen deurnat maekt,
die et grös op de bargen gruuien lat,
9 die eten geft an de dieren,
an de roepende jongen van de raeven.
10 Niet de kracht van peerden verheugt him,
niet de starkte van soldaoten geft him vreugde,
11 vreugde vint de Heer in wie him eren
en in wie hopen op zien liefde en trouw.
12 Prieze, Jeruzalem, prieze de Heer,
eer, Sion, ere je God.
13 Hi'j het de grundels van je poorten verstarkt,
et volk binnen je muren zegend.
14 Hi'j geft je vrede en veilige greenzen,
mit vette tarwe stilt hi'j je honger.
15 Hi'j stuurt zien bevelen naor de eerde,
vlogger as een hadde loper gaot zien woord.
16 Hi'j lat et sni'jen as wolle,
riep stri'jt hi'j uut as stof,
17 haegel gooit hi'j in brokken omlegens,
wie is tegen zien koolde bestaand?
18 Hi'j stuurt zien woord en alles smult,
hi'j stuurt zien aosem, de waeters stromen.
19 Hi'j maekt zien woorden an Jakob bekend,
zien wetten en regels an Israël.
20 Mit gien aander volk het hi'j him zo verbunnen,
mit zien wetten bin zi'j niet vertrouwd.
Halleluja!
 
 
Psalm 148.
1 Halleluja!
Eer de Heer, bewoners van de hemel,
eer him daor in de hoogten,
2 eer him, al zien herauten,
eer him, hiel zien engelmacht.
3 Eer him, zunne en maone,
eer him, heldere steerns,
4 eer him, hoogste hemels,
waeter boven de hoge hemel.
5 Laoten zi'j loven de naeme van de Heer:
op zien bevel bin ze maekt,
6 hi'j gaf heur een plak veur iewig en altied,
hi'j stelde een wet die nooit vergaon zal.
7 Eer de Heer, bewoners van de eerde,
zeemoonsters en oceanen,
8 vuur en haegel, sni'j en rook,
stormwiend die dot wat hi'j zegt.
9 Alle bargen en heuveltoppen,
hoolt dat vrucht dreegt, alle ceders,
10 dieren in et wild en dieren in 't gröslaand,
alles wat kroept en op vleugels gaot.
11 Keunings van de eerde en alle naosies,
vosten en alle leiders van de eerde,
12 jonge manluden en jonge vrouwluden,
oold en jong tegere.
13 Laoten zi'j loven de naeme van de Heer,
allienig zien naeme is hoogverheven,
zien luuster gaot eerde en hemel te boven.
14 Hi'j verhoogt et anzien van zien volk,
de roem van al wie him trouw binnen,
et volk van Israël, dat him nao an et hatte ligt.
Halleluja!
 
 
Psalm 149.
1 Halleluja!
Zing veur de Heer een ni'j lied,
roem him te midden van zien getrouwen.
2 Laot Israël verhoopt wezen over zien machtige maeker,
et volk van Sion juichen om zien keuning.
3 Laoten zi'j daansend zien naeme loven,
bi'j liere en tamboerijn veur him zingen.
4 Ja, de Heer vint vreugde in zien volk,
hi'j kroont de vernederden mit de zege.
5 Laoten zien getrouwen juichen in triomf,
nog jubelen as zi'j te ruste gaon,
6 mit lofzang veur God uut heur kelen,
een twiesniedend zwaord in heur haand.
7 De volken laoten boeten,
de naosies bestraffen,
8 heur keunings in de boeien slaon,
heur leiders mit kettens bienen,
9 et schreven recht an heur voltrekken:
dat is de glorie veur al zien getrouwen.
Halleluja!
 
 
Psalm 150.
1 Halleluja!
Eer God in zien heilig huus,
eer him in zien machtig gewulf,
2 eer him om zien krachtige daoden,
eer him om zien onaendige groothied.
3 Eer him mit hoorngeschal,
eer him mit harpe en liere,
4 eer him mit daans en tamboerijn,
eer him mit snaoren en fluite.
5 Eer him mit klinkende bekkens,
eer him mit slaonde cimbalen.
6 Alles wat aosem het, eer de Heer.
Halleluja!