Klaagliederen

in een

Stellingwarver vertaeling

Et boek Klaeglieden is een verzaemeling van vuuf lieden waorin de dichter klaegt en treurt over de verdistrewering van Jeruzalem deur de Babyloniërs onder Nebukadnessar in 586 v.Chr. De titel in de Hebreeuwse biebel is Echa ,‘Ach’, naor et eerste woord van et boek dat as iene van de vuuf Feestrollen (Megilot) een pat is van de Ketoeviem, de Geschriften. Et boek wodt leesd op de negende dag van de maond ab (juli), de jaorlikse vaasten- en rouwdag waorop et volk onder meer de verdistrewering van de tempel herdaenkt. In de meerste biebeluutgiften volgt Klaeglieden op et boek Jeremia.

Uut 2 Kronieken 35:25 kan ofleided wodden dat de klaeglieden deur de profeet Jeremia schreven binnen. Mar vandaege-de-dag wodt algemien anneumen dat de schriever ofkomstig was uut de kringen van de tempelzingers in Jeruzalem. De lieden bin niet lange nao de catastrofe in 586 ontstaon.

Et boek Klaeglieden het vuuf klaegzangen. Zi'j geven een levendig beeld van de verschrikkings die de val van Jeruzalem, dat in et boek pattietoeren Sion nuumd wodt, mit him mitbrocht. Pattie vassen maeken de indrok dat ze deur een ooggetuge schreven binnen. De schriever lat de rouw, zwaore ontgoecheling en alderaosie nao de verdistrewering van Jeruzalem zien, mar stelt daorbi'j de ellende veur as een straf van God vanwegens de eigen zunden en de zunden van de veuroolden. De dichter wist d'r niet alliend op dat God rechtveerdig is in wat hi'j dee, mar ropt ok op tot inkeer en ni'j vertrouwen op God zien liefde. D'r is ok ruumte veur hoop op een betere toekomst.

De eerste vier lieden hebben in et Hebreeuws de vorm van een acrostichon, een alfabetisch gedicht. Dat betekent dat de lieden uut aende zetten mit de twienentwintig letters van et Hebreeuwse alfabet. Et eerste, twiede en vierde lied tellen ieder twienentwintig vassen. Et dadde lied het zesenzestig vassen, omreden de hieltied drie vasriegels beginnen mit dezelde letter uut et Hebreeuwse alfabet. Et vuufde lied is gien acrostichon, mar het wel twienentwintig vassen.

Et boek as gehiel is onmiskenber poëtisch. D'r kommen verschillende vorms van parallellisme, riem en beeldspraoke in veur, en ok refreinen ontbreken niet. Kenmarkend in de tekst is et wat slepende ritme van de rouwklacht as onderstreping van de pattietoeren klaegende, verwietende toon van disse lieden. Opvalend bin de stemwisselings in et boek. Now es is een naemloze verteller an et woord, dan weer klinkt de stemme van et deur onheil troffen Sion, of van de versleugen bevolking.

De vuuf klaegzangen valen saemen mit de vuuf kepittels. Et boek zet in mit een lied over et bittere lot van Jeruzalem. In et twiede lied staot God as tegenstaander centraol. Et dadde en langste lied stelt naost wanhoop de hoop dat God zien volk recht geven zal. In et vierde lied vaalt de naodrok op de schuld van Sion en de ondergang as gevolg daorvan. Et vuufde lied is een gebed om verlossing en herstel.

Vertaeling van de Biebel (NBG 2004)

deur Piet Bult uut Ni’jberkoop

Klaeglieden 1

01 Ach, hoe ienzem ligt zi'j daor, de iens zo fleurige stad.

Een wedevrouw is ze wodden, zi'j die groot was onder de volken,

de vostin van de gewesten is tot slaverni’j vervalen.

02 De hiele naacht goelt ze, heur wangen bin nat van traonen.

D'r is gieniene die heur troost, gieniene van heur protte minnaars;

gien vrund bleef heur trouw, iederiene is tegen heur.

03 Juda is uutstoten nao een schoft van nood en zwaore onderdrokking;

zi'j ligt daor midden tussen de volken, mar vint gien rust:

heur vervolgers belaogen heur, drieven heur in et nauw.

04 De wegen naor Sion treuren, d'r bin gien feestgangers meer.

Heur poorten liggen verlaoten, heur priesters zochten,

heur maegies bin bedroefd. En zi'jzels: bitter is heur lot.

05 Heur vi'janen bin heer en meester, zo wis van heurzels.

De Heer het heur dit andaon om heur protte overtredings.

Heur kiender bin gevangen ofvoerd, veur de vi'jaand uut.

06 Sion het al heur glaans verleuren.

Heur leiders bin as hatten die gien weidegrond meer vienen.

Ze bin vlocht, van al heur kracht beroofd, veur heur vervolgers uut.

07 Jeruzalem daenkt in tieden van heur nood en heur zwarvend bestaon

an alle kostberheden die ze vanoolds bezat.

Doe heur volk in hanen van de vi'jaand vul, scheut gieniene heur te hulpe;

de vi'janen die heur zaggen, lachten om heur ondergang.

08 Heur zwaore zunden maekten Jeruzalem tot een veurwarp van spot;

wie heur eerden, verachten heur, now zi'j heur naekendhied zien.

En zi'j, zi'j kreunt en zocht en keert heur of.

09 Heur poeterighied plakt an de zeum van heur klied. Dit aende had zi'j niet veurzien.

Zi’j is verschrikkelik diepe zonken, d'r is gieniene die heur troost.

– Heer, zie mien nood toch, zie hoe de vi'jaand himzels verhoogt.

10 De vi'jaand het zien haand naor heur kostberheden uutsteuken.

Zi'j moet anzien hoe et heiligdom betreden wodt deur vremde volken,

an wie jow de toegang tot de gemienschop ontzegd hadden.

11 Alle inwoners krimmeneren, op zuuk naor wat brood,

ruilen zi'j heur kostberheden veur eten, om weer hoenig te wodden.

– Heer, zie mi'j, mark toch op hoe slim ik veracht wodde.

12 Jim die hier veurbi'jgaon, raekt et jim niet? Mark toch op en kiek:

is d'r leed as et leed dat mi'j andaon wodt,

dat de Heer op de dag van zien argernis over mi'j uutstot het?

13 Hi'j leut uut de hoogte vuur daelekommen, dat in mien bonken braant.

Hi'j spande een valstrik veur mi'j, hi'j dee mi'j een stap weerommedoen.

Hi'j verdistreweerde mien leven en maekte mi'j ziek, dag nao dag.

14 Hi'j het mien overtredings gadderd en ze op mi’j legd as een jok;

ze drokken zwaor op mien nekke, mien kracht is breuken.

De Heer het mi'j uutleverd an heur bi'j wie ik weerloos bin.

15 De Heer het de machthebbers in mien midden verwurpen,

hi'j het et tiedstip vaastesteld om mien jongkerels te breken.

De Heer het vrouwe Juda in de wienpasse vertrapt.

16 Hieromme goel ik, hieromme baoden mien ogen in traonen.

Onaendig veer vot is mien trooster, die mi'j levenskracht geft.

Mien kiender bin vertrapt, want groot was de overmacht van de vi'jaand.

17 Sion stikt heur hanen uut, mar d'r is gieniene die heur troost.

De Heer het de vi'janen rondomme tegen Jakob opreupen;

zi'j kommen Jeruzalem integen asof ze poeterig is.

18 De Heer staot in zien recht: ik trotseerde zien bevel.

Luuster toch, volken, en kiek hoe ik liede:

mien maegies en mien jongkerels bin gevangen wegvoerd.

19 Ik reup om wie van mi’j holen, mar zi'j leuten mi'j in de steek.

Mien priesters en ooldsten bin in de stad ommekommen,

zukende naor eten om in leven te blieven.

20 Heer, zie mien ellende: mien ingewanen staon in braand,

mien hatte wodt verscheurd, omreden ik zo opsternaot west bin.

Buten berooft et zweerd mi'j van mien kiender, binnen heerst de dood.

21 Heur toch hoe ik zochte, d'r is gieniene die mi'j troost.

Al mien vi'janen heurden van mien rampspoed en juichten jow daoden toe:

de dag die jow vaastesteld hadden, kwam. – Laot heur now patten in mien lot!

22 Neem heur verdurvenhied in ogenschouw, en doe mit heur

waj' mit mi'j daon hebben vanwegens al mien overtredings.

Oh, ik moet zo vaeke zochten, en mien hatte is ziek.

Klaeglieden 2

Twiede lied: de Heer as vi'jaand

01 Ach, hoe hult de Heer in zien argernis Sion in donkere wolken.

Hi'j het vanuut de hemel Israël zien luuster op de grond smeten,

hi'j zag op de dag van zien argernis niet naor zien voetebaank omme.

02 De Heer het Jakob zien weidegrond zonder medelieden verwoest,

hi'j het in zien lelkens de vestings van Juda verdistreweerd,

hi'j het et keuninkriek vernederd en zien leiders onteerd.

03 Hi'j het in branende argernis Israël zien macht breuken,

hi'j trok zien rechterhaand weeromme, hi'j weerhul de vi'jaand niet langer.

Hi'j is tegen Jakob ontbraand as een laaiend, allesverrinnewerend vuur.

04 Hi'j spande as een vi'jaand zien boge, mit vaaste rechterhaand,

as een tegenstaander maekte hi'j heur kostberste bezit van kaant.

As vuur geut hi'j zien gramschop uut over de tente van Sion.

05 De Heer was een vi'jaand veur heur: hi'j verwoestte Israël.

Hi'j het de peleizen verwoest, de vestings verdistreweerd.

Hi'j het in hiel Juda de jammerklachten vermeerderd.

06 De Heer het de vredige slicht as bi'j een tuun,

en de ontmoetingstente het hi'j alderdeegst verrinneweerd;

hi'j het in Sion sabbat en feestdag in onbruuk raeken daon,

in zien slimme argernis het hi'j keuning en priester verstoten.

07 De Heer het zien alter vertrapt, zien heiligdom versmeten,

de muren van Sion zien peleizen priesgeven an heur vi'janen;

heur stemmen galmen deur et huus van de Heer, as op een feestdag.

08 De Heer wol de mure rondom Sion verdistreweren:

hi'j spande et meetlint, trok zien verwoestende haand niet weeromme,

hi'j brocht rouw over wallen en muren, die beide bezweken.

09 Heur poorten bin op 'e eerde zonken, de grundels stokkendsleugen en vernield.

Now heur keuning en leiders onder vremde volken leven,

is et lesgeven van heur priesters votraekt;

heur profeten kriegen niet langer visioenen van de Heer.

10 De ooldsten van Sion zitten stillegies op de grond,

mit stof op heur heufd, en hebben een rouwklied an.

De maegies van Jeruzalem bugen et heufd naor de eerde.

11 Mien ogen bin mit traonen deurlopen, mien ingewanen staon in braand,

mien maege keert him omme – vanwegens de wonden van mien volk,

omreden kiend en kleinkiend riekhalzen op de pleinen van de stad.

12 Zi'j blieven heur moekes vraogen: "Is d'r gien brood en wien?",

riekhalzend op de pleinen van de stad, as gewonden op et slagveld;

in de aarms van heur moekes stroomt et leven uut heur weg.

13 Waormit za'k je vergelieken, Jeruzalem, wat veurbeeld kan 'k je tonen?

Waoran za'k je geliekstellen, vrouwe Sion? Hoe kan 'k je troosten?

Wied as de zee gaepen je wonden – wie kan je genezen?

14 Je profeten hebben je bedreugen mit valse visioenen –

hadden zi'j je wandaoden mar zien laoten om je lot nog te keren!

Zi'j hebben je valse oraokels verkondigd om je te misleiden.

15 Alleman die veurbi'jgaot wringt de hanen as ze jow zien;

ze sissen van hekel, schudden meewaorig et heufd over Jeruzalem:

"Is dit now die stad, volmaekt in schoonhied, bliedschop veur de wereld?"

16 Al je vi'janen doen heur mond waegenwied naor je eupen;

ze fluiten, gniezen en spotten: "We hebben heur verwoest!

Ja, dit is de dag waorop we hoopten, hier hewwe naor uutkeken!"

17 De Heer het daon wat hi'j bepaold hadde, hi'j dee

wat hi'j lange leden besleuten hadde: verinnewaosie zonder medelieden.

Hi'j leut je vi'jaand winnen, je tegenstaanders gaf hi'j de macht.

18 Et hatte van et volk raost tot de Heer. – O, mure van Sion,

laot je traonen stromen as een revier, dag en naacht,

an ien stok deur; gunne je ogen gien rust.

19 Jammer in de naacht, jammer tot an de morgen,

stot je hatte uut as waeter, tegenover de Heer.

Stik je hanen naor him op, veur et leven van je kiender,

die op iedere straothoeke van honger ommekommen.

20 Heer, kiek mi'j, mark toch op wie jow dit andoen.

Moe'n vrouwluden de kiender opeten die zi'j zels kregen hebben?

Moe'n priester en profeet ommebrocht wodden in et heiligdom van de Heer?

21 Op straote liggen de lieken van manluden, jong en oold,

mien maegies en mien jongkerels bin valen deur et zweerd;

jow maekten heur van kaant op de dag van jow argernis, meedogenloos slaachten jow heur of.

22 Jow reupen mien slimste vi'janen bi'jenneer, as was et een feestdag.

Op de dag van de argernis van de Heer kan gieniene ontkommen, gieniene overleeft;

de kiender die ik kreeg en grootbrocht, wodden deur mien vi'jaand ommebrocht.

Klaeglieden 3

Dadde lied: wanhoop en hoop

01 Ik bin de meenske die te lieden het onder de stok van zien argernis.

02 Hi'j leidet mi'j en voert mi'j – in een naachtelik duuster.

03 Tegen mi'j stikt hi'j zien haand op, de hieltied opni'j, dag nao dag.

04 Mien vleis en mien huud dot hi'j wegteren, en al mien bonken brekt hi'j.

05 Hi'j slöt mi'j in en omringt mi'j mit venien en tegenspoed.

06 Hi'j lat mi'j in duusternis wonen, as de dooien van ieuwen herwerts.

07 Hi'j trekt een mure rond mi'j op, ik kan d'r niet uut; zwaor bin mien broonzen kettens.

08 Al raos ik en roep ik om hulpe, hi'j wil mien gebed niet heuren.

09 Hi'j verspert mi'j de weg mit rotsblokken, mien paeden maekt hi'j kroem.

10 As een beer loert hi'j op mi'j, as een leeuw in et verschoel.

11 Hi'j dringt mi'j an 'e kaant, hi'j verscheurt mi'j en verrinneweerd mien leven.

12 Hi'j spant zien boge en köst mi'j as doelwit veur zien pielken.

13 Hi'j treft mi'j in et hatte mit de pielken uut zien koker.

14 Dag nao dag moe'k et ontgellen in et spotlied van mien volk.

15 Hi'j maekt mi'j zae mit bittere kruden, hi'j geft mi'j wrangzoer te drinken in overvloed,

16 hi'j lat mi'j mien tanen stokkendbieten op stienen, hi'j drokt mi'j daele in et stof.

17 Mien leven is versteuken van vrede, gelok is mi'j vremd wodden.

18 De hieltied daenk ik: Vot is mien glaans, vervleugen mien hope op de Heer.

19 Gedaenk mien nood en mien zwarvend bestaon, et wrangzoer en et venien.

20 Iederkeer as ik mien lot overdaenk, bin ik diepe mistroostig.

21 Toch geef ik de hope niet op, want hieran hool ik vaaste:

22 Genaodig is de Heer: wi'j bin nog in leven! Zien ontfarming kent gien greenzen.

23 Iedere morgen geft hi'j ni'je weldaoden. – Vaeke bliekt jow trouw!

24 Ik weet et: mien ienig bezit is de Heer, al mien hoop is op him vestigd.

25 Goed is de Heer veur wie him zuukt en alles van him verwaacht.

26 Goed is et geduldig te hopen op de Heer die redding brengt.

27 Goed is et as een meenske zien jok dreegt in zien jonkhied.

28 Laot hi'j daelezitten, ienzem en geduldig, as et him oplegd wodt.

29 Laot hi'j him daeleleggen en stof slikken, misschien is d'r hope.

30 Laot hi'j zien wange anbieden an wie him slat, laot hi'j zae raeken van schimpen.

31 Want de Heer verwarpt niet veur iewig.

32 As hi'j mi’j zeer dot, ontfarmt hi'j him ok, zo groot is zien genaode;

33 alliend mar mit tegenzin brengt hi'j leed en rampspoed over de meensken.

34 Dat et volk rondomme op eerde gevangenen vertrapt,

35 dat et volk iene zien rechten schenneseert onder de ogen van de Allerhoogste,

36 dat et volk een meenske een eerlik vonnis onthoolt – zol de Heer et niet zien?

37 Wie is et die zegt, en et is d'r? Zol de Heer et niet wezen die et zegt?

38 Komt uut de mond van de Allerhoogste niet goed liekegoed as kwaod?

39 Wat klaegt een meenske zolange hi'j nog leeft? Laot hi'j klaegen over zien zunden!

40 Lao'we oons leven onderzuken en deurvrotten, lao'we weerommekeren naor de Heer,

41 lao'we mit oonze hanen ok oons hatte opstikken naor God in de hemel.

42 Wi'j hebben zundigd, wi'j bin opsternaot west, en jow hebben oons niet vergeven.

43 Jow hullen jow in argernis, jow aachtervolgen en dooden oons zonder mededogen.

44 Jow hullen jow in een wolke, gien gebed dringt tot jow deur.

45 Jow maeken oons tot schoem en uutschot midden tussen de volken.

46 Al oonze vi'janen doen heur mond wied naor oons eupen.

47 Aangst en ofgriezen, dood en verdarf, zi'j holen oons in heur greep.

48 Beken van waeter stromen uut mien ogen, om de rampspoed van mien volk.

49 Mien ogen stromen van traonen, zonder rust, zonder opholen,

50 tot de Heer vanuut de hemel daelekikt en mi'j zicht.

51 Wat ik zie, raekt mi'j in et hatte: et lot van de vrouwluden van mien stad.

52 Mien vi'janen jaegden foel op mi'j, as op een voegel, al hadden ze gien reden.

53 Zi'j hebben mien leven smoord in de putte, mi'j ofdekt mit een stien.

54 Et waeter sleut him boven mien heufd, ik docht: Ik bin verleuren.

55 Uut de diepte van de putte roep ik jow naeme, Heer.

56 Jow heuren mien stemme. Sluut jow oor niet veur mien zochten en mien hulpgeroep.

57 De hieltied as ik roepe, bin jow vlakbi'j; jow zeggen mi'j: "Wees niet bange."

58 Jow, Heer, nemen et veur mi'j op, jow redden mien leven.

59 Jow, Heer, zien hoe mi'j onrecht andaon wodt; geef mi'j toch recht.

60 Jow deurzien heur zocht naor wraoke, heur saemenzwering tegen mi'j.

61 Jow heuren hoe zi'j mi'j hunen, Heer, en hoe ze samenzweren:

62 heur vi'jaandige tael en heur gekonkel over mi'j, de hiele dag deur.

63 Zie heur in al heur doen en laoten: ik wor bespot in heur lied.

64 Heer, jow zullen heur boeten laoten veur al wat zi'j misdeden,

65 jow zullen heur geest verblienen – laot jow vluuk heur treffen!

66 Laot jow argernis heur aachtervolgen, vaeg heur vot van onder jow hemel.

Klaeglieden 4

Vierde lied: Sion zien schuld en ondergang

01 Ach, hoe het et goold zien glaans verleuren, et zuvere goold zien kleur;

et heilig gestiente ligt op iedere straothoeke uutstri'jd.

02 Et edele volk van Sion, duurder as et fienste goold –

ach, niet meer weerd as diggelgoed, as pottebakkerswark.

03 Alderdeegst een jakhals bödt heur jongen heur tepels om ze te zogen,

mar mien volk is wried wodden, as een struusvoegel in de woestijn.

04 Dust dot de tonge van poppies an heur gehemelte kleven,

kiender bedelen om brood, mar gieniene riekt et heur an.

05 Wie altied lekkers atten, gaon now as schimmen over straote,

wie koesterd wodden in scharlaeken, speuren de dongbulte of.

06 De wandaoden van mien volk bin groter as de zunden van Sodom,

dat in een oogwink wegvaegd wodde, zonder dat een haand et anraekte.

07 Iens weren Sion zien vosten smettelozer as sni'j, glaanzender as melk,

rooier as koraal was heur lichem, as saffier heur verschiening;

08 mar now bin ze donkerder as roet, ze wodden op straote niet herkend:

ze bin vel over bonken, heur huud is dreuge en dor as hoolt.

09 Beter te valen deur et zweerd as te starven deur de honger:

versteuken van alles wat et laand votbrengt, kwient et volk vot en bezwiekt.

10 Wiekhattige vrouwluden koken heur eigen kiender,

die heur as eten dienen, in disse tied van rampspoed veur mien volk.

11 De Heer het zien lelkens uutleefd, zien branende argernis uutgeuten,

hi'j het in Sion een vuur ansteuken dat heur follementen verteert.

12 Dat iens een vi'jaand of tegenstaander de poorten van Jeruzalem binnengaon zol –

de keunings van de eerde en heur bewoners konnen et niet geleuven.

13 Et is om de zunden van heur profeten, om de wandaoden van heur priesters:

zi'j hebben in heur midden et bloed van de rechtveerdigen vergeuten.

14 Verbliend waankelden zi'j deur de straoten, besmeurd mit bloed;

gieniene was d'r die et waogde heur kleraosie an te raeken.

15 "Gao vot! Poeterig!" reup et volk heur toe. "Vot! Gao vot, raek niks an!"

Ze bin vertrokken en doolden rond, want rondomme zee et volk: "Hier kun ze niet blieven."

16 De Heer zels het heur verstri'jd, hi'j zicht niet langer naor heur omme.

Veur de priesters bestaot gien eerbied meer, veur de ooldsten gien ontzag.

17 We kieken de hieltied smachtend uut naor hulpe – ommenocht.

We staon op de uutkiek, mar et volk waor wi'j naor uutkieken brengt gien redding.

18 De vi'jaand volgt oons bi'j iedere stap, we kun oons niet meer buten vertonen.

Oons aende is vlakbi'j, oonze daegen bin teld, ja, oons aende is kommen.

19 Vlogger as adelaars in de locht bin oonze vervolgers,

zi'j jaegen op oons in de bargen, beloeren oons in de woestijn.

20 De zalfde van de Heer, de aosem van oons leven, is in heur koele vongen,

hi'j in wie zien schaad wi'j hoopten te leven, midden tussen de volken.

21 Wees mar vrolik en bliede, Edom, ieje die in et laand Us wonen –

toch wodt jow de beker ok angeriekt, ie zullen dronken wodden en naekend staon.

22 Sion, ie hebben veur je wandaoden boete daon, de Heer zal je niet meer uutstoten;

mar jow wandaoden, Edom, zal hi'j bestraffen, jow zunden wodden blootlegd.

Klaeglieden 5

Vuufde lied: gebed om mededogen

01 Gedaenk, Heer, wat oons overkommen is, mark toch op, zie oonze affrontaosie:

02 Oons eigen laand is de vremde toevalen, oons bezit de butenlaander.

03 Wi'j bin wezen zonder heit, oonze moekes bin wedevrouw wodden.

04 We moe'n betaelen om oons eigen waeter te drinken, en oons hoolt moe'we kopen.

05 We wodden op de nekke zeten, we wodden ofbeuld, oons wodt gien rust gund.

06 We zochten steun bi'j Iegypte, vreugen Assyrië om eten.

07 Oonze veuroolden hebben zundigd; zi'j bin d'r niet meer, now dregen wi'j heur schuld.

08 Knechten heersen over oons, en gieniene die oons uut heur greep verlost.

09 Bedriegd vanuut de woestijn haelen we de oogst binnen, mit geveer veur eigen leven.

10 Oonze huud gloeit as een ovend, deur de koorse van de honger.

11 Vrouwluden hebben ze verkracht in Sion, maegies in de steden van Juda.

12 Vosten hebben ze ophongen, de ooldsten wodden minacht.

13 Jongkerels moe'n meulestienen sjouwen, jonges waankelen onder een last van hoolt.

14 De ooldsten bin vot uut de poort, et jongvolk hoolt op mit snaorenspul.

15 De bliedschop is verdwenen uut oons hatte, oonze reidaans is veraanderd in rouw.

16 De kroon is van 't heufd valen. Wee oons, wi'j hebben zundigd!

17 Dit is wat oons hatte zo ziek maekt, en oonze ogen troebel:

18 dat de Sion now een woesteni'je is, dat vossen d'r ronddolen.

19 Mar jow, Heer, zetelen veur iewig, jow troon staot vaaste van geslacht op geslacht.

20 Waoromme zollen jow oons veurgoed vergeten, oons veur altied verlaoten?

21 Breng oons weeromme bi'j jow, Heer, laot oons weerommekommen, laot et oons gaon as veurhenne.

22 Warkelik, jow hebben oons hielendal verwurpen, jow argernis tegen oons kent gien greenzen.