Et boek Job het zien naeme kregen van de heufdpersoon, Job. Meugelik gaot disse naeme weeromme op een oolde overlevering die in Ezechiël 14:14 en 20 as bekend verondersteld wodt. Historisch is d'r niks over Job bekend; et verhael zegt allienig dat hi'j in et laand Us woonde. In de Hebreeuwse biebel heurt et boek Job tot de Ketoeviem, de Geschriften. In een protte biebeluutgaoven wodt et mit onder ere Psalms en Hooglied tot de poëtische boeken rekend. Et is muuilik vaaste te stellen wanneer en deur wie et boek schreven is. Op grond van de thematiek en et taelgebruuk zol et boek zien vorm van vandaege-de-dag kregen hebben tussen de vuufde en de twiede ieuw v.Chr.

Job heurt tot de zonuumde wieshiedsliteretuur, krek as de boeken Spreuken en Prediker. Disse literetuur is riekaans ontstaon in de kringen van professionele schrievers die in dienst weren van peleizen en tempels. Et doel d'r van is om de lezer of luusterer kennis en moreel besef bi'j te brengen. In et boek Job betreft dat veural de vraoge naor de zin van et lieden en naor de rolle die God daorbi'j speult. De erverings van Job bin et kader waorbinnen die vraoge an de odder komt. Hoewel Job een rechtschaopen en deugdzem man is, wodt hi'j troffen deur een protte onheil en ellende.

De vrunden van Job verklaoren zien lieden in et locht van treditionele opvattings: God beloont et goeie haandelen van de meenske en bestraft et kwaode, Job moet dan ok wel eernstig zundigd hebben. Job betwist disse verklaoring. Hi'j verdient zovule ellende niet, want hi'j is een vroom man en het altied onberispelik leefd. Hi'j kan niet begriepen dat God him krek zo treft. Daorom verlangt hi'j van God zels dudelikhied en dringt hi'j d'r op an dat God zels zien onschuld vaastestelt. Et boek Job heurt tot de hoogtepunten van de wereldliteretuur. De poëzie is van een hoog niveau, mit een anienschaekeling van beelden, riegels van retorische vraogen en mooie klaankeffekten. De stijl van de prozaheufdstokken is vri'j ienvooldig. In de tekst speulen de hieltied tegenstellings: locht en duuster, dood en leven, meenselike onmacht en goddelike almacht, rechtveerdighied en onrechtveerdighied, schuld en onschuld, wieshied en onwetendhied.

In de proloog staot God tegenover Saotan, bezit tegenover gezondhied, Job tegenover zien vrouw. Ok in de vorm van de tekst, in vraoge en bescheid, argementen en tegenargementen, kommen de tegenstellings weeromme. Et boek Job bestaot uut een riegel poëtische monologen en dialogen binnen et kader van een verhael in proza (1-2; 42:7-17). In et verhael krigt Saotan, iene van de hemelbewoners, toestemming van God om de vroomhied en rechtschaopenhied van Job op de proef te stellen deur him mit rampspoed te overlaeden. Mar Job blift trouw an God en wodt daorveur beloond, zoas bliekt an et aende van et boek. De monologen en dialogen vormen et grote middenpat van et boek (3:1-42:6). Job liekt hier een aander kerakter te hebben as in et verhael. In heufdstok 3 beklaegt Job him over zien lot. Dan volgen drie gesprekken tussen Job en zien vrunden Elifaz, Bildad en Sofar. Job betoont him in toenemende maote opsternaot, mar de vrunden nemen et op veur God (4-14); 15-21; 22-27). Nao een lofzang op de wieshied (28) en Job zien slotbetoog (29-31) kommen nog een betoog van een vierde vrund, Elihu (32-37), en een reaktie van God zels (38-41). Daornao toont Job berouw en komt hi'j weeromme op zien woorden (42:1-6).

01 In et laand Us woonde een man die Job hiette. Hi'j was rechtschaopen en onberispelik, hi'j had ontzag veur God en miedde et kwaod.
02 Job had zeuven zeunen en drie dochters.
03 Hi'j bezat zeuvenduzend schaopen en geiten, drieduzend kemelen, vuufhonderd span runder, vuufhonderd ezelinnen en een groot tal slaven en slavinnen. Hi'j was de anzienlikste man van et Oosten.
04 Zien zeunen hadden de gewoonte om om de beurt een feest te geven, ieder in zien eigen huus, en neudigden dan heur drie zusters uut om bi'j heur te kommen eten en drinken.
05 Naodat ieder van zien zeunen zoe'n feest geven had, leut Job heur bi'j him kommen veur een reinigingsritueel. Hi'j kwam dan morgens vroeg in de bienen om veur ieder van heur een offer te brengen, want hi'j docht bi'j himzels: Misschien hebben mien kiender wel zundigd en God in heur hatte vervluukt. Job dee dit iederkeer weer.
06 Op een dag kwammen de hemelbewoners heur opwaachting maeken bi'j de Heer, en ok Saotan was bi'j heur.
07 De Heer vreug an Saotan: "Waor kom ie weg?" Hi'j zee doe: "Ik hebbe wat ommezwarfd en ronddoold op eerde."
08 De Heer vreug an Saotan: "Heb ie ok op mien knecht Job let? Zoas hi'j, is d'r gieniene op eerde: hi'j is rechtschaopen en onberispelik, hi'j het ontzag veur God en miedet et kwaod."
09 Saotan zee doe tegen de Heer: "Zol Job warkelik zonder reden zovule ontzag veur God hebben?
10 Jow bescharmen him ommes, krek as zien gezin en alles wat him toeheurt. Jow hebben et wark dat hi'j dot zegend, zodat zien bezit him de hieltied meer uitbreidt.
11 Mar as jow jow haand naor him uutstrekken en antasten wat him toeheurt, zal hi'j jow ongetwiefeld in jow gezichte vervluken."
12 Doe zee de Heer tegen Saotan: "Goed, mit alles wat van him is mag ie doen wat ie willen, mar raek Job zels niet an." Hierop vertrok Saotan.
13 Doe Job zien zeunen en dochters op een dag weer in et huus van heur ooldste breur zatten te eten en te drinken,
14 kwam d'r een bosschopper bi'j Job en zee: "De runder trokken de ploeg en de ezelinnen leupen vlakbi'j in et gröslaand te weiden,
15 mar opiens wodden we overvalen deur de Sabeeërs, die et vee steulen en de knechten mit heur zwaorden ommebrochten. Ik bin as ienige ontkommen om jow te zeggen wat d'r gebeurd is."
16 Nog veurdat de bosschopper uutpraot was, kwam d'r een volgende mit et bericht: "Een verwoestende bliksem uut de hemel trof de schaopen en geiten en de knechten, en et vuur verbraande en verteerde iederiene. Ik bin as ienige ontkommen om jow te zeggen wat d'r gebeurd is."
17 En ok hi'j was nog niet uutpraot, of d'r kwam een volgende mit et bericht: "De Chaldeeën overveulen oons van drie kaanten en steulen de kemelen, en ze brochten de knechten mit heur zwaorden omme. Ik bin as ienige ontkommen om jow te zeggen wat d'r gebeurd is."
18 Ok disse bosschopper was nog niet uutspreuken, of d'r kwam een volgende mit et bericht: "Jow zeunen en jow dochters zatten in et huus van heur ooldste breur te eten en wien te drinken.
19 Mar opiens wodde et huus troffen deur een hevige storm uut de woestijn, zodat de vier muren instotten, en jow kiender onder et puun bedolven wodden en ommekommen binnen. Ik bin as ienige ontkommen om jow te zeggen wat d'r gebeurd is."
20 Doe kwam Job overaende, hi'j scheurde zien kleren, scheerde zien heufd kael en gooide himzels daele in et stof.
21 En hi'j zee: "Naekend bin ik uut de schoot van mien moeke kommen en naekend zal ik in heur schoot weeromme gaon. De Heer het geven, de Heer het neumen, de naeme van de Heer is prezen."
22 Ondaanks alles zundigde Job niet en maekte hi'j God gien inkeld verwiet.
 
 
Job 2.
01 Op een dag kwammen de hemelbewoners om heur opwaachting te maeken bi'j de Heer, en ok Saotan maekte bi'j him zien opwaachting.
02 De Heer vreug an Saotan: "Waor kom ie weg?" Hi'j zee doe: "Ik hebbe ommezwarfd en ronddoold op eerde."
03 De Heer vreug an Saotan: "Heb ie ok op mien knecht Job let? Zoas hi'j is d'r gieniene op eerde: hi'j is rechtschaopen en onberispelik, hi'j het ontzag veur God en gaot et kwaod uut de weg. Ja, hi'j is nog lieke onberispelik as altied, en ie hebben mi'j d'r toe anzet him zonder reden te gronde te richten."
04 Hierop zee Saotan: "Zien leven is him alles weerd. Daorveur geft hi'j zien hiele bezit.
05 Mar as jow je haand naor him uutstikken en zien lichem antaasten, zal hi'j jow ongetwiefeld in jow gezichte vervluken."
06 Doe zee de Heer tegen Saotan: "Goed, doe mit him wat aj' willen, mar spere zien leven."
07 Doe vertrok Saotan en hi'j overdekte Job van voetzole tot kruun mit kwaodaordige zweren.
08 Job pakte een potscharve om him te klauwen, wiels hi'j in et stof en in de smerigte zat.
09 Zien vrouw zee tegen him: "Waorom blief ie zo onberispelik? Vervluuk God toch en starve."
10 Mar Job zee tegen heur: "Je woorden bin de woorden van een dwaeze. Al et goeie anveerden we van God, zollen we dan et kwaode ok niet anveerden?" Ondaanks alles zundigde Job niet en zee hi'j gien onvertogen woord.
11 Drie vrunden van Job, Elifaz uut Teman, Bildad uut Suach en Sofar uut Naäma, heurden van de rampspoed die him had troffen, en ze besleuten him op te zuken. Onderwegens troffen ze mekeer, en tegere gongen ze naor Job toe om heur medeleven te tonen en him te troosten.
12 Doe ze Job vanuut de veerte zaggen herkenden zi'j him niet, en ze bastten uut in luud geweeklaeg, ze scheurden heur kleren en gooiden stof omhogens over heur heufd.
13 Zeuven daegen en zeuven naachten bleven ze naost him op de grond zitten zonder wat tegen him te zeggen, want ze zaggen hoe alderheiselikst hi'j leed.
 
 
Job 3.
Job zien klacht.
01 Daornao dee Job zien mond eupen en vervluukte de dag van zien geboorte.
02 Hi'j zee:
03 "Laot de dag dat ik geboren bin vergaon,
en ok de naacht die zee: "Een jonge is verwekt."
04 Laot die dag een dag van duusternis wodden,
laot God in de hemel d'r gien acht op slaon.
Laot die dag niet baoden in et locht.
05 Laot et diepste duuster him omhullen,
een dichte wolke him bedekken
en een zunsverduustering him teisteren.
06 Laot et duuster die naacht wegnemen,
zodat hi'j gien dag van et jaor vergezelt,
en gien plak vint in de riegel van maonden.
07 Laot die naacht onvruchtber wodden –
een naacht waorin gien vreugdekreet opklinkt.
08 Laoten zi'j die et locht wakker maeken die dag vervluken,
zi'j die et waogen om Leviatan te verstoren.
09 Alderdeegst de morgensteerns zullen niet verschienen,
die dag verwaacht ommenocht de komst van et locht
en zal nooit de wimpers van et morgenrood zien.
10 Hi'j eupende de deuren van mien moeke heur schoot,
hi'j hul et ongelok niet veur mi'j verburgen.
11 Waorom bin ik niet in heur schoot wegraekt,
niet stikt doe ik geboren wodde!
12 Hadden kni'jen mi'j mar niet ontvongen
en bosten mi'j mar niet zoogd!
13 Dan zol ik now burgen in de eerde liggen,
dan zol ik gien zorgen hebben, ik zol slaopen,
14 omringd deur keunings en raodsheren,
bouwers van peleizen, al vergaon tot puun,
15 tussen machtigen die goold bezatten
en die heur huus mit zulver vulden.
16 Was ik mar as een misgeboorte votstopt,
as een kiend dat et locht nooit zien het.
17 In et doderiek wodden de goddelozen stille,
zi'j die verdoffeld binnen, vienen daor heur rust.
18 Gevangenen wodden niet meer opjaegd,
de stemme van de driever heuren ze niet meer.
19 Daor bin hoge en lege gadderd
en is de slaaf vri'j van zien meester.
20 Waorom geft God et locht an ongelokkigen,
et leven an verbitterden?
21 Zi'j waachten op de dood die uutblift,
zi'j zuken naor him, meer as naor schatten;
22 heur vreugde kent gien greenzen,
zi'j jubelen as ze heur graf vunnen hebben.
23 Waorom geft God et locht an him
veur wie de weg verburgen blift,
wie hi'j de weg verspert?
24 Ik hebbe gien aander eten as verdriet,
mien klachten stromen in een vloed van traonen.
25 Wat ik vreesde, komt now over mi'j,
wat mi'j bange maekte, het mi'j troffen.
26 Ik vien gien vrede, vien gien kalmte,
mien rust is weg – onrust bevangt mi'j."
 
Job 4.
Elifaz zien eerste betoog.
01 Doe nam Elifaz uut Teman et woord:
02 "Kun ie verdregen dat iene et woord tot je richt?
Mar wie zol now zwiegen kunnen?
03 Pattie ston ie bi'j mit raod en daod
en wie de moed ontzonk, hej' starkt.
04 Je woorden richtten him die stroffelde weer op,
an knikkende kni'jen gaf ie ni'je kracht.
05 Mar now wodde ie uutperbeerd, en ie verleuren de moed,
now treft jow et onheil, en ie geven et op.
06 Vertrouw ie niet op je ontzag veur God,
geft je onbespreuken levenswaandel je gien hope?
07 Ken ie onschuldigen die hi'j te gronde richtte?
Wodden rechtschaopenen ooit in et ongelok stot?
08 Ik hebbe zien: wie onrecht ploegt,
wie rampspoed zi'jt, zal et ok oogsten.
09 Iene aosemstoot van God, en ze kommen om,
iene vlaege van zien woede veegt heur vot.
10 De leeuw brult, de welp gromt,
mar heur tanen wodden uutsleugen.
11 De leeuw gaot zonder prooi te gronde,
de jonge leeuwen zwalken hongerende rond.
12 Een verholen stemme drong tot mi'j deur,
mien oor vong een fluusteren op,
13 in de verontrustende visioenen van de naacht,
die de meensken dompelt in een diepe slaop.
14 Opiens wodde ik deur aangst grepen,
een siddering gong deur mien bonkerak.
15 Een aosem streek langs mien gezichte
en de haoren rezen mi'j te berge.
16 Een verschiening doemde op,
een gestalte veur mien ogen.
Stilte – en doe zee een zaachte stemme:
17 "Kan een meenske him gedregen zoas God et wil,
kan iene zonder smet wezen veur zien maeker?"
18 Alderdeegst in zien knechten stelt God gien vertrouwen,
ok bi'j zien engels bespeurt hi'j nog gebreken.
19 Hoevule te meer as bi'j de meenske, wonend in zien huus van liem,
mit follementen in et stof.
Hi'j is een motte: et volk drokt him dood.
20 Van de morgen tot de aovend ofgepienigd
gaot hi'j ongemarkt te onder, veur iewig wegvaegd.
21 De koorden van zien tente bin losrokt,
hi'j raekt weg en het de wieshied niet kend.
 
 
Job 5.
01 Roepe dan, is d'r iene die jow bescheid geft?
Tot wie in de hemel kuj' je keren?
02 An argernis gaot de dwaeze te onder,
van falegrein starft de domme.
03 Ik zag een dwaeze die et veur de wiend gong,
mar opiens was zien huus vervluukt.
04 Zien kiender vunnen hulpe noch bescharming,
zi'j wodden in de poort vertrapt en gieniene scheut te hulpe.
05 Wat de dwaeze oogst, et de hongerige,
alderdeegst tussen stiekels haelt hi'j weg al wat hi'j kan,
en de dustige smacht naor zien bezit.
06 Nee, niet uut de eerde komt et kwaod,
niet uut de grond komt et ongelok.
07 De meenske is veur et ongelok geboren –
zoas vonken uut et vuur omhogens spatteren.
08 Ik zol mi'j in jow plak tot God keren,
an God zol ik et oordiel overlaoten.
09 Hi'j dot grote, ondeurgrondelike dingen,
ontelber bin de wonderen die hi'j dot.
10 Hi'j stuurt de regen die op eerde vaalt,
hi'j lat et waeter over de akkers vloeien.
11 Onanzienliken brengt hi'j tot anzien,
treurenden geft hi'j weer vertrouwen.
12 Hi'j deurkruust de listen van de sluwen,
wat zi'j ondernemen zal mislokken.
13 De wiezen overtroeft hi'j in heur wieshied,
verraodelike plannen lopen op niks uut.
14 Overdag stuiten ze op duusternis,
ze taasten in de middag rond asof et naacht is.
15 Mar de aarme meensken redt hi'j van de giesel van heur tonge,
hi'j redt heur uut de greep van de starken.
16 D'r is hope veur de weerlozen –
et kwaod wodt de mond snoerd.
17 Gelokkig de meenske die deur God tuchtigd wodt,
wies daorom de straf van de Ontzagwekkende niet of!
18 Want hi'j verwonded en hi'j verbient,
hi'j slat en zien hanen genezen.
19 Zesmaol zal hi'j je redden in geveer,
ok de zeuvende keer zal je niks overkommen.
20 In tieden van honger huded hi'j je veur de dood,
in tieden van oorlog veur de macht van et zwaord.
21 Veur de giesel van de tonge bej' veilig,
bi'j naoderend geweld zuj' niet bange wezen.
22 Mit honger en geweld kuj' spotten,
de wilde dieren van de eerde hoef ie niet te vrezen.
23 Ie hebben een verbond mit de stienen van et veld,
mit de dieren van et veld leef ie in vrede.
24 Ie weten dat d'r vrede in je huus is,
ie kieken uut over je laanderi'jen – niks ontbrekt je.
25 Ie weten dat je kroost talriek wezen zal,
dat je naogeslaacht de eerde as grös bedekken zal.
26 Verzaedigd van et leven zul ie in et graf daelen,
as een riepe korengarve die binnenhaeld wodt.
27 Dit hebben wi'j onderzocht, en zo is et;
luuster naor oons en neme et te hatte."
 
 
Job 6.
Job zien bescheid op Elifaz zien eerste betoog.
01 Hierop zee Job doe:
02 "Weeg mien verdriet en mien booshied,
leg mien lieden d'r bi'j in de weegschaole:
03 zwaorder is et as et zaand van de zee.
Daorom weren mien woorden zo onbezunnen.
04 De pielken van de Ontzagwekkende stikken in mi'j,
mien geest wodt deur heur venien vergiftigd.
Veur mi'j staot de slagorde van God zien verschrikkings.
05 Balkt een ezel bi'j et zien van mals grös,
beult een os bi'j zien voerbak?
06 Eet et volk flauw eten zonder zoolt,
zit d'r smaek an et wit van een ei?
07 Ik keer mi'j of van zoksoorte eten,
et is weerzinwekkend.
08 Laot toch gebeuren waor ik om vraoge,
laot God mien hope waormaeken.
09 Wol hi'j mi'j mar verpletteren,
zien haand weerommetrekken, mien levensdraod ofsnieden.
10 Dat zol een troost veur mi'j wezen,
ik zol opspringen, ondaanks de piene die hi'j mi'j niet bespeert,
ik hebbe de woorden van de Heilige nooit ontkend.
11 Ik hebbe gien kracht meer om te waachten.
Mit wat doel zol ik alles verdregen?
12 Is mien kracht de kracht van stienen?
Is mien lichem hadde as broons?
13 Vien ik nog argens hulpe?
Zal ik ooit weer anzien kriegen?
14 Wie him bekommert om een vrund in nood
toont zien eerbied veur de Ontzagwekkende.
15 Mar mien vrunden bin onbetrouwber,
as beken die veurbi'jstromen,
16 troebel onder et ies,
duuster in de sni'j.
17 Zoemers slinken ze en bin niet meer te heuren,
ze verdampen in de waarmte en bin niet te vienen.
18 Al kronkelend deur de woesteni'je
aendigen ze in et niks en gaon verleuren.
19 Karavanen van Tema speuren naor heur loop,
reizigers uut Seba rekenen op heur waeter.
20 Mar heur vertrouwen wodt beschaemd,
daor ankommen vulen zi'j heur bedreugen.
21 Wel now, zo bin jim ok wodden,
jim zien mien rampspoed en aangst is jim bescheid.
22 Heb ik jim seins vraogd: "Geef mi'j es wat"?
Of: "Betaele veur mi'j mit jim geld"?
23 Of: "Bevri'jde mi'j uut vi'jaandelike haand,
verlos mi'j uut de macht van tirannen"?
24 As ik wat misdaon hebbe, vertel et dan.
Leg et mi'j uut, ik zal wel zwiegen.
25 Oprechte woorden starken,
mar jim verwieten – wat tonen die an?
26 Nemen jim mi'j mien woorden kwaolik?
Is mien vertwiefeld praoten veur jim niks as wiend?
27 Een weeskiend zollen jim nog verdobbelen,
jim zollen alderdeegst je eigen vrund verkopen!
28 Keer mi'j je gezichte toe en luuster.
Ik zal tegen jim toch niet liegen?
29 Bezin je, laot gien onrecht gebeuren.
Bezin je, nog de hieltied stao ik in mien recht.
30 Ligt d'r kwaod op mien tonge?
Ken ik de smaek van rampspoed niet?
 
 
Job 7.
01 Is et eerdse leven van de meenske gien slavedienst,
brengt hi'j zien daegen niet deur as een dagloner?
02 As een slaaf smacht hi'j naor schaad,
as een dagloner waacht hi'j op zien loon.
03 Maonden van leegte hebbe ik ondervunnen,
naachtenlaank wodde ik deur ellende overmaand.
04 As ik slaopen gao, vraog ik: "Wanneer zok weer wakker wodden?"
Mar de aovend duurt en duurt mar
en onrust vervult mi'j tot de morgenwiend komt.
05 Mien lichem is mit pieren en kosten bedekt,
mien huud verschilfert en lat los.
06 Mien daegen gaon vlogger as de spoele van een wever,
ze haosten him naor een aende zonder hope.
07 Bedaenke toch: in een zucht is mien leven veurbi'j,
nooit zal mien blik weer et goeie zien.
08 Et oge dat op mi'j richt is, zal niks zien:
jow kieken naor mi'j, mar ik zal d'r niet wezen.
09 Zoas wolken verwi'jen en verdwienen,
zo daelt de meenske veurgoed of in et doderiek.
10 Naor zien huus keert hi'j niet weeromme
en zien woonstee zal him niet meer kennen.
11 Mar ik zal mien mond niet dichteholen,
zo beklemd as mien hatte is, zal ik praoten,
zo bitter as mien ziel is, zal ik krimmeneren.
12 Bin ik de zee of et zeemonster?
Moe'n jow mi'j daorom huden?
13 Want as ik zegge: "In mien bedde vien ik troost,
mien slaop zal mien verdriet verzaachten,"
14 dan schrikken jow mi'j mit dreumen op,
en de beelden die ik zie, maeken mi'j bange.
15 Liever zol ik wurgd wodden en wegraeken
as in dit lichem blieven.
16 Ik kan niet meer, ik zal niet iewig leven;
laot mi'j toch mit rust, mien daegen bin al vlochtig.
17 Waoromme achten jow de meenske zo hoge?
Waoromme krigt hi'j al die andacht van jow?
18 Iedere morgen dringen jow him an him op,
jow onderzuken him, ieder mement opni'j.
19 Wanneer keren jow jow blik es of,
wanneer gunnen jow mi'j even rust, zodat ik slikken kan?
20 Heb ik zundigd?
Heb ik jow wat misdaon, begloerder van de meenske?
Waorom hebben jow mi'j tot mikpunt keuzen?
Ik bin mezels al tot last.
21 Waoromme negeren jow mien misstappen niet?
Waoromme gaon jow niet veurbi'j an mien fouten?
Binnenkot zal ik tot stof vergaon wezen,
jow zullen naor mi'j zuken, mar ik zal d'r niet wezen."
 
 
Job 8.
Bildad zien eerste betoog.
01 Doe nam Bildad uut Suach et woord:
02 "Hoe lange blief ie disse dingen nog zeggen?
Al die woorden van je – ze bin niks as wiend.
03 Is God dan onrechtveerdig?
Zol de Ontzagwekkende et recht verdri'jen?
04 As je kiender tegen him zundigd hebben,
gongen zi'j te gronde an wat zi'j zels misdeden.
05 As ie jezels tot God keren zullen
en de Ontzagwekkende om genaode smeken,
06 as ie rein binnen, en rechtschaopen –
dan zal hi'j et veur je opnemen
en zal de gerechtighied weer in je huus wonen.
07 En al was je verleden onbedudende,
je toekomst zal des te grootser wezen.
08 Gao bi'j eerdere geslaachten te raode,
bouwe deur op de wieshied van je veuroolden.
09 Wi'j bin hier pas sund gisteren en wi'j weten niks;
oons leven op eerde is zo vlochtig as een schaad.
10 Zi'j zullen tot je praoten en je lesgeven,
je patten laoten in de kennis van heur hatte:
11 Kan papyrus gedijen buten et moeras,
komt riet tot wasdom zonder waeter?
12 Nog in de knoppe, te vroeg veur de oogst,
verdruugt et en dreugt et uut, eerder as et oevergrös.
13 Dat is et lot van him die God verget,
de hope van de trouweloze gaot teloor.
14 Haastdraod – daorop verlaot hi'j him,
een huus van spinrag is zien toevlocht.
15 As hi'j d'r schoelt, hoolt et gien staand,
gript hi'j et vaaste, dan stot et in.
16 Toch gedijt hi'j, bluuiende in de zunne,
zien lotten spreiden heur over de tuun.
17 Zien wottels woekeren rond de stienen,
zi'j dringen alderdeegst deur de rotsen henne.
18 Mar dan wodt hi'j wegrokt
en et volk verloochent him: "Ik hebbe je nooit zien."
19 Dit is now de vreugde van zien leven:
in zien plak spruten aanderen uut de grond.
20 Mar God zal nooit onschuldigen verachten,
nooit zal hi'j him die kwaod dot, starken.
21 Iens zal hi'j je mond weer vullen mit gelach,
de vreugde van je lippen klaeteren laoten.
22 Heur die je haten zal hi'j mit schaande overlaeden,
de huzen van de goddelozen wodden wegvaegd."
 
 
Job 9.
Job zien bescheid op Bildad zien eerste betoog.
01 Hierop zee Job doe:
02 "Grif, ik weet dat et zo is,
hoe kan een meenske in zien recht staon tegenover God?
03 As ie mit him een rechtszaeke angaon willen,
hej' niet iene op de duzend keer een weerwoord.
04 Hoe wies van hatte, hoe stark een meenske ok is,
God kan hi'j nooit straffeloos trotseren.
05 Hi'j verplaetst bargen, veur et volk et markt;
in zien woede stoot hi'j ze omveer.
06 De eerde schudt hi'j van heur plak,
zodat heur zuilen waankelen.
07 De zunne hoolt op te schienen as hi'j et beveelt,
en hi'j sluut de steerns weg, verzegeld.
08 Hi'j spant et hemelgewulf, hi'j allienig,
en waandelt op de hoge opriezende zee.
09 De Grote Beer het hi'j maekt, en Orion,
de Plejaden en de steerns van et zuden.
10 Hi'j dot grote, ondeurgrondelike dingen,
ontelber bin de wonderen die hi'j dot.
11 Hi'j gaot mi'j veurbi'j en ik zie him niet,
hi'j glipt langs mi'j henne en ik mark et niet.
12 As hi'j wat wegrokt, wie weerhoolt him dan?
Wie zal him zeggen: "Wat doen jow?"
13 God hoolt zien woede niet in toom;
alderdeegst Rahab zien helpers moeten veur him bugen.
14 Hoe kan ik mien stemme dan heuren laoten,
hoe kan ik dan de juuste woorden vienen?
15 Al stao ik in mien recht, een weerwoord heb ik niet,
ik kan allienig mar mien rechter om genaode smeken.
16 As ik him roepen zol en hi'j zol bescheid geven,
zol ik niet geleuven dat hi'j naor mi'j luusterde.
17 Hi'j teistert mi'j as een stormwiend,
zonder reden brengt hi'j mi'j de hieltied ni'je wonden toe.
18 Hi'j lat mi'j nooit op aosem kommen,
hi'j vervult mi'j mit een diepe bitterhied.
19 Gaot et om kracht, dan is hi'j de starkste,
gaot et om recht, dan zegt hi'j: "Wie daegt mi'j veur de rechter?"
20 Ok al heb ik gien schuld,
mien eigen mond zal mi'j veroordielen.
Ok al bin ik onschuldig,
hi'j zal mi'j schuldig verklaoren.
21 Ik bin rechtschaopen – mar mien leven telt niet meer,
ik veracht mien bestaon.
22 Hi'j maekt gien onderscheid, en daorom zeg ik:
"Onschuldige of goddeloze, beiden vernietigt hi'j."
23 As opiens een ramp verdarf zi'jt,
spot hi'j mit de wanhoop van onschuldigen.
24 De eerde wodt an de goddelozen geven,
et gezichte van heur rechters wodt bedekt.
As niet hi'j dit dot, wie dan?
25 Mien daegen gaon vlogger as een hadloper;
ze vliegen veurbi'j zonder een betien vreugde.
26 Ze spoeden langs as rieten boten,
as een aorend die wegschiet naor zien prooi.
27 As ik zegge: "Laot ik mien geklaeg now staken
en een vroliker gezichte zetten,"
28 dan blift mien zeerte mi'j nog bange maeken
en weet ik: nooit verklaoren jow mi'j onschuldig.
29 Ik zal veroordield wodden;
waorom zol ik nog vruchteloos veerder zwoegen?
30 Al zol ik mi'j wasken mit sni'j
en mien hanen wasken mit loog,
31 jow zollen mi'j in een putte gooien;
alderdeegst mien kleren zollen van mi'j walgen.
32 Hi'j is gien meenske, zoas ik,
aanders zol ik him bescheid geven kunnen,
awwe tegere veur de rechter stonnen.
33 Was d'r mar iene die tussen oons rechtsprak,
die over oons beiden zien gezag gellen laoten kon.
34 Dan zol zien haand mi'j niet meer straffen
en zien verschrikking mi'j niet meer overweldigen.
35 Dan zol ik praoten zonder him te vrezen –
mar nee, dat is mi'j niet vergund.
 
 
Job 10.
01 Vervuld van hekel veur et leven
laot ik mien klacht de vri'je loop
en zal ik praoten uut et bitterst van mien ziel.
02 Tegen God zal ik zeggen: "Veroordeel mi'j niet,
laot mi'j weten waorom jow mi'j bestrieden.
03 Dot et jow goed om mi'j te verdrokken,
te verachten wat jow hanen maekt hebben
en de plannen van de goddelozen te begeunstigen?
04 Hebben jow de ogen van een meenske,
zien jow krek zoas meenske-ogen zien?
05 Bin jow daegen as de daegen van een starveling,
jow jaoren as de levensdaegen van een meenske?
06 Zoas jow naor mien fouten zuken,
zoas jow perberen te ontdekken wat ik misdaon hebbe!
07 Jow weten dat ik niet schuldig bin,
mar niks kan mi'j uut jow macht bevri'jden.
08 Jow hanen hebben mi'j vormd en maekt,
gehiel en al – en now willen jow mi'j verdelgen?
09 Bedaenke toch dat jow mi'j uut liem maekt hebben,
willen jow mi'j tot stof teroggekeren doen?
10 Hebben jow mi'j niet as melk uutgeuten
en as keze stremmen laoten?
11 Mit vleis en huud bin ik deur jow klieded,
mit bonken en pezen hebben jow mi'j saemenweefd.
12 Jow schonken mi'j et leven en de liefde,
jow zorg het mi'j beweerd.
13 Mar dit holen jow in jow hatte verburgen,
ik weet wat jow mit mi'j veurhebben:
14 as ik zundig, dan marken jow et op,
nooit laoten jow mi'j vri'juut gaon.
15 As ik schuldig bin – wee mi'j!
Mar alderdeegst onschuldig kan ik mien heufd niet oprichten,
verdwaesd van schaande, dronken van ellende as ik bin.
16 As ik et opricht, zullen jow mi'j bespringen as een leeuw
en jow opni'j oppermachtig tonen.
17 De hieltied weer roepen jow ni'je getugen op,
de hieltied slimmer wodt jow booshied tegenover mi'j,
vi'jaand nao vi'jaand overvaalt mi'j.
18 Waorom hebben jow mi'j op de wereld zet?
Waorom bin ik niet stikt, veur iene mi'j zien had?
19 Dan was et krek as ik nooit leefd had,
ik was uut de moekeschoot zo naor et graf toe brocht.
20 Mi'j resten nog mar een peer daegen, laot dit opholen.
Keer jow of van mi'j, zodat ik nog wat wille hebbe,
21 veur ik veurgoed vertrekke,
naor et laand van diepe donkerte,
22 et laand van et donkerste duuster,
van de diepzwatte chaos,
van et naachtzwatte locht."
 
 
Job 11.
Sofar zien eerste betoog
01 Doe nam Sofar uut Naäma et woord:
02 "Vragt die woordenstroom niet om een tegenstemme?
Zoe'n zwetser krigt toch niet zomar geliek?
03 Daenk ie dat jow dwaeshied oons tot zwiegen brengt?
Dat je spot deur gieniene an de kaak steld wodt?
04 Ie beweren: "Zuver bin mien woorden
en onschuldig bin ik in jow ogen."
05 Och, wol God zels toch es praoten
en him tot jow richten,
06 om de geheimen van zien wieshied te onthullen
– want ondeurgrondelik bin zien warken –,
dan zol ie weten: God rekent je niet al je zunden an.
07 Kun ie God zien wieshied te diepste deurvorsen,
et wezen van de Ontzagwekkende gehiel omvatten?
08 Van de hemelse hoogten – meug ie daor wat? –
tot et diepste van et doderiek – riekt jow kennis zo veer?
09 Langer as de eerde is zien maote,
hi'j is brieder as de zee.
10 As hi'j iene aachtervolgt, gevangenzet
en over him oordielen lat, wie zal him daorbi'j hinderen?
11 Hi'j kent de onoprechten,
muuiteloos deurzicht hi'j et kwaod.
12 Een leegheufd komt niet tot inzicht,
liekemin as een ezelsvool as meenske geboren wodt.
13 Keer je naor him toe,
hef je hanen naor him op,
14 laot alle kwaod veer aachter je,
laot et onrecht niet wonen in je huus.
15 Dan kun ie je heufd oprichten, zonder smet,
en zul ie staon as een toren en niet meer vrezen.
16 Ie zullen je ongelok vergeten,
et zal wezen as waeter dat wegstroomd is.
17 Lochtiger as de middag zal et leven wezen,
as de morgen zal et duuster straolen.
18 Ie zullen vol vertrouwen wezen, d'r is hope,
ie zullen je veilig weten, ie kun rustig slaopen.
19 Ie gaon liggen, gieniene schrikt je op,
en pattie zullen je vrundschop zuken.
20 Mar de ogen van de goddelozen doven,
zi'j vienen nargens meer een toevlocht;
heur ienige veuruutzicht is de dood."
 
 
Job 12.
Job zien bescheid op Sofar zien eerste betoog.
01 Hierop zee Job doe:
02 "Ja, jim bin warkelik onovertroffen,
mit jim zal de wieshied wegraeken!
03 Mar krek as jim heb ik mien verstaand,
ik bin jim mindere niet.
Wie wet dit soorte dingen niet?
04 Een mikpunt van spot bin ik veur mien vrunden,
wiels ik God anroep en op zien bescheid waacht!
Spot vaalt him te diel die onberispelik en rechtveerdig is.
05 Ongelok verdient verachting, daenkt de zorgeloze,
de waankelende wodt omveerstoten.
06 De huzen van geweldplegers staon onbedreigd,
God zien beschimpers bin hielemaole veilig,
zi'j hebben him naor heur haand zet.
07 Vraog et vee hiernaor, et zal je lesgeven,
vraog de voegels in de locht, zi'j zullen et luudop zeggen.
08 Of praot es mit de eerde, zi'j zal je lesgeven,
et wodt je verteld deur de vissen van de zee.
09 Wie wet van al disse dingen niet:
de Heer het ze tot staand brocht.
10 Want in zien macht is de ziel van al wat leeft,
in zien macht de aosem van et meenskelik geslaacht.
11 Toetst et oor de woorden niet,
zoas et gehemelte et eten pruuft?
12 Vaalt de wieshied an de ooldsten toe?
Wast inzicht mit et vodderen van de jaoren?
13 Nee, God het de wieshied en de kracht,
hi'j het inzicht en verstaand.
14 Wat God verwoest, wodt niet weer opbouwd,
wie hi'j gevangenzet, wodt niet meer bevri'jd.
15 God bedwingt de waeters, en stromen valen dreuge,
lat hi'j ze gaon, dan ontwrichten ze de eerde.
16 Kracht en veurspoed bin an him te daanken,
hi'j heerst over bedrieger en bedreugene.
17 Raodsheren stuurt hi'j op blote voeten vot
en van rechters maekt hi'j dwaezen.
18 Hi'j rukt keunings heur maantel of
en bint heur een lendedoek omme.
19 Priesters stuurt hi'j op blote voeten vot
en heersers brengt hi'j te val.
20 Hi'j knevelt de tonge van wieze manluden
en berooft de oolden van heur oordeelskracht.
21 Over anzienliken stot hi'j verachting uut
en hi'j maekt de gordels van edelen los.
22 Hi'j onthult et diepste van de duusternis
en brengt et zwatste duuster naor et locht.
23 Volken maekt hi'j groot, dan richt hi'j ze te gronde,
volken maekt hi'j machtig, dan voert hi'j ze weg.
24 Heur anvoerders benemt hi'j et verstaand,
hi'j lat heur dolen in een woesteni'je zonder uutweg.
25 Ze taasten in een lochtloos duuster rond,
hi'j lat heur zwalken as beschonkenen.
 
 
Job 13.
01 Mien ogen hebben alles zien,
mien oren alles heurd en begrepen.
02 Wat jim weten, weet ik ok,
ik bin jim mindere niet.
03 Now zal ik praoten tegen God, de Ontzagwekkende,
ik wil mi'j verdedigen tegenover God.
04 Want jim dekken alles toe mit leugens,
kwakzalvers bin jim, allemaole!
05 Och, wollen jim mar es even stille wezen,
dat zol wel een blieke van wieshied wezen.
06 Luuster goed naor mien verweer,
heur et pleidooi dat over mien lippen komt.
07 Praoten jim onwaorhied naemens God?
Willen jim God mit leugens dienen?
08 Kieken jim him naor de ogen?
Is et zien zaeke waor jim veur pleiten?
09 Lopt et goed of, as hi'j jim onderzuukt?
Kuj' him bedriegen zoaj' een meenske bedriegen?
10 Streng zal hi'j je straffen,
as ie stiekem perti'jdig binnen.
11 Boezemt zien majesteit je dan gien schrik in?
Overweldigt je gien siddering van aangst?
12 Jim betoog is klaorebaore zaand,
jim verweer een liemen schilde.
13 Wees now stille, dan zal ik praoten,
wat d'r ok gebeuren mag.
14 Al moet ik mi'jzels an stokken snieden,
al moet ik mien leven op et spul zetten
15 – hi'j wil mi'j grif ommebrengen –, ik deins niet weeromme,
ik zal mien daoden tegenover him verdedigen.
16 Ja, dit zal alderdeegst mien redding wodden,
want huichelders verschienen niet veur him.
17 Luuster dus andachtig naor mien woorden,
laot mien betoog in jim oren dringen.
18 Now zal ik mien zaeke verklaoren;
ik weet: et recht staot an mien kaante.
19 Is d'r iene die mien geliek betwisten kan?
Dan zal ik zwiegen en te gronde gaon.
20 Mar ik vraog jow om twie dingen,
zodat ik mi'j niet veur jow te verbargen hoef:
21 hael jow hanen van mi'j of
en laot aangst mi'j niet veur jow verlammen.
22 Roep mi'j, dan zal ik bescheid geven,
of ik zal praoten en dan geven jow mi'j bescheid.
23 Hoevule wandaoden en zunden heb ik begaon?
Laot mi'j weten wat mien overtredings binnen!
24 Waoromme verbargen jow jow gezichte
en behaandelen jow mi'j as jow vi'jaand?
25 Willen jow een opwi'jd blad opjaegen,
een verdruugde strohalm aachtervolgen?
26 Want jow verordenen bitterhied veur mi'j,
jow belasten mi'j mit de zunden van mien jonkhied.
27 Jow sluten mien bienen in et blok,
jow bewaeken mi'j waor ik gao of stao,
jow marken mien voetzole mit jow teken.
28 En dat bi'j iene die verteerd wodt, as deur pieren,
as een deur motten antast klied.
 
 
Job 14.
01 Een meenske, geboren uut een vrouw –
kot bin zien daegen, deurdrenkt van onrust.
02 As een bloeme gaot hi'j eupen en verdruugt,
hi'j vlocht as een schaad en hoolt gien staand.
03 En op zoe'n meenske richten jow jow blik;
jow daegen mi'j veur et gerecht?
04 Kan een meenske rein maeken wat onrein is?
Nee, dat kan hi'j niet!
05 As de daegen van de meenske al vaastestaon,
as jow et tal maonden dat hi'j leeft bepaolen
en de greens stellen die hi'j niet te boven gaon kan,
06 wende jow blik dan of en gunne him rust,
zodat hi'j as een dagloner van zien dag geniet.
07 Veur een boom is d'r de hieltied hope:
as hi'j ommehakt wodt, lopt hi'j weer uut,
d'r blieven ni'je lotten kommen.
08 Al wodt zien wottel in de eerde oold,
al gaon zien stronken dood in de grond,
09 zogauw hi'j waeter rokt, lopt hi'j weer uut
en maekt twiegen, as een jonge scheut.
10 Mar een meenske starft en hi'j ligt daele.
Hi'j blaost zien laeste aosem uut – waor is hi'j dan?
11 Waeter van de zee verdampt,
beddings van revieren raeken dreuge en uutdreugd.
12 Een meenske gaot liggen en komt niet weer overaende.
Zolange de hemel bestaon zal, wodt hi'j niet weer wakker,
hi'j wodt niet uut zien slaop wakkermaekt.
13 Och, geef mi'j een schoelplak in et doderiek
en verschoel mi'j daore totdat jow woede luwd is,
stel een tied vaaste en kiek dan weer naor mi'j omme.
14 As een meenske wegraekt – kan hi'j dan opni'j leven?
Dan zol ik hiel mien tied uutdienen,
totdat ik oflost wodde.
15 Jow zollen mi'j roepen en ik zol bescheid geven,
jow zollen weeromme langeren naor et wark van jow hanen.
16 Jow zollen al mien stappen tellen,
mar gien acht slaon op mien zunden.
17 Jow zollen mien wandaod in een buul wegsleuten hebben,
mien fouten toedekt hebben.
18 Mar een barge stot in en wodt vernietigd,
een rots wodt van zien plak sleurd,
19 waeter sliept stienen tot stof,
eerde wodt deur regens wegspuuld.
Zo doen jow de hope van de meenske teniet.
20 Jow overweldigen him, hi'j gaot verleuren;
jow vervormen zien gezichte, jow sturen him vot.
21 Zien zeunen kriegen anzien – hi'j wet et niet,
zien zeunen gaot et slecht – hi'j markt et niet.
22 Zien lichem kent allienig mar piene
en zien ziel goelt over him."
 
 
Job 15.
Elifaz zien twiede betoog.
01 Doe nam Elifaz uut Teman et woord:
02 "Zol een wies man bescheid geven mit zovule onverstaand?
Zol hi'j zien binnerste vullen mit niks as locht?
03 Wiest hi'j terechte mit nutteloze frasen,
mit woorden waor gieniene wat an het?
04 Daorbi'j taast ie ok et ontzag veur God an
en verzwak ie de eerbied veur him.
05 Schuld geft jow je woorden in,
dwingt jow een tael te praoten die misleided.
06 Je eigen mond veroordeelt je, niet ikke,
je eigen lippen getugen tegen je.
07 Was ie de eerste meenske die geboren wodde,
wodde ie maekt véúr de bargen en de heuvels?
08 Heb ie toeluusterd bi'j God zien raod
en hool ie je wieshied veur jezels?
09 Wat weet ie dat wi'j niet weten?
Wat inzicht heb ie dat wi'j niet hebben?
10 Onder oons bin oolde manluden, alderdeegst al gries,
die meer jaoren tellen as je heit.
11 Is God zien troost je niet genoeg,
bin zaachte woorden je te min?
12 Waorom sleept je hatstocht je zo mit,
waorom bliksemen je ogen?
13 Dat ie je zo heftig tegen God keren
en je zokke woorden ontvallen laoten!
14 Hoe kan een meenske now zuver wezen,
wie uut een vrouw geboren is, onschuldig?
15 Alderdeegst in zien engels stelt God gien vertrouwen,
ok de hemel is niet zuver in zien ogen.
16 Hoe slim wodt de meenske dan verofschuwd,
die verdurven is en et kwaod as waeter drinkt.
17 Now za'k je zeggen, luuster naor mi'j,
dit he'k zien en ik vertel et je.
18 Dit is wat wieze manluden zeggen,
wat deur heur veuroolden onthuld is,
19 an wie allienig et laand geven wodde,
véúr d'r vremden onder heur bestonnen.
20 Een goddeloze brengt zien daegen deur in aangst,
een despoot bin weinig jaoren toemeten.
21 De stemme van de verschrikking buldert in zien oren,
alderdeegst in tied van veurspoed driegt him de verwoester.
22 Veur him gien hope op weerommekommen uut de duusternis,
hi'j zal valen deur et zwaord.
23 Hi'j dwaelt rond op zuuk naor stoete – waor is et?
Hi'j wet dat de dag van duusternis him waacht.
24 Tegenspoed en aangst benauwen him,
overweldigen him as een keuning die te striede trekt.
25 Want hi'j heft zien aarm op tegen God,
de Ontzagwekkende wil hi'j trotseren.
26 Uutdaegend stormt hi'j op him of,
de knoppen van zien schilde veuruutsteuken.
27 Zien gezichte is insmeerd mit vet,
zien lendenen bin mit vet bedekt.
28 Hi'j zal wonen in verwoeste steden,
in huzen waor gien meenske meer woont,
in huzen die tot puun vervalen.
29 Hi'j gaddert gien riekdom, zien vermogen hoolt gien staand,
zien bezit vergezelt him niet naor et doderiek.
30 Hi'j zal niet ontkommen an de duusternis,
zien uutlopers wodden deur et vuur verbraand,
ze verschruuien in de aosem van God zien woede.
31 Laot hi'j niet vertrouwen op bedrieglike schien,
want bedrog zal ok zien loon wezen.
32 Dit vaalt him vëúr zien tied te diel,
zien takken blieven zonder eer.
33 Hi'j is een wienstok die onriepe droeven ofschudt,
een olijfboom die zien blossems ofstot.
34 Onvruchtber is et saemenspannen van de goddelozen,
vuur verteert de huzen van bedriegers.
35 Zi'j verwekken ongelok en baoren kwaod,
in heur schoot wast et bedrog."
 
 
Job 16.
Job zien bescheid op Elifaz zien twiede betoog.
01 Hierop gaf Job as bescheid:
02 "Dit soorte dingen he'k al zo pattietoeren heurd,
niks as ellende brengt mi'j jim troost.
03 Een aendeloze stroom van lege woorden!
Wat drift jow d'r toe om zo tegen mi'j te praoten?
04 Zatten jim op mien plak,
ik zol etzelde tegen jim inbrengen;
ik zol een lange redevoering holen,
meewaorig schuddend mit mien heufd.
05 Toch zol ik jim moed inspreken,
mien woorden zollen mild en troostend wezen.
06 Mar now – niks verzaacht mien piene as ik praot,
en as ik zweeg, zol hi'j dan votgaon?
07 Hi'j het mien krachten verdoffeld.
Jim hebben al mien naosten wegjagd!
08 Jim hebben mi'j antast, en dat praot tegen mi'j.
Mien ziekte teert mi'j uut, daormit wodde ik anklaegd.
09 Zien lelkens verscheurt mi'j, hi'j vaalt an,
taneknassend staot hi'j tegenover mi'j,
mien vi'jaand – hi'j richt zien stikkende blik op mi'j.
10 Hi'j dot zien mond eupen, raost mi'j toe,
hi'j slat mi'j schimpend op de wange,
iederiene spant saemen tegen mi'j.
11 God levert mi'j uut an et gespuis,
hi'j geft mi'j over an de goddelozen.
12 Ik leefde onbedreigd, mar hi'j het me breuken.
Hi'j gript me bi'j de nekke, hi'j smit mi'j daele.
Hi'j dwingt me om overaende te kommen – zien doelwit.
13 Zien pielken richten heur op mi'j van alle kaanten,
hi'j deurboort mien nieren, zonder ok mar een betien medelieden,
hi'j göt mien galle uut over de grond.
14 Bres nao bres slat hi'j in mi'j,
hi'j nemt een stormloop as een kriegsman.
15 Mit een rouwklied hebbe ik mi'j bedekt,
mien anzien ligt begreuven in et stof.
16 Mien gezichte zicht rood van traonen,
over mien ogen daelt de diepste duusternis,
17 al plakt an mien hanen gien geweld,
al bin mien gebeden zuver.
18 Eerde, dek mien bloed niet toe,
laot mien jammerklacht gien rustplak vienen.
19 Mar nog hebbe ik in de hemel mien getuge,
nog hebbe ik daor mien pleitbezorger.
20 Bin mien vrunden seins mien veurspraoke?
Nee, in traonen kieken mien ogen op naor God.
21 Laot hi'j oordielen tussen meenske en God,
zoas tussen een meenske en zien geliekese.
22 Nog inkelde jaoren resten mi'j,
veur ik et pad gaon zal waorlanges ik niet weerommekomme.
 
 
Job 17.
01 Mien geest is an 't aende, mien levensdag doofd,
mi'j waacht et graf.
02 Ja, ik wodde bespot van alle kaanten
en ik moet heur beledigings mar verdregen.
03 God, stel jow zels borg veur mi'j,
wie staot d'r aanders veur mi'j in?
04 Jow hebben et inzicht uut heur hatte band,
jow zullen heur toch niet zegevieren laoten?
05 Wie zien vrunden uutneudigt om in zien buit te patten,
lat zien kiender ommekommen van de honger.
06 God maekt mi'j tot een schrikbeeld veur de meensken,
et volk zal mi'j in et gezichte spi'jen.
07 Mien blik zicht duuster van ellende,
van mien ledemaoten rest inkeld nog een schimme.
08 De oprechte is hierover versleugen,
de onschuldige keert him tegen goddelozen.
09 De rechtveerdige hoolt vaaste an zien weg,
hi'j die zonder smet is wint an kracht.
10 Mar jim, ach, begin gerust opni'j,
al is de wieshied onder jim veer te zuken.
11 Mien daegen bin teld,
mien toekomst wodt van mi'j weghaeld,
krek as de weensken van mien hatte.
12 Zi'j maeken van de naacht de dag,
zeggen dat et locht is waor et duuster woont.
13 Ja, mien huus staot in et doderiek,
in et duuster maek ik mien bedde op.
14 Tot et graf roep ik: "Ie bin mien heit,"
en tot de pieren: "Moeke, zuster!"
15 En waor is dan mien hope,
mien hope, wie kan die nog ontdekken?
16 Daelt hi'j mit mi'j of naor et doderiek?
Daelen we tegere of in et stof?"
 
 
Job 18.
Bildad zien twiede betoog.
01 Doe nam Bildad uut Suach et woord:
02 "Wat een woorden! Bin jim dan nooit es uutpraot?
Bruke je verstaand, dan kuwwe praoten.
03 Waoromme wodden wi'j beschouwd as onmondig vee,
waoromme doen jim krek asof wi'j onneuzel binnen?
04 Ie verscheuren jezels in lelkens –
wodt om jow de wereld dan deurmekeer schuded,
wodt om jow iene rots van zien plak tilt?
05 Nee, et locht van de goddeloze dooft,
de gloed van zien vuur vlamt niet meer op.
06 In zien huus wodt alles duuster,
et locht dat om him henne was gaot uut.
07 Van wisse wodt zien lopen now krampachtig,
zien lelke opzet lat him stroffelen.
08 Zien bienen brochten him te valen,
een net verstrikt him op zien weg.
09 Een klemme gript him om zien hiele,
een stroppe hoolt him gevangen.
10 In de grond is veur him een touw votstopt,
over zien pad een strik spand.
11 De verschrikking kikt him allerwegen an
en jacht him vot bi'j iedere stap.
12 De honger put zien krachten uut,
de rampen wieken niet meer van zien ziede.
13 Huud en leden wodden anvreten deur de dood,
deur zien eerstgeborene verteerd.
14 An de veilighied van zien huus ontrukt,
wodt hi'j voerd naor de vost van de verschrikking.
15 Verwoesting treft zien bezit,
zien huus wodt bedolven onder zwaovel.
16 Zien wottels verdreugen in de grond,
zien takken verdrugen in de locht.
17 Zien naogedaachtenis op eerde zal vergaon,
gieniene zal nog weten wie hi'j was.
18 Uut et locht wodt hi'j in et duuster smeten,
hi'j wodt uut de wereld wegstoten.
19 Hi'j het gien kiender, gieniene dragt zien naeme;
waor hi'j woonde bin gien overlevenden.
20 Jonge meensken bin versleugen over zien lot,
zien ondergaank dot oolde meensken huteren.
21 Zo vergaot et et huus van de boosdoener,
zo vergaot et de woning van him die God niet kent."
 
 
Job 19.
Job zien bescheid op Bildad zien twiede betoog.
01 Hierop gaf Job as bescheid:
02 "Hoe lange blieven jim mi'j nog zeer doen,
hoe lange nog martelen jim mi'j mit woorden?
03 Keer op keer beschimpen jim mi'j,
is et gien schaande om mi'j zo te vernederen?
04 As ik warkelik dwaeld hebbe,
dan is et toch míen dwaeling?
05 As jim warkelik jezels zovule beter wanen
en mien vernedering terechte vienen,
06 weet dan dat God him tegen mi'j keerd het,
dat hi'j zien netten om mi'j saementrekt.
07 Ik raos: "Onrechte!" – mar kriege gien bescheid.
Ik roepe om hulpe – mar viene gien recht.
08 Mien weg verspert hi'j mit een mure,
de paeden die ik gao hult hi'j in duusternis.
09 Hi'j het mien ere van mi'j ofneumen,
de kroon is van mien heufd neumen.
10 Hi'j het mi'j ommegooid, ik ligge daele;
mien hope het hi'j ontwotteld as een boom.
11 Hi'j is in lelkens tegen mi'j tekeer gaon
en het mi'j tot zien eerdsvi'jand maekt.
12 Zien troepen hebben heur verzaemeld
en baenen heur een weg naor mi'j,
zi'j slaon heur kaampen op rondom mien tente.
13 Mien verwaanten het hi'j van mi'j weghaeld,
ik wor ontkend deur mien vrunden.
14 Mien femilie zicht mi'j onverschillig an,
mien vertrouwelingen kennen mi'j niet meer.
15 Ik bin een gaaste veur mien bedienden en slavinnen,
een vremdeling bin ik veur heur wodden.
16 Ik roepe mien slaaf, hi'j geft gien bescheid,
ik moet veur him op 'e kni'jen.
17 Mien vrouw walgt van mien aosem,
mien eigen breurs deinzen weeromme omreden ik stinke.
18 Alderdeegst jongeren verachten mi'j,
ze praoten smeels as ik overaende komme.
19 Ik wor verafschuwd deur mien naoste vrunden,
iederiene die ik liefheb keert him tegen mi'j.
20 Mien bonken stikken deur mien maegere vel,
allienig et vege lief heb ik nog holen.
21 Hebbe medelieden, vrunden, hebbe medelieden mit mi'j,
want de haand van God het mi'j troffen.
22 Waorom vervolgen jim mi'j, zoas God?
Waorom holen jim nooit op mit mi'j te belasteren?
23 Och, mochten mien woorden opschreven wodden,
vaastelegd in een inscriptie,
24 mit een iezeren stift grift, mit lood vuld,
veur altied in de rotsen uuthouwen!
25 Ik weet: mien redder leeft,
en hi'j zal te slotte hier op eerde ingriepen.
26 Hoe slim mien huud ok rattelschellig wodden is,
toch zal ik in dit lichem God zien.
27 Ik zal him zien,
ik zal him mit eigen ogen zien, ik, gien aander,
hiel mien binnerste smacht van verlaangst.
28 As jim zeggen: "Hoe zullen we him vervolgen?"
omreden ik de wottel van et kwaod wezen zol –
29 wees dan zels bange veur et zwaord,
want jim lelkens is een wandaod die et zwaord verdient.
Weet dat d'r rechtspreuken wodt."
 
 
Job 20.
Sofar zien twiede betoog.
01 Doe nam Sofar uut Naäma et woord:
02 "Ik bin slim ongerust en moet daorom wel bescheid geven;
tot in mien binnerste bin ik kwetst.
03 Wat ik heurde was een les in smaad;
inzicht in et leven dwingt mi'j tot een bescheid.
04 Weet ie niet dat al sund meenskeheugenis,
sund de meenske op eerde zet is,
05 et gejuich van goddelozen hadde verklinkt
en de vreugde van de misdaodiger kotstondig is?
06 Ok al zal zien roem naor de hemel stiegen,
ok al zal zien heufd de wolken raeken,
07 as zien eigen drek zal hi'j veurgoed vergaon
en zi'j die him kenden, zullen vraogen: "Waor is hi'j?"
08 As een droom vervlogt hi'j, spoorloos,
hi'j wodt uutwist, as een naachtelike dreum.
09 Et oge dat him zag, zicht him niet meer;
nooit zal zien woonstee him weer zien.
10 Zien kiender zullen de geunsten van de aarme meensken zuken,
want hi'j moet ofstaon wat hi'j him toeëigend het.
11 Zien lichem het nog de kracht van de jonkhied,
mar hi'j wodt veld – en zien bonken liggen in et stof.
12 Hoewel et kwaod him zute smaekt in de mond
en hi'j et verbargt onder zien tonge,
13 hoewel hi'j zunig is en niks glippen lat,
mar et tegen zien gehemelte beweert,
14 zal et in zien ingewanen gisten,
in zien binnerste tot addervenien verwodden.
15 Riekdom het hi'j deurslikt, mar ok weer uutbraokt,
God past alles uut zien boek omhogens.
16 Hi'j zoegt slangenvenien op,
een slangetonge zal him ok ommebrengen.
17 Nooit zal hi'j genieten van de overvloed,
van revieren die van room en hunning stromen.
18 Wat hi'j verwurven het, spi'jt hi'j uut, et smaekt him niet,
zoas ok zien haandel him gien vreugde geft.
19 Want hi'j het de aarme meensken onderdrokt en in de steek laoten;
hi'j het heur huus verwoest, hi'j het et niet bouwd.
20 Zien binnerste is de hieltied rusteloos,
niks van zien kostberheden wet hi'j te beweren.
21 Al wat hi'j het maekt hi'j weg,
zien welvaort zal dan ok niet duren.
22 Hoe groot ok zien vermogen, hi'j wet him niet veilig;
et onheil stot him in volle omvang over him uut.
23 Wiels hi'j zien boek nog vol et,
treffen him de vlammen van God zien lelkens,
een regen van verdarf komt op him daele.
24 Hi'j kan vlochten veur een iezeren waopen,
mar wodt deur een broonzen boge deurscheuten.
25 De pielke stikt in zien rogge, hi'j trekt him uut,
de schaacht zal gleensteren van zien galle,
ontzetting overweldigt him.
26 Et duuster verbargt al zien schatten,
een smeulend vuur verslindt ze
en verteert wat in zien huus nog over is.
27 De hemel eupenbaort zien schuld,
de eerde keert him tegen him.
28 Een vloedgolf overspuult zien huus,
et wodt wegvaegd op die dag van God zien lelkens.
29 Dat waacht him die God ontrouw is.
Dat is de arfenis die God veur him bestemd het."
 
 
Job 21.
Job zien bescheid op Sofar zien twiede betoog.
01 Doe zee Job:
02 "Luuster now goed naor mien woorden,
laot dat de troost wezen die jim mi'j geven.
03 Hebbe geduld mit mi'j, wiels ik praot;
as ik uutspreuken bin, kuj' weer spotten.
04 Is mien anklacht tegen een meenske richt?
Waoromme zol ik dan mien geduld beweren?
05 Kiek naor mi'j en wees versleugen,
en slao je haand veur je mond.
06 As ik an dit alles daenke, gript aangst mi'j an
en siddert hiel mien lichem.
07 Waoromme leven goddelozen lange,
tot in heur oolderdom welverend en gezond?
08 Zi'j leven en ze zien heur kiender gedijen,
en alderdeegst de kiender van heur kiender.
09 In heur huus is vrede zonder bangewezen,
zi'j wodden niet troffen deur God zien giesel.
10 Heur bollen springen en bevruchten,
heur koenen kalven zonder misdracht.
11 Heur kiender bin buten an 't haddelopen,
lieke bliede as de schaopen en de geiten.
12 Ze zingen, begeleid deur liere en tamboerijn,
ze vermaeken heur bi'j fluitmuziek.
13 Heur leven kent allienig mar veurspoed
en rustig daelen zi'j of naor et doderiek.
14 Ze zeggen tegen God: "Blief veer van oons,
wi'j willen niet de wegen volgen die jow wiezen.
15 Wie is de Ontzagwekkende dat wi'j him eren zollen?
Wat levert et oons op om tot him te bidden?"
16 Mar de welvaort ligt niet in heur eigen hanen.
De bedrievighied van goddelozen blift veer van mi'j!
17 Hoe zelden dooft de laampe van wie kwaod dot?
Treft him ooit de rampspoed
die God de meensken in zien lelkens toebedeelt?
18 Wodt hi'j votblaosd as kaf in de wiend?
Wodt hi'j mittrokken as druge aoren in de storm?
19 Of beweert God de ellende veur zien kiender?
Lat hi'j et an him vergellen, zodat hi'j et zels vuult!
20 Meugen zien eigen ogen de ondergaank zien,
mag hi'j de lelkens van de Ontzagwekkende drinken!
21 Waorom zol hi'j daor zien femilie mit bezwaoren,
as et getal van zien maonden al an 't aende is?
22 Kan God wat van de meensken leren,
hi'j die over de hemelingen rechtspraoke dot?
23 Goenend raeken weg, in kracht niet breuken,
vredig en zonder zorgen;
24 ze zien d'r uut as melk en bloed,
et murg stroomt in heur bonken.
25 Aanderen raeken weg vervuld van bitterhied,
zonder dat ze ooit bliedschop pruufd hebben.
26 Saemen liggen ze in et stof,
overdekt mit pieren.
27 Ja, ik weet wat jim daenken,
wat jim tegen mi'j in 't zin hebben.
28 Jim zeggen: "Waor staot et huus van die edele,
waor het die goddeloze him vestigd?"
29 Vraog et toch an de veurbi'jgangers!
An wat zi'j zeggen zullen jim toch niet twiefelen?
30 Wie kwaod dot wodt speerd tot zien rampzaelig aende,
hi'j zal leven tot die dag van God zien lelkens.
31 Wie zal him zien gedregings eupenlik verwieten;
wat hi'j misdaon het – wie zal him dat vergellen?
32 Mit een protte eerbetoon dragt et volk him naor 't graf
en et volk hoolt de waacht bi'j zien tombe.
33 Zaachte rust hi'j in zien krek greuven graf,
tallozen leupen veur zien baore
en pattie volgden disse.
34 Ach, jim troosten mi'j mit lege woorden,
wat jim zeggen is niks as bedrog."
 
 
Job 22.
Elifaz zien dadde betoog.
01 Doe nam Elifaz uut Teman et woord:
02 "Kan een meenske God ooit tot nut wezen,
kan alderdeegst een wieze him een dienst bewiezen?
03 Verheugt et de Ontzagwekkende dat ie onschuldig binnen?
Baot et him dat ie een onberispelik leven leiden?
04 Zol hi'j je veur je vroomhied straffen willen
en je daorom in een rechtszaeke betrekken?
05 Ie weten toch dat je levenswaandel slecht is,
dat je zunden ontelber binnen?
06 Zonder reden eiste ie een paand van je naoste
en aarme meensken nam ie alderdeegst heur laeste kleren of.
07 Wie verdoffeld was weigerde ie waeter,
stoete onthul ie him die honger had.
08 Ja, de gewelddaodige bezit et laand,
de niksontziende het d'r zien macht vestigd.
09 Wedevrouwen hej' mit lege hanen votstuurd,
de krachten van wezen hej' breuken.
10 Daorom staon d'r valstrikken rondomme
en raek ie opiens deur aangst versleugen.
11 Zie ie et duuster dan niet,
bespeur ie niet de vloed die jow bedekt?
12 Zol God niet in de hoge hemel wonen?
Kiek toch naor de steerns an de hemeltrans!
13 Mar ie zeggen: "Wat wet God?
Kan hi'j oordielen deur et duuster henne?
14 Hi'j wodt omhuld deur wolken en zicht niks
as hi'j langs de greenzen van de hemel kuiert."
15 Wil ie et pad van vroeger gaon blieven,
dat deur de onrechtveerdigen volgd wodt?
16 Zi'j wodden véúr heur tied veld,
asof een revier heur follement wegspuuld had.
17 De hieltied weer zeden ze tegen God: "Keer jow van oons of.
Wat kan de Ontzagwekkende veur oons doen?"
18 Toch vulde hi'j heur huus mit riekdom.
De bedrievighied van goddelozen blift veer van mi'j!
19 De rechtveerdige zicht et an en hi'j verheugt him,
de onschuldige lacht heur smeels uut.
20 Wodden oonze vi'janen niet wegvaegd,
wodt heur laeste riekdom niet deur vuur verbraand?
21 Verzoen je mit God en leef mit him in vrede,
dan zul ie weer tot welstaand kommen.
22 Anveerde wat ie van him te leren hebben
en sluut zien woorden in je hatte.
23 Keer weeromme tot de Ontzagwekkende en ie zullen herstellen,
zuver je huus van alle kwaod.
24 Laot et goold toch in de eerde rusten,
laot et erts van Ofir liggen op de bojem van de stroom,
25 dan zal de Ontzagwekkende je goold wezen,
dan zal hi'j een schat wezen van et zuverste zulver.
26 Ie zullen vreugde vienen bi'j de Ontzagwekkende
en je gezichte weer naor him opheffen.
27 As ie tot him bidden, dan luustert hi'j,
en je geloften los ie in.
28 Wat ie ok besluten, et zal daon wodden,
en et locht zal schienen op de wegen die ie gaon.
29 As rampspoed iene velt en ie zegt: "Kom overaende!",
dan redt God him, die et heufd bugen mos.
30 Hi'j redt alderdeegst heur die niet onschuldig binnen.
Heur redding daanken zi'j an jow reine hanen."
 
 
Job 23.
Job zien bescheid op Elifaz zien dadde betoog.
01 Hierop zee Job doe:
02 "Ok vandaege is mien klacht een klacht vol bitterhied,
mien haand kan mien zuchten amper onderdrokken.
03 Och, wus ik mar waor ik him vienen kon,
kon ik him mar opzuken in waor hi'j is.
04 Dan zol ik mien zaeke an him veurleggen
en et zol mi'j an argementen niet ontbreken.
05 Ik zol luusteren wat hi'j mi'j te zeggen had
en begriepen wat hi'j tegen mi'j anvoerde.
06 Zol hi'j zien macht bruken, as hi'j mi'j bestridt?
Nee, hi'j zol andachtig naor mi'j luusteren.
07 Dan kon ik, gehiel oprecht, mien zaeke verklaoren
en zol veur altied deur mien rechter vri'jspreuken wodden.
08 Mar ik gao naor et oosten – daor is hi'j niet,
naor et westen – ik zie him nargens.
09 Hi'j is in et noorden – en blift onvienber,
hi'j zal in et zuden wezen – ik kan him niet ontdekken.
10 Mar hi'j kent de wegen die ik kieze;
as hi'j mi'j perbeerde, zol ik puur as goold wezen.
11 Ik bin in zien spoor treden,
zonder of te bugen volgde ik zien weg.
12 De geboden die hi'j veurschreef he'k naoleefd,
de woorden die hi'j zee he'k et meerst van al koesterd.
13 Mar onwrikber as hi'j is –
wie dot him op zien schreden keren?
Al wat hi'j wil, lat hi'j gebeuren.
14 Wat hi'j besleuten het, dot hi'j,
en hi'j het nog vule meer plannen.
15 Daorom maekt zien anwezigens mi'j zo allat;
as ik him beschouwe, dan sidder ik.
16 God het mien hatte verzwakt,
de Ontzagwekkende het mi'j verlamd.
17 Want niet et duuster brengt mi'j tot zwiegen,
niet et duuster berooft mi'j van et gezichte.
 
 
Job 24.
01 Waorom kent de Ontzagwekkende de tied van alle dingen,
mar weten zi'j, die him vereren, nooit as hi'j ingript?
02 D'r bin meensken die greensstiender verzetten,
die kudden stelen en ze weiden as heur eigen.
03 Ze drieven de ezel van de wezen vot,
ze nemen van de wedevrouw heur os as onderpaand.
04 De aarme meensken wodden van et pad of drongen,
de aarme meensken kroepen bi'j mekeer.
05 Kiek, as wilde ezels in de woestijn
trekken ze d'r op uut, op zuuk naor eten,
want de wildernis moet heur kiender te eten geven.
06 Van aandermaans veld oogsten zi'j de resten,
in de droevetuun van de goddelozen plokken zi'j de laeste droeven.
07 Naekend brengen ze de naachs deur, zonder boverklied,
deur niks tegen de koolde bescharmd.
08 Ze raeken dweildeurnat van onweersbujjen in de bargen,
gien verschoel vienend klaampen ze heur an de rotsen vaaste.
09 De goddelozen hotten de wees los van de moekebost,
de aarme meensken pakken ze heur kiender of as onderpaand.
10 Naekend toffelen ze rond, zonder boverklied;
ze helpen, hongerend, de garven binnen te haelen.
11 Midden op de dag staon ze in de droevetuun
en treden, mit dust in de mond, de wienpasse.
12 Et gekarm van meensken in heur laeste uren stiegt op uut de stad,
hatverscheurend roepen gewonden daor om hulpe,
mar God bekommert him niet om heur ellende.
13 De goddelozen bin de vi'janen van et locht,
zi'j willen zien wegen niet kennen
en weigeren zien pad te volgen.
14 Veur et dag wodt, staot de moordener op
om de aarme en behoeftige omme te brengen;
as een dief sloept hi'j deur de naacht.
15 De echtbreker waacht de aovendschiemer of,
hi'j daenkt: Gien oge zal mi'j now herkennen,
en bedekt zien gezichte mit een masker.
16 In et duuster dringen zi'j de huzen binnen;
nao zunneopkomst holen zi'j heur schoel
om an et daglocht te ontkommen.
17 Et diepste duuster is veur heur as de morgen –
ze bin mit zien verschrikkings vertrouwd.
18 Mar ze bin onbestendig as schoem op et waeter,
heur bezit wodt deur iederiene in et laand vervluukt;
gieniene slat de weg in naor heur droevetunen.
19 Zoas dreugte en waarmte et smultwaeter verdwienen lat,
zo rukt et doderiek heur die zundigd hebben weg.
20 Alderdeegst de moekeschoot kent heur niet meer;
de pieren doen heur an heur te goed.
Heur naemen raeken in vergetelhied –
as een boom wodt heur misdaod ommelegd.
21 Zi'j mishaandelen de vrouwluden, die onvruchtber wodden,
ze helpen de wedevrouwen niet.
22 Mar God gript de starken an, mit al zien kracht,
de goddelozen richten heur op, zi'j bin heur leven niet wis.
23 Hi'j lat heur een schien van veilighied waorop ze steunen,
mar gien van heur daoden ontsnapt an zien blik.
24 Kot duurt heur veurspoed – dan bin ze d'r niet meer,
ze verschrompelen as melde in de knoppe,
wodden as kore-aoren offiekt.
25 Is dit niet zo? Kan iene mi'j een liegpoede numen
en mien woorden as niet waor bestempelen?"
 
 
Job 25.
Bildad zien dadde betoog.
01 Doe nam Bildad uut Suach et woord:
02 "Heersen en ontzetting zi'jen – dat is God,
tot in de hoogste hemel dwingt hi'j vrede of.
03 Bin de troepen van zien leger niet ontelber?
Kan iene him verbargen veur zien locht?
04 Kan een meenske him gedregen zoas God et wil,
kan een meenske, geboren uut een vrouw, ooit zuver wezen?
05 Veur God schient alderdeegst de maone niet helder,
alderdeegst de steerns bin onzuver in zien ogen.
06 Wat kan dan de meenske, een worm amper,
wat kan et meenske kiend, een made!"
 
 
Job 26.
Job zien bescheid op Bildad zien dadde betoog.
01 Hierop zee Job doe:
02 "Heb ie dan hulpe beuden an de machteloze,
heb ie de aarm steund die et an kracht ontbrak?
03 Wat heb ie tegen him zegd die de wieshied mist,
heb ie goeie raod geven an de onerverenen?
04 En wie het jow je woorden influusterd,
wie zien geest praot deur jow mond?
05 De schimmen wodden an et sidderen brocht,
de ondereerdse waeters en heur bewoners.
06 Et doderiek ligt eupen veur him:
niks in de ofgrond blift verburgen.
07 Hi'j strekt et noorden uut boven de woeste leegte,
en hangt de eerde op – boven et niks.
08 Hi'j lat de wolken zwöllen van et waeter,
mar ze splieten niet onder heur gewicht.
09 Hi'j bedekt de anblik van zien troon
en spreidt d'r een wolke over uut.
10 Hi'j trekt een rontien om de waeters,
langs de veerste greens van locht en duusternis.
11 De hemelpilaoren schudden henne en weer
en bin veraldereerd, zo verveerlik is hi'j.
12 Mit zien kracht dot hi'j de zee bedaoren
en mit zien veerdighied verdelgt hi'j Rahab.
13 Mit zien aosem blaost hi'j de hemel schone,
zien haand deurboort de kronkelende slange.
14 En dat is nog mar et meenste van zien kunnen;
wi'j vangen van zien woorden allienig mar gefluuster op.
Wie kan de donder van zien kracht bevatten?"
 
 
Job 27.
01 Job gong veerder mit zien betoog:
02 "Ja! God het mi'j mien recht ontholen,
de Ontzagwekkende het mi'j diepe raekt.
03 Zolange et leven in mi'j aosemt,
zolange God zien geest nog deur mi'j trekt,
04 zullen mien lippen gien onwaorhied zeggen,
zal gien leugen an mien tonge ontkommen.
05 Et laest van al zal ik jim geliek erkennen,
tot an mien dood hool ik mien onschuld staonde.
06 Ik blieve bi'j mien rechtschaopenhied, tot an et aende toe,
over mien leven heb ik mi'jzels niks te verwieten.
07 Laoten ze mien vi'jaand mar een goddeloze numen,
mien tegenstaander as boosdoener beschouwen.
08 Waorop kan de misdaodiger hopen,
as God zien levensdraod ofsnidt
en him de stilte van de dood oplegt?
09 Zal God zien angstkreet heuren,
as hi'j deur rampspoed troffen wodt?
10 Kan hi'j him toevertrouwen an de Ontzagwekkende,
kan hi'j zien hulpe inroepen wanneer hi'j mar wil?
11 Now zal ik jim lesgeven naemens God,
ik zal niet verhullen wat de Ontzagwekkende van doel is.
12 Jim daenken daj'm alles al zien hebben,
mar toch bin jim woorden leeg en niks as locht!
13 Dit is wat de goddeloze toevaalt van Godswege,
dit beschikt de Ontzagwekkende veur de onderdrokker:
14 Al bin zien kiender nog zo talriek, iederiene waacht et zwaord,
gienend van zien naokommelingen zal ooit tot welstaand kommen.
15 Zi'j die overleven, dragt de pest naor 't graf,
en gienend van de wedevrouwen zal over heur rouwen.
16 Al saemelt hi'j zulver op asof et stof is,
en al gaddert hi'j kleraosie asof et liem is –
17 hoevule hi'j ok gaddert: de rechtveerdige zal ze dregen
en et zulver zal an de onschuldige toevalen.
18 Zien huus is bros as et omhulsel van een motte,
waankel as de hutte van een waachter in et veld.
19 Riek gaot hi'j slaopen – veur et laest:
as hi'j zien ogen eupen dot, is zien bezit vergaon.
20 Een vloed van verschrikkings overvaalt him,
naachs sleurt een warvelstorm him mit.
21 De oostewiend nemt him op – en hi'j is spoorloos,
votslingerd van zien plak.
22 God gaot zonder mededogen tegen him tekeer,
al perbeert hi'j te ontkommen uut zien greep.
23 Zien ondergaank wodt mit gejoel begroet,
waor hi'j vroeger woonde wodt hi'j naofleuten."
 
 
Job 28.
Over de wieshied.
01 D'r is een plak waor zulver wunnen wodt,
een plak waor goold wusken wodt.
02 Iezer wodt uut de eerde dolven
en keuper wodt uut erts smulten.
03 De meenske verdrieft de duusternis,
hi'j dringt deur tot in et binnerste van de eerde,
tot an de stien van diepst verburgen donkerte.
04 Hi'j hakt een schaacht, daelt of in et onlaand,
tot waor zien voete gien steun meer vint
en hi'j verleuren in de leegte hangt.
05 Op de eerde schöt et koren op,
mar diepe in heur woelt een vuur.
06 Daor bin de stienen van saffier,
daor is et stof van goolden korrels.
07 De roofvoegel kent niet et pad daorhenne,
et haviksoge ontdekt et niet.
08 De trotse dieren zullen et nooit betreden,
ok de leeuw waogt him daor niet.
09 De meenske zet et houweel in et gestiente,
hi'j keert de bargen omme vanof heur voete.
10 In de rotsen hakt hi'j tunnels uut
en zien oge ontdekt heur kostberheden.
11 Hi'j damt de ondergroonse stromen in
en brengt naor et locht wat diepe verburgen is.
12 Mar de wieshied – waor moej' heur zuken,
en et inzicht – waor is et te vienen?
13 Gien starveling kent de weg daorhenne,
de wieshied is niet in et laand van de levenden.
14 De oervloed zegt: "Zi'j is niet bi'j mi'j,"
de diepste zee: "Bi'j mi'j liekemin."
15 De wieshied is niet te koop veur wat goold,
ok kan ze niet in zulver ofweugen wodden.
16 Duurder is zi'j as et goold van Ofir,
as de onix of saffier van de hoogste weerde.
17 Ze wodt niet evenaord deur goold of glas,
niet kregen veur schaolen van et fienste goold.
18 Vergeliek heur niet mit robijnen of kristallen,
een buul wieshied is meer weerd as parels.
19 Topaas uut Nubië kan heur niet evenaren,
zi'j is meer weerd as zuver goold.
20 Mar van waor stamt de wieshied dan,
en et inzicht – waor is et te vienen?
21 De wieshied is votstopt, uut et zicht van de levenden,
ok an de voegels in de locht lat zi'j heur niet zien.
22 De ofgrond en de dood, ze zeggen beidend:
"Oonze oren kennen heur allienig mar bi'j geruchte."
23 Mar God kent heur wegen
en hi'j wet waor ze is.
24 Want hi'j zicht tot an de ranen van de eerde,
onder de hiele hemel ontsnapt niks an zien ogen.
25 Doe hi'j de kracht maekte van de wienden
en de waeters ommegreensde,
26 doe hi'j zien wet oplegde an de regen
en de wegen van de donderwolken baende,
27 zag hi'j de wieshied en hi'j toetste heur,
hi'j peilde en deurgrondde heur.
28 En hi'j zee tegen de meenske:
"Ontzag veur de Heer – dat is wieshied;
et kwaod uut de weg gaon – dat is inzicht."
 
 
Job 29.
Et aende van Job zien betoog.
01 Job gong veerder mit zien betoog:
02 "Was alles mar as in de daegen van vroeger,
as in de daegen dat God over mi'j waekte,
03 in de tied dat zien laampe boven mi'j scheen
en mien weg deur et duuster verlochtte,
04 in de tied dat ik de kracht van de jonkhied bezat,
mit et vertrouwde gezelschop van God in mien huus,
05 doe de Ontzagwekkende mit mi'j verkeerde
en mien kiender bi'j mi'j weren,
06 doe ik mien voeten in room baoden leut
en veur mi'j een stroom van eulie uut de rots opwelde.
07 As ik naor de stadspoort gong
om mien plak op et plein in te nemen,
08 trokken de jongeren heur weeromme zogauw ze mi'j zaggen,
en stonnen de oolderen op om mi'j te begroeten.
09 De anzienliken hullen op mit heur gesprekken
en legden eerbiedig een haand op heur mond,
10 de stemmen van de edelen verstomden
en heur tonge kleefde an heur gehemelte.
11 Iederiene die mi'j heurde prees mien woorden,
iederiene die mi'j zag had niks as lof,
12 omreden ik de aarme reddede die om hulpe reup,
en de wees die in de steek laoten was.
13 Ik wodde zegend deur de starvende,
in et hatte van de wedevrouw brocht ik de vreugde weeromme.
14 Ik kleedde mi'j in gerechtighied en disse kleedde mi'j,
et recht was mi'j een maantel en een bofferd.
15 Ogen was ik veur de bliende,
bienen was ik veur de lamme.
16 Veur de aarme meensken was ik een heit,
ik verdedigde de zaeke van vremden.
17 Ik brak de kaeken van de boosdoener
en ontrukte de prooi an zien tanen.
18 En ik zee bi'j mezels: Ik zal starven in mien nust,
as een feniks zal ik mien daegen vermenigvuldigen,
19 mit mien wottels strekt naor et waeter
en de dauw van de naacht op mien takken,
20 mit mien roem die nooit verbleken zal,
de boge in mien haand de hieltied weer spannen.
21 Zi'j luusterden vol verwaachting naor mi'j,
zi'j zwegen om te heuren wat ik heur raoden zol.
22 As ik praot had weren ze stille,
mien woorden daelden zaachte op heur daele.
23 En ze keken naor mi'j uut as naor de regen,
ze eupenden heur mond as veur de lentedruppels.
24 Ik lachte heur toe – zi'j weren verrast,
en deden alles om mi'j niet te misnoegen.
25 Ik wees heur de weg en nam et plak in as heur leider,
zoas een keuning bi'j zien legers woont,
ik was de trooster van de treurenden.
 
 
Job 30.
01 Mar now bespotten ze mi'j,
manluden die minder jaoren tellen as ikke, zeunen van heiten
die alderdeegst de honnen van mien kudden onweerdig weren!
02 Wat baot mi'j de kracht van heur hanen,
as al heur levenssap votstroomd is?
03 Onmachtig deur gebrek en honger
streupen zi'j de woestijn of,
in een duuster vol onheil en troostelooshied.
04 Ze plokken melde en blaederen van struken,
de wottels van de brem bin heur eten.
05 Ze wodden uut de gemienschop stoten,
naojouwd as dieven,
06 en moe'n wonen op de hellings van et dal,
in hollen in de grond en tussen de rotsen.
07 Ze karmen in et struukgewas,
kroepen onder de stiekels bi'jmekeer,
08 manluden zonder verstaand en zonder anzien,
wegsleugen uut et laand.
09 En now bin ik et onderwarp van heur spotlied,
et mikpunt van heur lasterpraot.
10 Van hekel deinzen zi'j weeromme veur mi'j
en niks weerhoolt heur om mi'j in et gezichte te spi'jen.
11 God rukt mien tentetouw los, hi'j vernedert mi'j,
en zi'j overschreden alle greenzen.
12 Et gespuis an mien rechterhaand dringt op,
zi'j dwingen mi'j om te vlochten,
zetten de anval in, tot mien vernietiging.
13 Mien weg is versperd – de ondergaank komt dichterbi'j,
en d'r is gieniene die te hulpe schöt.
14 Anstormend in een woeste golf
slaon ze een briede bres in mi'j.
15 Verschrikkings stotten heur over mi'j uut,
mien ere wodt wegvaegd as deur de wiend,
as een wolke vervlogt mien anzien.
16 Now stroomt et leven uut mi'j weg,
ik ontsnap niet meer an mien ellende.
17 Naachs jacht hi'j helse pienen deur mien bonken,
et bloed in mien aoders komt niet tot rust.
18 Hi'j rukt mit geweld an mien klied,
omklemt mi'j mit de kraege van mien maantel.
19 Hi'j het mi'j daele smeten in de modder
en ik bin as stof, as aske wodden.
20 Ik roepe jow om hulpe, mar jow geven gien bescheid;
ik stao veur jow, mar jow willen mi'j niet zien.
21 Jow bin hadde veur mi'j wodden,
mit al jow kracht hebben jow je tegen mi'j keerd.
22 Jow tillen mi'j op en laoten mi'j rieden op 'e wiend,
jow woedende storm schudt mi'j henne en weer.
23 Ja, ik weet dat jow mi'j naor de dood drieven,
naor et huus van geerkomst veur alle levenden.
24 Mar keert et volk heur tegen een meenske in nood,
as hi'j, omdebi'j de ondergaank, om hulpe ropt?
25 He'k niet goeld om wie in nood was?
Ha'k gien medelieden mit de eerme meenske?
26 Ik hoopte op et goeie, mar et kwaode kwam,
et locht verwaachtte ik, mar de duusternis brak an.
27 Hiel mien binnerste is in beroering, ik ken gien rust;
ik zie allienig nog mar daegen van ellende kommen.
28 In et zwat huld dool ik rond, van locht versteuken,
ik stao op in de vergeerdering en roepe om hulpe.
29 Een breur van de jakhals bin ik wodden,
een buisien van de struusvoegels.
30 Mien huud is verschruuid en schilfert,
koorse verteert mien bonkerak.
31 Mien liere is wodden tot rouwinsterment,
mien fluite tot de stemme van de treurenden.
 
 
Job 31.
01 Ik hebbe een verbond sleuten mit mien ogen:
nooit zal ik naor jonge vrouwluden kieken.
02 Wat he'k van God in de hemel te verwaachten,
wat vaalt mi'j te diel van de Ontzagwekkende daor boven?
03 Waacht de boosdoener gien rampspoed,
treft et ongelok niet heur die onrecht doen?
04 Zicht hi'j niet de wegen die ik gao,
telt hi'j niet al mien stappen?
05 He'k et pad van et bedrog bewandeld,
vlochtte ik ooit in de leugen?
06 Lat hi'j mi'j op een eerlike weegschaole wegen,
dan zal hi'j zien dat ik onschuldig bin.
07 As mien voete ofweken is van de goeie weg,
as mien hatte toegeven het an mien oge,
as d'r an mien haand een smet kleven blieven is,
08 dan zal ik zi'jen, mar aanderen zullen eten,
en wat uut mi'j komt zal verdelgd wodden.
09 As mien hatte him deur een vrouw lokken laoten het
en ik loerd hebbe bi'j mien buurman zien deure,
10 laot mien vrouw dan koren maelen veur een vremde,
laot aanderen mar bi'j heur liggen,
11 want et zol een daod van schaande wezen,
een misdrief dat bestraft wodden moet,
12 een vuur dat een meenske de ofgrond in drift,
dat de oogst verdelgt tot an de wottels.
13 As ik mien slaaf of slavin ooit heur recht ontzegd hebbe
as wi'j van miening verschilden,
14 wat zal ik dan beginnen as God veur mi'j staon gaot,
en as hi'j mi'j ondervraogt – wat kan ik dan zeggen?
15 Maekte hi'j heur in de moekeschoot niet krek as mi'j,
vormde iene en dezelde oons niet krek geliek in de moekeschoot?
16 Onthul ik an de aarme meensken ooit waor zi'j om vreugen,
leut ik de ogen van wedevrouwen versmachten?
17 At ik mien stoete allienig,
dielde ik et niet mit wezen?
18 Hadden zi'j van kiendsbien gien heit in mi'j,
ston ik wedevrouwen niet van jongs of bi'j?
19 As ik een zwarver zag die gien kleren hadde,
een verschoppeling die him mit niks bedekken kon,
20 zegende hi'j mi'j dan niet mit hiel zien hatte,
as hi'j him waarmde mit de wolle van mien schaopen?
21 As ik mien voesten tegen wezen bald hebbe,
omreden de rechters in de poort mien vrunden weren,
22 meugen mien schoolders dan ontwricht wodden
en mien aarm deurdemidden breken bi'j de elleboge –
23 want veur ien ding bin ik bange: een deur God stuurde ramp –
tegen zien oppermacht bin ik niet opwusken.
24 Hebbe ik mien hope vestigd op goold,
van et fienste goold zegd: "Daorn vertrouw ik op"?
25 He'k mi'j verhoopt over mien vermogen,
omreden ik eigenhaandig zovule kregen hadde?
26 Keek ik ooit naor de zunne, heur straolende locht,
naor de maone in heur wassende pracht,
27 wiels mien hatte him stiekem lokken leut
en ik in verering mien mond op mien haand drokte?
28 Ok dat zol een misdrief wezen dat bestraft wodden moet,
want dan zol ik God daor boven ontkend hebben.
29 Verheugde ik mi'j over de ondergaank van mien vi'jaand,
joelde ik as hi'j deur et kwaod troffen wodde?
30 Nooit he'k mien mond zundigen laoten
deur mit een vluuk zien leven te verlangen.
31 Zullen mien verwaanten niet getugen:
"Iederiene dee him te goed an et vleis van zien kudden"?
32 Gien vremdeling leut ik buten overnaachten,
veur iedere reiziger eupende ik mien deuren.
33 He'k as aanderen mien overtredings verhuld
en mien zunden votburgen in mien binnerste,
34 omreden ik in aangst en beven veur de mennigte ston
en de verachting van aanderen mi'j aangst anjaegde,
zodat ik mi'j stille hul en gien stap naor buten zette?
35 Och, wol d'r mar iene luusteren!
Ik stao in veur wat ik zegd hebbe.
Laot now de Ontzagwekkende bescheid geven,
laot mien tegenstaander zien klacht boekstaeven!
36 Dan zol ik die op mien schoolders dregen,
as een kraanze zol ik him om mien heufd vlechten.
37 Ik kan van al mien gangen rekenschop ofleggen,
kruderig as een vost loop ik him integen.
38 As mien akkers ooit reupen hebben om vergelling,
as uut heur voren een jammerklacht opstegen is,
39 as ik heur vruchten verteerd hebbe zonder te betaelen
en de boeren tot wanhoop brocht hebbe –
40 meugen d'r dan stiekels opkommen in plak van tarwe
en woekerkruud in plak van gaste."
Hier aendigen de woorden van Job.
 
 
Job 32.
Elihu zien betoog.
01 Hierop wussen de drie manluden Job niks meer te zeggen, omreden hi'j himzels as onschuldig beschouwen bleef.
02 Mar doe ontbraande de lelkens van Elihu, de zeune van Barachel uut Buz, uut de femilie van Ram; hi'j wodde verschrikkelik lelk tegen Job, omreden disse in zien recht miende te staon tegenover God,
03 en hi'j wodde lelk tegen Job zien drie vrunden, omreden zi'j niks tegen Job wussen an te voeren en him toch schuldig verklaorden.
04 Elihu had waacht tot Job uutpraot was, omreden zi'j allemaole oolder weren as hi'j.
05 Mar doe hi'j zag dat de drie manluden niks meer wussen te zeggen, ontbraande zien lelkens.
06 En Elihu, de zeune van Barachel uut Buz, nam et woord:
"Ik bin nog jong, en jim bin oold,
daorom hul ik mi'j stille.
In jim bi'jwezen dust ik mien miening niet te geven.
07 Ik zee bi'j mezels: Laot de oolderdom praoten,
laot de jaoren heur wieshied bruken.
08 Mar et is de geest van God in de meenske,
de aosem van de Ontzagwekkende die inzicht brengt.
09 Niet de oolderdom maekt wies,
de jaoren leiden niet vanzels tot een juust oordiel.
10 Daorom zeg ik: luuster naor mi'j,
now zal ik mien miening ok es geven.
11 Ik hebbe waacht totdat jim uutpraot weren;
ik hebbe jim rissenaoties anheurd,
tot et jim an woorden begon te ontbreken.
12 Ik hebbe andachtig luusterd
en zag dat gieniene Job terechte wiezen kon;
gieniene kon weerleggen wat hi'j beweerde.
13 Mar zegge now niet: "Wi'j hebben de wieshied in him vunnen;
allienig God kan him weerspreken, een meenske niet."
14 Job het zien woorden niet tot mi'j richt
en ik zal him niet op jim meniere bescheid geven.
15 Ze bin versleugen, weten niks meer te zeggen;
de woorden laoten heur in de steek.
16 Zol ik dan waachten, now zi'j niks meer zeggen
en heur zwiegen de hieltied langer duurt?
17 Now is et mien beurt om te praoten,
ik wil mien miening ok geven.
18 Ik zit bastensvol mit woorden,
mien hatte popelt van ongeduld.
19 Mien binnerste is as jonge wien die niet aosemen kan,
mien boek as een volle wienzak die haost eupenbast.
20 Laot mi'j praoten en mien gevulens lochten,
ik zal et woord nemen en zeggen wat ik daenke.
21 Ik kieze gien perti'j, veur gieniene,
ik zal gieniene naor de mond praoten.
22 Want ik weet dat as ik al vlaaiken kon,
mien maeker mi'j votdaolik wegvaegen zol.
 
 
Job 33.
01 Wel now, Job, heur mi'j an,
luuster naor naor mien inbreng.
02 Dit is wat ík te zeggen hebbe,
de woorden liggen op mien tonge.
03 Ik zal eerlik praoten, vanuut mien hatte,
ik zal mit een eerlik oordiel kommen.
04 De geest van God het mi'j maekt,
de aosem van de Ontzagwekkende dot mi'j leven.
05 As ie daortoe in staot binnen, geve mi'j dan bescheid;
maek je klaor veur de stried, stelle je teweer.
06 Veur God bin wi'j mekeers geliekesen,
ie bin krek as ik uut liem vormd.
07 Laot aangst veur mi'j je niet verlammen,
mien haand zal niet zwaor op je drokken.
08 Wel now, ik was d'r bi'j wiels jow praotten,
ik hebbe heurd hoe je woorden klonken:
09 "Ik bin zuver, ik hebbe niks misdaon,
ik bin rein, d'r plakt gien schuld an mi'j.
10 Toch vint God gronden veur een anklacht,
hi'j beschouwt mi'j as zien vi'jaand.
11 Hi'j slöt mien bienen in et blok,
hi'j bewaekt mi'j waor ik gao of stao."
12 Mar ie hebben ongeliek, ik zegge je:
God is de meerdere van de meenske.
13 Waorom beschuldig ie him,
en zeg ie: "Hi'j geft mi'j gien bescheid, as iene tegen him praot"?
14 God geft wel bescheid, op meer as iene meniere,
allienig markt de meenske et niet op.
15 In de dreumen en visioenen van de naacht,
in de tover van de diepste slaop,
of as hi'j ligt te sloemeren,
16 eupent God de oren van de meenske
en lat him schrikken – een waorschouwing
17 om him of te holen van een slechte daod,
om him veur hoogmoed te vri'jweren.
18 Hi'j huded him veur et valen in de ofgrond,
veur et overstikken van de doodsrevier.
19 Of de zeerte op zien ziekbedde wist him terechte,
de nooit oflaotende stried in zien lichem,
20 waordeur hi'j gien eten verdreegt
en walgt van zien lievelingseten.
21 Hi'j teert vot tot een schimme van himzels,
en zien bonken, eerst onzichtber, stikken uut.
22 Hi'j kropt naor de ofgrond,
naodert de herauten van de dood.
23 Mar as hi'j een pleitbezorger het,
iene die zien veurspraoke is, iene uut duzenden,
om van zien onschuld te getugen,
24 en as God him welgezind is en zegt:
"Laot niet toe dat hi'j in de ofgrond ofdaelt,
ik hebbe een losgeld veur him kregen,"
25 dan krigt hi'j weer vleis op zien bonken as vroeger
en keert hi'j weeromme naor de kracht van zien jonkhied.
26 Hi'j bidt weer tot God en God is him geunstig zind,
hi'j ropt et uut van vreugde en verschient veur him,
want hi'j wodt deur God in ere hersteld.
27 Dan zingt hi'j et uut en zegt tegen iederiene:
"Ik hebbe zundigd, wat recht is maekte ik kroem,
mar et wodde mi'j niet anrekend.
28 Hi'j redde mi'j van de val in de ofgrond,
zodat ik leven zal en van et locht genieten."
29 Kiek, dit alles dot God,
tot twie-, driemaol toe dot hi'j dit veur de meenske:
30 hi'j haelt him weg van de ofgrond
en et locht van et leven omstraolt him.
31 Let goed op, Job, luuster andachtig;
wees stille en laot mi'j praoten.
32 As ie wat te zeggen hebben, geef dan bescheid,
praot – mag et recht an jow kaante staon.
33 Aj' niks te zeggen hebben, luuster dan,
wees stille – laot mi'j jow de wieshied leren."
 
 
Job 34.
01 En Elihu vervolgde:
02 "Luuster, wiezen, naor mien woorden,
jim die alles weten, luuster naor wat ik zegge.
03 Want et oor toetst de woorden,
zoas et gehemelte et eten pruuft.
04 Lao'we tegere onderzuken wat juust is,
lao'we mit mekeer vaastestellen wat goed is.
05 Wel now, Job het zegd: "Ik stao in mien recht,
mar God het et mi'j ontholen.
06 Ondaanks mien geliek gao ik veur een liegpoede deur;
een dodelike pielke het mi'j troffen, al hebbe ik niks misdaon."
07 Is d'r een twiede zoas Job,
die zien dust mit laster lest,
08 die him onder de onrechtplegers begeft
en ommegaot mit wettelozen?
09 Want hi'j het zegd:
"Et baot de meenske niet om bevrund te wezen mit God."
10 Jim die zo verstaandig binnen, luuster dus naor mi'j:
et is vere van God om kwaod te doen,
de Ontzagwekkende zal gien misdaod plegen.
11 Hi'j vergelt daorintegen de meenske zien daoden,
hi'j beslist over him naor gelang zien doen en laoten.
12 God zal gien slechtheden begaon,
de Almachtige zal et recht niet verdri'jen.
13 Wie het de eerde an him toevertrouwd,
wie het de hiele wereld onder zien bevel steld?
14 As hi'j zien andacht allienig op himzels richten zol
en hi'j zien geest en aosem veur himzels beweren zol,
15 dan zol al wat leeft votdaolik te onder gaon
en de meenske zol weerommekeren tot stof.
16 Aj' ok mar wat begriepen, luuster dan;
laot de woorden die ik zegge tot je deurdringen.
17 Kan, wie een hekel an et recht het, mit macht bezet wezen?
Wil ie him veroordielen die machtig en rechtveerdig is,
18 die tegen keunings zegt "niksweerdige!"
en "goddeloze!" tegen edelen?
19 Die gien perti'j köst veur de vosten
en de rieken niet begeunstigt boven de geringen,
omreden zi'j allemaole et wark van zien hanen binnen?
20 Onverwaachs raeken zi'j weg, in et diepste van de naacht;
de rieke wodt opschrikt en et is mit him veurbi'j,
de machtige wodt weghaeld, en niet deur meenskehaand.
21 Want God zien oge is op de wegen van de meenske richt,
gienend van zien stappen blieven veur him verburgen.
22 Gien duuster is zo diepe, zo zwat,
dat et onrechtplegers verbargen kan.
23 Et is niet an de meenske om et tiedstip te bepaolen
waorop God zien rechtszaeke begint.
24 God maekt kotte metten mit de machtigen
en stelt aanderen in heur plak.
25 Jaowis, hi'j deurzicht heur daoden
en brengt heur in de naacht te valle;
verpletterd liggen ze daele.
26 Op dat plak, te overstaon van iederiene,
gieselt hi'j heur veur heur goddelooshied.
27 Want ze hebben heur van him verwiederd,
ze slaon gien acht op de wegen die hi'j heur wist;
28 et komt deur heur dat de aarme meensken om hulpe roepen,
deur heur heurt God de vertrapten raozen.
29 Mar as hi'j stille is, wie kan him dan verstoren?
As hi'j zien gezicht verstopt, wie kan him dan zien?
Over de meensken en de volken waekt hi'j liekewel,
30 zodat gien schurk ooit keuning wodt,
gieniene die et volk in zien net verstrikt.
31 Stel je veur, een meenske het tegen God zegd:
"Ik hebbe mien straf kregen, ik zal niks kwaods meer doen.
32 Leer mi'j de dingen die ik niet zien kan;
as ik onrecht daon hebbe, zal et niet weer gebeuren" –
33 moet God et neffens jow dan toch vergellen?
Mar ie hebben zien oordiel ofwezen!
Ie, niet ik, moeten kiezen. Zegge now waj' daenken.
34 Meensken mit verstaand zullen mi'j zeggen,
en iedere wieze man die naor mi'j luustert:
35 "Job praot zonder kennis van zaeken,
zien woorden getugen niet van inzicht.
36 Och, wodde Job mar tot et uterste uutperbeerd,
want hi'j praot as iene die op kwaod uut is.
37 Hi'j voegt zunde toe an zunde,
hi'j is opsternaot waor wi'j bi'j binnen
en praot him keer op keer uut tegen God."
 
 
Job 35.
 
01 En Elihu vervolgde:
02 "Daenk ie dat et goed is om te zeggen:
"Ik stao in mien recht tegenover God"?
03 Ie zeggen: "Wat baot et jow, God,
wat het et veur nut as ik niet zundig?"
04 Ik zal je daortoe et bescheid geven,
jow en ok je vrunden.
05 Kiek es naor de hemel
en bekiek de wolken boven je.
06 Aj' zundigen, breng ie him daormit dan schae toe?
Raekt et him as ie een protte misstappen begaon?
07 As ie rechtveerdig binnen, wat geef ie him dan?
Een kedo, dat hi'j uut jow haand krigt?
08 Je goddelooshied raekt meensken as jezels,
je rechtveerdighied helpt aanderen.
09 De meensken, vertrapt as zi'j wodden, klaegen heur nood;
ze raozen om hulpe tegen et geweld van de machtigen.
10 Mar niet iene van heur zegt: "Waor is God, mien maeker,
hi'j die in de naacht mien krachten herstelt,
11 die an oons meer kennis geft as an de dieren op de eerde,
oons meer wieshied schinkt as an de voegels in de locht?"
12 Ze raozen, mar hi'j geft gien bescheid,
omreden de hoogmoed van de kwaoden schaandelik is.
13 Mar et is mar schien dat God niet luustert,
dat de Ontzagwekkende gien andacht an heur geft.
14 Ie zeggen dat ie him niet zien,
mar hi'j het et vonnis veur him – hi'j lat je waachten.
15 En eerder zal zien lelkens niet bekommen,
hi'j wet ommes al te goed van je opstaandighied.
16 Mar uut Job zien mond komt allienig mar locht en leegte,
een vloed van woorden zonder kennis."
 
 
Job 36.
01 En Elihu gong deur:
02 "Hebbe een posien geduld, dan laot ik je zien
dat d'r nog vule meer over God te zeggen is.
03 Mien kennis komt uut een protte bronnen
en ik zal mien maeker recht doen.
04 Want in mien woorden stikt gien bedrog;
veur je staot een man die wet waorover hi'j praot.
05 Wel now, God is machtig, mar minaacht niet,
want hi'j is machtig deur zien oordeelskracht.
06 Hi'j lat de goddelozen niet in leven,
de vertrapten geft hi'j recht.
07 Hi'j keert zien blik niet van de rechtveerdigen of,
mar zet heur as keunings op een troon,
veur altied, en hi'j geft heur anzien.
08 En as zi'j mit kettens boeid binnen,
deur koorden van smat kneveld wodden,
09 dan is dit om minne daoden te onthullen,
misstappen, die uut trots votkommen binnen.
10 Hi'j eupent heur de oren veur zien vermaening
en zegt heur et kwaod de rogge toe te keren.
11 As zi'j geheurzemen en him dienen zullen,
leven zi'j tot in lengte van daegen in veurspoed,
brengen zi'j heur jaoren deur in gelok.
12 Geheurzemen zi'j niet,
dan zullen zi'j de doodsrevier overgaon;
versteuken van kennis blaozen zi'j de laeste aosem uut.
13 Deurtrapte schurken bin halsstarrig,
zi'j roepen niet om hulpe as hi'j heur knevelt.
14 Veurtiedig geven zi'j de geest,
ze aendigen as schaandjongens van de tempel.
15 Mar God redt de vertrapten,
deur ellende, tegenspoed eupent hi'j heur de ogen.
16 Ok jow lokte hi'j weg van et geveer dat je benauwde,
naor een plak waor ie vri'j aosemhaelen konnen
en je taofel mit vette eteri'je overlaeden was.
17 Mar ie daenken allienig mar an de veroordieling van goddelozen,
al ontkom iezels liekemin an een geding en vonnis.
18 Pas op: laot je lelkens je niet mitslepen,
vertrouw niet op et losgeld dat ie betaelen kunnen.
19 Zollen je riekdommen je vri'jweren van ellende?
Al je krachtsinspannings en al je goold?
20 Gunter niet naor de naacht
die volken opiens votsleept van heur plak.
21 Hude je veur een toevlocht tot kwaodens,
verkieze dat niet, mar drege je ongelok.
22 Hoe verheven is God in zien macht!
Is d'r een twiede die leert zoas hi'j?
23 Wie kan him zien weg veurschrieven,
wie zal zeggen: "Jow hebben kwaod daon"?
24 Bedaenke daj' zien wark priezen moeten,
dat ommes deur de meensken bezongen wodt,
25 deur allemaole bewonderd wodt,
deur iederiene van veer bekeken.
26 Kiek hoe groot God is, buten ieder benul,
et getal van zien jaoren is ontelber.
27 Hi'j schept de waeterdruppen op
en haelt de regen deur de zi'je van zien nevels,
28 dan daelt disse uut de wolken daele,
daelt naor beneden op alle meensken.
29 Wie kan de uutgestrekthied van de wolken peilen,
et donderen dat uut zien tente komt?
30 De hemel lat hi'j baoden in zien locht
en hi'j legt et diepste van de zeeën bloot.
31 Zo oordielt hi'j over de volken,
zo geft hi'j de meensken eten in overvloed.
32 In beide hanen nemt hi'j schichten
die hi'j op heur doelwit richt.
33 Donderslaegen kondigen zien komst an,
en ok et vee vuult dat et onweer naodert.
 
 
Job 37.
01 Ja, hierdeur trilt mien hatte,
et klopt mi'j in de keel.
02 Luuster, luuster naor zien bulderende stemme,
naor et rommelen dat uut zien mond komt.
03 Hi'j lat et rulen langs de hiele hemel,
zien schichten lochten tot et aende van de eerde.
04 Dan heuren we zien donder bulderen,
zo is et geluud van zien majesteitelijke stemme,
en lat hi'j ienkeer van him heuren,
dan lat hi'j de hieltied meer bliksems volgen.
05 God lat zien donder wonderbaorlik rulen,
hi'j dot grote dingen die wi'j niet bevatten.
06 Hi'j beveelt de sni'j: "Vaal op de eerde,"
hi'j zegt de regenvloed: "Stot daele mit al je kracht."
07 Hi'j dot de haand van de meenske verstarren,
zodat iederiene wet wat God kan.
08 De wilde dieren gaon naor heur hollen,
zi'j blieven in heur leger.
09 Uut zien kaemers komt de storm te veurschien,
de noordelike wienden voeren koolde an.
10 Uut God zien aosem vormt him et ies
en de uutgestrekthied van de zee bevriest.
11 Donkere wolken maekt hi'j zwaor van vocht,
lochtend strekt et wolkedek him uut.
12 Flitsen schieten henne en weer zoas hi'j et wil,
om zien bevelen uut te voeren, waor de meenske ok leeft.
13 Of et now is om de eerde te straffen
of as teken van liefde – hi'j lat et gebeuren.
14 Laot dit tot je deurdringen, Job,
stao even stille en hebbe oge veur God zien wonderen.
15 Weet ie hoe God ze onder zien bevel brengt,
hoe zien locht de wolken deurboort?
16 Weet ie hoe de wolken zweven blieven,
hoe hi'j, die alles wet zien wonderen dot?
17 As de eerde in de zudewiend verstart
en de waarmte jow in je kleren al te machtig wodt,
18 kun ie dan, krek as hi'j, de hemelkoepel uuthaemeren,
die zo hadde is as een geuten spiegel?
19 Vertel oons dan wat wi'j him zeggen moeten;
wi'j kun oonze zaeke niet zels veurleggen,
oons omringt de duusternis.
20 Krigt hi'j et te heuren as ik tegen him praot?
Wie het zegd, dat woorden him berieken?
21 Seins blift de zunne onzichtber,
wiels zi'j aachter de wolken straolt,
mar daornao komt de wiend en blaost de hemel schone.
22 Uut et noorden komt een goolden schittering;
huveringwekkend is de luuster waorin God him hult.
23 De Ontzagwekkende, die wi'j niet vatten kunnen,
is groot deur zien kracht en deur zien recht;
wie rechtveerdighied zien lat onderdrokt hi'j niet.
24 Daorom hebben de meensken ontzag veur him;
hi'j kiekt niet omme naor wie himzels veur wieze hoolt."
 
 
Job 38.
God zien bescheid veur Job.
01 En de Heer gaf Job doe vanuut een storm bescheid. Hi'j zee:
02 "Wie is et die mien besluut bedekt
onder woorden vol onverstaand?
03 Kom overaende, Job, bewaopen je;
ik zal je ondervraogen, zeg mi'j waj' weten.
04 Waor was ie doe ik de eerde grondvestte?
Vertel et mi'j, aj' zovule weten.
05 Wie stelde heur greenzen vaaste? Ie weten dat toch?
Wie strekte et meetlint over heur uut?
06 Waor bin heur sokkels verankerd,
wie het heur hoekstien legd,
07 wiels de morgensteerns saemen jubelden
en God zien zeunen et uutraosden van bliedschop?
08 En wie sleut de zee of mit een deure,
doe ze uut de schoot van de eerde opkwam?
09 Ik hulde heur in een klied van wolken
en wun heur mit donkere nevels omme.
10 Ik legde heur mien greenzen op
en sleut heur of mit deure en grundelbalke,
11 en zee: "Tot hier an toe en niet wieder,
dit is de greens die ik je grootse golven stelle."
12 Heb ie ooit de morgen kommen laoten,
et morgenlochten zien plak wezen,
13 om de uutaenden van de eerde te pakken
en de goddelozen van heur of te schudden?
14 As klei waorin een zegel drokt wodt, zo krigt de eerde vorm,
heur oppervlak wodt omhangen as een klied.
15 Allienig de goddelozen zullen et locht niet zien,
heur opheven aarm wodt breuken.
16 Leup ie ooit op et plak waor de zee et hoogste is,
heb ie over heur diepste bojem lopen?
17 Bin de poorten van de dood an jow toond,
de deuren van et diepste duuster – heb ie die zien?
18 Kun ie de eerde in heur volle uutgestrekthied bevatten?
Vertel et, as ie et allemaole weten!
19 Waor is de weg naor de begin van et locht,
en et plak van et duuster – is die jow bekend,
20 zodat ie et naor zien gebied voeren kunnen
en et pad naor zien huus vienen kunnen?
21 Ie weten dat vaaste wel, want ie wodde doe geboren,
zovule jaoren liggen aachter je!
22 Ken ie de veurraodkaemers van de sni'j,
heb ie de veurraodkaemers van de haegel zien,
23 die ik heb anlegd veur tieden van nood,
veur daegen van oorlog en stried?
24 Hoe kom ie op et plak van waor et locht verspreided wodt,
van waor de oostewiend over de eerde uutwi'jt?
25 Wie het de geulen greuven veur de stromen,
de weg veur donder en bliksem baend,
26 zodat de regen daele vaalt op de onbewoonde eerde,
op de woestijn waor gien meensken leven,
27 en wildernis en woesteni'je deurdrenkt raeken
en d'r rondomme jong grös opschöt?
28 Het de regen een heit?
Waor kommen de dauwdruppels weg?
29 Uut wat schoot wodt et ies geboren,
wie baort de riepe van de hemel,
30 as de waeters stollen, hadde as stien,
as et oppervlak van de zee bevreuren raekt?
31 Kun ie de Plejaden an banen leggen
of de kettens van Orion losmaeken?
32 Kun ie de diereriem op tied schienen laoten
en de Grote Beer mit heur jonge de weg wiezen?
33 Ken ie de wetten van de hemel,
kun ie jow odder an de eerde opleggen?
34 Kan jow stemme de wolken bevelen
om je mit heur regenvloed te bedekken?
35 Kun ie de bliksems uutsturen,
zullen zi'j jow zeggen: "Wi'j staon klaor"?
36 Wie het de ibis zien wieshied geven,
van wie het de haene zien inzicht kregen?
37 Wie is in staot om de wolken te schikken,
en de kruken van de hemel – wie kan ze kaantelen,
38 zodat et stof op eerde stolt
en in kluten saemenklontert?
39 Kun ie veur de leeuw op prooi jaegen
en de honger van de welpen stillen,
40 as zi'j votdeuken zitten in heur hollen,
of op de loer liggen onder een daoke van blaederen?
41 Wie geft de raeven zien eten,
as zien jongen God anroepen,
as zi'j zonder eten ommezwarven?
 
 
 
Job 39.
01 Weet ie wanneer de berggeit heur jonkies krigt?
Bin ie getuge van de wenen van de hinde?
02 Kun ie de maonden tellen dat zi'j dregen moet,
weet ie wanneer zi'j heur jonkies krigt,
03 as zi'j hurkt om te jonge,
om van heur kalver verlost te wodden?
04 Heur kroost wodt stark en wast in et vri'je veld,
dan gaot et vot en et komt niet meer weeromme.
05 Wie het de wilde ezel zien vri'jhied geven,
wie het de balker van zien banen bevri'jd?
06 Ik laot him wonen in de wildernis,
de zooltvlakte is zien domein.
07 Hi'j spot mit et lewaai van de stad,
et raozen van de drievers heurt hi'j niet.
08 Hi'j streupt de bargen of, zien weidegronden,
hi'j speurt naor ieder stokkien gruun.
09 Zol de wilde bolle klaormaekt wezen om jow te dienen,
zol hi'j overnaachten willen bi'j jow voerbak?
10 Kun ie him mit een touw voren trekken laoten,
zol hi'j aachter jow et lege laand eggen willen?
11 Kun ie op him vertrouwen, zo stark as hi'j is,
en an him et wark overlaoten?
12 Bin ie d'r wis van dat hi'j binnenhaelt
wat ie zi'jd hebben en et naor de dele brengt?
13 Et struusvoegelvrouwgien staot bliede te klapwieken,
mar mit heur slagpennen en veren is zi'j nog gien sturke.
14 Ze legt heur eier op de grond
en lat heur legsel deur et zaand verwaarmen;
15 ze verget dat een voete et breken kan,
dat een wild dier et vertrappen kan.
16 Ze is hadde veur heur jongen, asof ze niet van heur binnen,
onverschillig of heur muuite altemet veur niks west is,
17 want God het heur ieder inzicht ontholen
en heur niet mit wieshied begiftigd.
18 Mar as ze opspringt en hadde weglopt,
lacht ze peerd en ruter uut.
19 Geef ie et peerd zien kracht?
Mit in zien nekke roege maonen?
20 Laot ie him veuruut springen as een sprinkhaene,
wiels aj' bange wodden van zien geweldige briesen?
21 Van bliedschop schraept hi'j de grond in et dal;
kruderig rukt hi'j uut, de stried integen.
22 Hi'j spot mit et geveer, niks maekt him bange;
hi'j deinst niet weeromme veur et zwaord.
23 Pielken schieten him veurbi'j,
speren en laansen flitsen bi'j him langes.
24 Driftig stampend woelt hi'j de grond omme,
niet te holen as de hoorn ienkeer schalt.
25 Bi'j iedere stoot van de trompet ropt hi'j "Aaah!" –
hi'j rokt de oorlog van vere,
heurt et getier van de anvoerders, de kreten.
26 Is et an jow wieshied te daanken dat de valk opstiegt
en zien vleugels spreidet om naor et zuden te trekken?
27 Vligt de gier vot as ie him bevelen,
om zien nust hoge in de bargen te bouwen,
28 op een rots waor hi'j woont en overnaacht,
op een richel, een onberiekbere piek?
29 Daor weg kikt hi'j scharp naor prooi,
zien oge kikt in de veerste verten.
30 Zien jongen slurpen et bloed;
waor dojen liggen, daor is hi'j."
 
 
Job 40.
01 En de Heer gong veerder:
02 "Een meenske die mit de Ontzagwekkende twist – kan hi'j him wat leren?
Laot hi'j die God terechte wist op dit alles bescheid geven!"
03 En Job zee doe tegen de Heer:
04 "Ik bin onsjog. Wat zal ik jow as bescheid geven?
Ik legge mien haand op mien mond.
05 Ik hebbe ienkeer praot en zegge now niks meer,
twiemaol – en doe d'r et zwiegen toe."
06 Doe zee de Heer tegen Job vanuut een storm:
07 "Kom overaende, Job, bewaopen je;
ik zal je ondervraogen, zeg mi'j wat ie weten.
08 Wil ie mien recht loochenen,
wil ie mi'j schuldig verklaoren en zels vri'juut gaon?
09 Is jow aarm zo stark as die van God,
heb ie zoe'n donderstemme as hi'j?
10 Laot dan zien daj' groots en weerdig binnen,
verstrupe jezels mit ere en mit glorie.
11 Stot je raozende lelkens over alles uut,
ziej' een hoogmoedige – verneder him,
12 ziej' een hoogmoedige – buug zien nekke,
vertrap de goddelozen, waor ze ok binnen.
13 Begreef ze allemaole in et stof,
beneem heur in de onderwereld et gezichte.
14 As ie op eigen kracht winnen zullen,
dan zal ik je ok priezen.
15 Zie et nijlpeerd dat ik maekt hebbe, krek as jow;
et et grös as een rund.
16 Hoe krachtig bin zien lendenen,
hoe machtig de spieren van zien boek!
17 Hi'j kan zien stat rechten as een ceder,
de pezen van zien dijen spannen heur in bundels.
18 Zien bonken bin staeven van broons,
zien ribben stangen van iezer.
19 Hi'j is iene van God zien eerste meesterwarken,
tegen him trekt allienig zien maeker et zwaord.
20 Zien eten vint hi'j in de bargen,
waor de dieren van et veld heur vermaeken.
21 Hi'j strekt him uut onder de lotusplaanten,
hi'j ligt verburgen tussen et riet van et moeras.
22 De lotusplaanten hullen him in heur schaad;
de wilgen van et dal beschutten him.
23 Hi'j slurpt een revier leeg zonder him te haosten;
hi'j blift kalm as de Jordaan zien bek in golft.
24 Wie kan oge in oge mit him staon
en een ring deur zien neuze haelen?
25 Kun ie mit een haoke de krokodil op de kaante trekken
en zien tonge mit een touw beteugelen?
26 Kun ie mit een riet zien neuze deurstikken
en mit een stiekel zien kaeke deurboren?
27 Zol hi'j jow bidden en smeken
en vrundelike woorden tegen je zeggen?
28 Zol hi'j een verbond mit jow sluten,
zodat ie him van dan of as knecht hebben kunnen?
29 Kun ie mit him speulen as mit een voegel,
him an een touw holen, veur je dochters?
30 Zal et vissersgilde over zien pries onderhaandelen
en him tussen de koopluden verpatten?
31 Kun ie speren in zien huud daele plaanten
en een harpoen deur zien kop stikken?
32 Waog et es om him an te raeken –
weet wel: et zol je laeste stried wezen.
 
 
Job 41.
01 De hope van iedere anvaller wodt beschaemd,
allienig al bi'j zien anblik wodt hi'j weerommegooid.
02 Wie zol et waogen om him op te schrikken?
Wie kan antreden om mit him te vechten?
03 Wie daegt him uut zonder daorveur te boeten?
Gieniene, hi'j het op de hiele eerde zien geliekese niet.
04 Ik zal mi'j niet stille holen over zien machtige dijen,
over zien geweldige krachten en fraaie gestalte.
05 Wie kan zien opperhuud ofvillen?
Wie dringt deur zien dubbele paanser henne?
06 Wie het de kracht om zien kaeken eupenen te maeken?
Schrikwekkend gaepen de tanen in zien bek.
07 Zien rogge is mit schilden schubd,
ondeurdringber verzegeld.
08 Ze sluten dichte op mekeer an
en laoten niet de meenste locht deur;
09 et iene plakt vaaste an et aandere,
aniensleuten en ondielber.
10 As hi'j proest, dan flikkert et locht,
zien ogen schitteren as et morgenlochten.
11 Branende fakkels kommen uut zien bek,
vonkeregens vliegen deur de locht.
12 Zien neusgatten walmen,
as een kokende ketel of rokend riet.
13 Zien aosem lat kolen ontbranen,
uut zien bek slat een vlamme.
14 Zien nekke zwölt op van kracht,
zien bek straolt niks as verschrikking uut.
15 Zien vleis slöt dichte om him henne,
et zit him as geuten, onwrikber.
16 Zien hatte is hadde as een rots
en hadde as de onderste maelstien.
17 Komt hi'j overaende, dan deinzen stotzeeën weeromme
en wieken de brekers.
18 Gien tegen him trokken zwaord hoolt staand,
gien speer, gien laans, gien pielke.
19 Iezer beschouwt hi'j as stro,
broons as rottend hoolt.
20 Hi'j slat niet op de vlocht veur de pielke uut de boge,
slingerstienen raeken him – et bin mar stoppelties.
21 Veur him is een knuppel as stro
en hi'j lacht om et soezen van speren.
22 Zien onderlief is zo scharp as een scharve;
as een dösksliede snit hi'j deur de modder.
23 Hi'j lat de diepten kolken,
de zee as een smultovend kwaod wodden.
24 Hi'j lat een spoor van lochten aachter,
asof de zee mit zulverwitte koppen bekroond is.
25 Hi'j het op de eerde zien geliekese niet,
hi'j is een schepsel zonder aangst.
26 Op al wat hoge is kikt hi'j daele,
hi'j is de keuning van alle grootse dieren."
 
 
Job 42.
Job zien bescheid veur God en zien veerdere lot.
01 Now zee Job doe tegen de Heer:
02 "Ik weet dat niks buten jow macht ligt
en gien inkeld doel veur jow onuutvoerber is.
03 Wie was ik dat ik, deur mien onverstaand, jow besluut toedekken wol?
Warkelik, ik praotte zonder een betien benul,
over wonderen, te groot veur mi'j om te bevatten.
04 "Luuster," zee ik, "dan zal ik praoten,
ik zal jow ondervraogen, zegge mi'j wat jow weten."
05 Eerder had ik allienig mar over jow heurd,
mar now heb ik jow mit eigen ogen zien.
06 Daorom neem ik mien woorden weeromme en buug ik mi'j,
zoas ik hier zitte in et stof en de smerigte."
07 Naodat de Heer disse woorden tegen Job zegd had, keerde hi'j him tot Elifaz uut Teman: "Ik bin in lelk wodden tegen jow en je beide vrunden, omreden jim niet juust over mi'j praot hebben, zoas mien knecht Job.
08 Wel now, neem ieder zeuven jonge bollen en zeuven rammen, gao daormit naor mien knecht Job, zodat jim een offer brengen kunnen veur jezels. Job, mien knecht, zal veur jim bidden, want ik bin allienig him goedzind. Dan zal ik jim niet blootstellen an schaande, ok al hebben jim niet juust over mi'j praot, zoas mien knecht Job."
09 En Elifaz uut Teman, Bildad uut Suach en Sofar uut Naäma deden zoas de Heer zegd had en de Heer was Job goedzind.
10 Naodat Job veur zien vrunden bidded had, brocht de Heer een keer in et lot van Job en hi'j gaf him et dubbele van wat hi'j eerder bezat.
11 Al zien breurs en al zien zusters, en die him kend had, kwammen naor zien huus om tegere mit him te eten; ze schudden heur heufd en troostten him, omreden de Heer zovule rampspoed over him uutstot hadde. En ieder van heur gaf him een geldstok en een goolden ring.
12 De Heer zegende Job in zien laetere leven nog meer as in zien vroegere, en zo kreeg Job veertienduzend schaopen en geiten, zesduzend kemelen, duzend span runder en duzend ezelinnen.
13 Ok kreeg hi'j zeuven zeunen en drie dochters.
14 De eerste dochter nuumde hi'j Jemima, de twiede Kesia en de dadde Keren-Happuch.
15 In et hiele laand weren gien mooiere vrouwluden as de dochters van Job. En heur heit gaf an heur een lieke groot erfdiel as an heur breurs.
16 Hiernao leefde Job nog honderdveertig jaor en hi'j zag zien kiender en de kiender van zien kiender opgruuien, tot in et vierde geslaacht.
17 En doe raekte Job weg, oold en zae van et leven.