Habakuk

in een

Stellingwarver vertaeling

Et boek Habakuk is et achtste boek van de verzaemeling van de zonuumde Twaelf Profeten. Disse verzaemeling van profeteboeken is vermoedelik in de vierde of dadde ieuw v.Chr. tot staand kommen. Et boek is nuumd naor een veerder niet bekende profeet Habakuk, die riekaans omdebi'j et jaor 600 v.Chr. optrad in Juda. Opvalend is dat de tekst gien direkte verwiezing het naor Juda, Israël, Jeruzalem, Sion of naor aandere Judese plaknaemen.

Habakuk het verschillende tekstsoorten, zoas klaeglieten, oraokels, strafankondigings, en een hymne. Opvalend bin de wee-roepen in et twiede kepittel.

Een belangriek thema is de klacht over et deurgaon van onrecht en geweld, mit deur de komst van de Chaldeeën. De profeet wodt kweld deur de vraoge hoe et komt dat onschuldige meensken zovule kwaod treffen kan. Habakuk ropt zien toeheurders op om niet te twiefelen, mar te vertrouwen op God en zien bevri’jdende macht.

De stiel van Habakuk is poëtisch, mit een slim belend taelgebruuk. Opvalend is de vergelieking van de Chaldeeën mit viskers (1:15-17). De toon is driegend en verwietend in de eerste twie kepittels, mar hymnisch en dreugen in et gebed an et aende. Deur et hiele boek henne komt een ikfeguur veur, wat an et gehiel wat een persoonlik kerakter geft.

Et boek begint mit de klacht van Habakuk en de komst van de Chaldeeën (1:2-11). Daornao volgen Habakuk zien protest en et bescheid van God (1:12-2:20). Een gebed van Habakuk mit et kerakter van een psalm sluut et boek of (3:1-19).

Vertaeling van de Biebel (NBG 2004)

deur Piet Bult uut Ni’jberkoop

Habakuk 1

01 Profetie; visioen van de profeet Habakuk.

02 Hoe lange nog, Heer, moe'k om hulpe roepen

en luusteren jow niet,

moe'k "Geweld!" raozen

en brengen jow gien redding?

03 Waoromme tonen jow mi'j dit onheil

en zien jow zels de ellende an?

Ik zie alliend mar verrinnewaosie en geweld,

opkommende ruzie en gruuiende twiespalt.

04 De wet wodt ondergreuven,

et recht krigt niet langer zien loop,

de wettelozen verdringen de rechtveerdigen,

et recht wodt verdri'jd.

05 Kiek naor de volken, pas goed op,

jim zullen versteld staon en veraldereerd wezen!

D'r gebeurt wat, nog wiels jim leven,

zok wat uutzonderliks

daj' et niet geleuven zullen

as et je verteld wodt.

06 Ik laot de Chaldeeën kommen,

dat grimmige, balsturig volk,

dat de hiele eerde deurkruust

om aandermaans woonplakken te bezetten.

07 Geducht en gevreesd is et,

et stelt zien eigen wet,

vertrouwt op eigen macht.

08 Vlogger as paanters bin heur peerden,

foeler as wolven in de aovend.

Heur ruters kommen anstormd,

van vere vliegen ze an,

as aorends duken ze op heur prooi.

09 Dat hiele volk komt anstormd,

mit geweld rukt et op;

onstuitber as de oostewiend

maekt et gevangenen, as zaandkorrels zo vule.

10 Mit keunings drift et de spot,

mit anvoerders speult et een spul,

om vestings lacht et:

et gooit wat eerde op en nemt ze in.

11 Dan struupt de wiend veerder en wi'jt veurbi'j.

Boeten zal hi'j die van zien kracht zien god maekt.

12 Bin jow, Heer, niet altied mien God, mien Heilige west?

Wi'j zullen toch niet wegraeken?

Om et vonnis te voltrekken, Heer,

hebben jow de Chaldeeër opreupen,

jow hebben him d'r toe bestemd, oe Rots,

om oons te straffen.

13 Jow ogen bin te zuver om et kwaod anzien te kunnen,

de ellende verdregen te kunnen.

Waoromme verdregen jow disse trouwelozen dan,

zwiegen jow, now de wetteloze verslient

die rechtveerdiger is as hi'j?

14 As vissen in de zee maeken jow de meensken,

as kroepende dieren zonder leider.

15 De Chaldeeër slat ze allemaole an de haoke,

sleept ze mit in zien net, gaddert ze in zien foeke.

Daorom is hi'j bliede en vrolik,

16 brengt hi'j offers an zien net,

braant hi'j wierook veur zien foeke,

alles veur een vette buit, een overvloedig maol.

17 Mag hi'j mar deurgaon om zien netten te legen,

meedogenloos volken vermoren blieven?

Habakuk 2

01 Ik gao now op mien waachtpost staon,

betrek mien post op et bolwark,

kiek uut om te zien wat de Heer mi'j zeggen zal,

wat hi'j mi'j as antwoord geft op mien verwiet.

02 Dit was et bescheid van de Heer.

Schrief dit visioen op,

kras et dudelik in plaeten, zodat et vlogge te lezen is.

03 Et visioen waacht tot zien tied kommen is,

et getuugt d'r van, et liegt niet.

Ok al is et nog niet gebeurd,

waacht mar, et komt grif,

et zal niet uutblieven.

04 Wie niet oprecht is kwient vot,

mar de rechtveerdige zal leven deur zien trouw.

05 Zo bedrieglik as de wien is,

zo eigenwies is disse man,

mar hi'j zal zien doel niet berieken.

Krek as et doderiek spert hi'j zien keelgat eupen,

krek as de dood raekt hi'j ok niet zae.

Hi'j gaddert alle volken om him henne,

haelt alle naosies naor him toe.

06 Iederiene zal spreuken op him toepassen, stiekelstokkies en raodsels.

Ze zullen zeggen:

"Wee him die him verriekt mit aandermaans goed

en zo een de hieltied zwaordere schuld op him nemt.

Hoe lange gaot hi'j daor nog mit deur?"

07 Daenk ie niet dat je schuldeisers opiens overaende kommen zullen,

dat je bedreigers wakker wodden zullen?

Dan wodde ie heur prooi!

08 Ie hebben een protte volken uutroepeld,

aandere volken zullen jow uutroepelen.

Ie hebben bloed vergeuten,

ie hebben gewelddaoden begaon

tegen et laand, de stad en heur bewoners.

09 "Wee him die woekerweensten maekt veur zien eigen huus,

zien nust in de hoogte bouwt,

om zo uut de greep van et onheil te blieven."

10 Waj' van doel binnen is je huus tot schaande,

deur een protte volken te verdistreweren verspeul ie je leven.

11 Alderdeegst de stienen klaegen je an vanuut de mure,

en de balkens stemmen d'r mit in vanuut de bienten.

12 "Wee him die een stad bouwt op bloed

en een vesting op onrecht."

13 Is dit niet de wil van de Heer van de hemelse machten:

volken zwoegen veur een verslienend vuur,

lanen matten him of veur niks?

14 Mar zoas de zee vol waeter is,

zo zal de eerde vol kennis van de groothied van de Heer wezen.

15 "Wee him die iene te drinken geft

en daor venien an toevoegt,

die iene dronkend voert om him naekend te zien."

16 Vol van schaande bi’j’, zonder roem;

ie zullen ok drinken moeten en je veurhuud zien laoten.

De rechterhaand van de Heer geft je de beker an,

schaande over je ere!

17 Et geweld tegen de Libanon zal je aachtervolgen,

de slaachting onder de dieren zal je verbiesteren,

krek as et bloed daj' vergeuten hebben

en de gewelddaoden die ie begaon hebben

tegen et laand, de stad en heur bewoners.

18 Wat hej' an een godebeeld,

beeldhouwd deur zien maeker?

An een geuten beeld dat leugens uutdreegt?

Wie vertrouwt him now toe an wat hi'j zels maekt het?

Wat hi'j maekt bin stomme ofgoden!

19 "Wee him die tegen een stok hoolt zegt: "Wor wakker!"

en tegen een stomme stien: "Kom overaende!""

Zal dat beeld wat uutdregen?

Et het wel een goolden en zulveren raantien,

mar d'r zit gien leven in.

20 De Heer troont in zien heilig peleis.

Eerde, wees stille veur him!

Habakuk 3

01 Gebed van de profeet Habakuk. As een klaegzang.

02 Heer, ik hebbe jow ankondiging heurd.

Veur wat jow doen gaon, Heer, he'k ontzag.

Breng et in disse tied tot staand,

maek et in disse tied bekend,

mar toon jow mededogen

as et kebaol losbast.

03 God komt uut Teman,

de Heilige komt uut de bargen van Paran.

Zien glorie straolt an de hemel,

de eerde is vol van zien roem.

04 Schittering is d'r as zunnelocht,

straolen kommen uut zien haand,

waorin zien kracht votstopt is.

05 Veur him uut gaot de pest,

de koorse volgt him op de voete.

06 Hi'j staot en dot de eerde beven,

hi'j kikt en de volken springen op.

De hiele oolde bargen wodden verbriezeld,

de iewige heuvels zinken inneneer,

hi'j gaot rond zoas in vroeger tieden.

07 Ik kiek es hoe de tenten van Kusan zuchten onder et onheil,

hoe de tentedoeken van Midjan klapperen.

08 Heer, is jow lelkens tegen revieren,

is jow lelkens tegen de revieren ontbraand,

en jow argernis tegen de zee,

dat jow uutrieden mit jow peerden,

mit jow zegewagens?

09 Jow haelen jow boge te veurschien,

op jow bevel zoeven de pielken,

mit stromen van waeter splieten jow de eerde.

10 De bargen zien jow en trillen van aangst,

een stotvloed van waeter kolkt veurbi'j.

De diepte verheft heur stemme,

zi'j strikt heur hanen omhogens.

11 Now jow pielken flitsen en lochten,

now jow laans schittert en bliksemt,

trekken zunne en maone heur weeromme.

12 Gremietig schrieden jow vot over de eerde,

volken vertrappen jow in argernis.

13 Om jow eigen volk te redden trekken jow uut,

jow kommen om jow zalfde te redden.

Et dak van de wetteloze slaon jow stokkend,

jow leggen de follementen bloot tot de laeste stien.

14 Mit heur eigen pielken

deurboren jow de anvoerder van de kriegers.

Zi'j kommen mit een goeze om mi'j te breken,

et dot ze plezier om in et geniep

een aarme stakker te verslienen.

15 Jow rieden over de zee mit jow peerden,

deur et schoem van grote waeters.

16 Ik heurde dit alles en ik beefde van binnen,

ik vernam et en mien lippen trilden.

Mien bonken wodden anvreten,

ik ston te trillen op mien bienen,

waachtend op de dag van et onheil,

de dag dat jow optrekken tegen et volk dat oons anvul.

17 Al zal de viegeboom niet bluuien,

al zal d’r niks an de wienstok gruuien,

al zal de oogst van de olijfboom tegenvalen,

al zal d'r gien koren op de akkers staon,

al zal d'r gien schaop meer in de kooien wezen

en gien rund meer binnen de omheining –

18 toch za’k juichen veur de Heer,

jubelen veur de God die mi'j reddet.

19 God, de Heer, is mien kracht,

hi'j maekt mien bienen vlogge as hinden,

hi'j lat mi'j over mien bargen gaon.

Veur de koorleider. Bi'j snaorenspul.